Kryzys infrastruktury miasta

Miasta. Postępuje koncentracja i wzrost zaludnienia głównych ośrodków miejskich: Gdańska, Gdyni, Elbląga, Słupska, Koszalina i Szczecina na skutek migracji ludności wiejskiej (z upadłych PGR-ów), poszukującej jakichkolwiek możliwości egzystencji. Rozrastają się strefy podmiejskie substandardów mieszkaniowych. Postępuje nielegalne zasiedlanie wszelkich obiektów nadających się do zamieszkania (domy w ogródkach działkowych, dacze podmiejskie). Postępuje kryzys infrastruktury miasta, szczególnie systemów ciepłowniczych, wodociągów i komunikacyjnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na skutek dekapitalizacji i awaryjności urządzeń ochrony środowiska rozszerza się ilość i zasięg przestrzenny obszarów ekologicznego zagrożenia (także lokalnych, obejmujących średnie miasta np. Świecie, Kwidzyn oraz małe miasta). Nadmorskie obszary rekreacyjne miast (Gdańsk, Sopot, Gdynia) tracą walory i ulegają dalszej dewastacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wieś. Postępujący upadek PGR-ów zostaje częściowo wstrzymany poprzez wtórną kolonizację przez rolników południowo-wschodniej Polski. Powstałe już nieużytki przekształcają się w trwałe formy krajobrazu naturalnego. Z powodu braku środków finansowych, prywatni producenci rolni doprowadzają do spontanicznej ekologizacji produkcji rolniczej, tj. naturalnego nawożenia, zaniechania chemicznej ochrony roślin (uprawnienia budowlane).

Permanentny kryzys gospodarczy

Permanentny kryzys gospodarczy odkłada się nierespektowaniem prawa ochrony środowiska, zaniechaniem lub rozwlekaniem inwestycji ekologicznych. Pęka względna szczelność granic Polski i PRB dla odpadów transportowanych z krajów rozwiniętych, także drogą morską (program egzamin ustny).

Szczątkowy kapitał zagraniczny eksploruje obszary cenne przyrodniczo dla funkcji dochodowych (np. turystyka i hotelarstwo w parkach narodowych wolińskim i słowińskim). Prognoza badawcza ekologicznie uwarunkowanej transformacji regionu na przełomie XX i XXI wieku, oparta na rozpoznaniu mechanizmu jego rozwoju i struktury przestrzeni przyrodniczej i antropogenicznej, a więc najbardziej stabilnych i wolnozmiennych elementów w systemie przekształceń, dokumentuje, ze: dotychczasowe kierunki rozwoju, współzależne ze środowiskiem przyrodniczym, ukształtowały strukturę funkcjonalno-przestrzenną na dość stabilnym poziomie, dając się przewidzieć w przyszłości. Struktura ta jest elastyczna i otwarta na dalszy rozwój społeczno-gospodarczy i przestrzenny, jakkolwiek konfliktogenna ekologicznie.

Dalszy rozwój struktury powinien, ale i może, uwzględniać podstawowe jej uwarunkowania ekologiczne, minimalizując bądź nawet eliminując większość sytuacji konfliktowych, które pojawiać się będą w procesie rozwoju pomiędzy różnymi podmiotami (opinie o programie).

Narzędziem spełnienia tego postulatu powinna być strategia ekologicznie uwarunkowanego rozwoju regionu, jako podstawa polityki regionalnej aktywnej ekologicznie (rys. 2.10). Strategia taka, jak wskazuje na to prognoza badawcza, może być narzędziem zdynamizowania rozwoju jeszcze na przełomie XX i XXI wieku, z jednoczesną poprawą stanu środowiska przyrodniczego, co dokumentują strategie rozwoju funkcji najbardziej ekologicznie uwarunkowanych: gospodarki wodnej i leśnej oraz badania dotyczące rozwoju struktur zurbanizowanych regionu; potwierdzają tę prognozę również studia dotyczące możliwości rozszerzenia systemu obszarów chronionych środowiska przyrodniczego (segregator aktów prawnych).

Silne zróżnicowanie przestrzeni geograficznej (przyrodniczej, antropogenicznej) regionu dokumentuje konieczność metodologiczną rozwarstwienia przestrzennego strategii, zgodnie z jego rzeczywistą strukturą funkcjonalno-przestrzenną. Fundamentem strategii jest, potwierdzone wolą polityczną państw położonych wokół Bałtyku, dążenie do świadomego kształtowania procesów integracyjnych w obszarze bałtyckim, opartych na długookresowych strategiach przestrzennego rozwoju do 2010 roku (promocja 3 w 1).