Krzywe przesiewu

Pyły mineralne obejmują ziarna wymiarze poniżej 0,05 mm (części ilaste, mułkowe). Określane mogą być przez odsiewanie, jednak dokładniej i pewniej wyznacza się je metodą płukania (program uprawnienia budowlane na komputer). Krzywe przesiewu mogą być liniami łamanymi i pozbawionymi pewnych frakcji. Kruszywa pozbawione pewnych frakcji mają zastosowanie do betonów o dużych wytrzymałościach i zagęszczanych mechanicznie. Przyrząd do wydzielania pyłów z kruszywa składa się ze szklanego naczynia o pojemności 1000 cm1 do rysy górnej, łopatki oraz urządzenia pozwalającego pochylać naczynie o taki kąt, przy którym wyleje się z niego płyn do rysy dolnej. Rysy oddalone są od siebie o 35 mm. Pochylenie naczynia można regulować długością sznurka (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Próbkę badanego kruszywa w ilości ok. 500 G należy pobrać w stanie wilgotnym tak, aby pyły z niej nie odpadły. Po wysuszeniu próbki w temperaturze 105 ± 2°C do stałego ciężaru, waży się ją z dokładnością do 1 G w całości wsypuje do naczynia. Przy badaniu kruszywa grubego, które trudno byłoby skłócać w naczyniu szklanym, próbkę o ciężarze 500 G, wysuszoną jak wyżej, należy namoczyć w wodzie, wymyte w tej wodzie większe ziarna usunąć, wodę zaś z całą zawartością drobnego kruszywa i pyłu poddać badaniu w przyrządzie. Punkt pyłowo-piaskowy, piaskowy i żwirowy. Jedną z zasług Paszkowskiego było przeprowadzenie podziału kruszyw na wiążące i wypełniające. Rozróżnienie to przeprowadził Paszkowski na podstawie zjawiska lepkości wody, posługując się przyrządem (uprawnienia budowlane).

Przyrząd do badania więżliwości kruszywa składa się ze szklanej rury 1 zaopatrzonej na dole w gęste sito 2 i zamykający korek, przez który przechodzi rurka 3 z kranem 4. Po nasypaniu do rury określonej wagowo (na sucho) ilości danej frakcji piasku i nalaniu odpowiedniej ilości wody przy zamkniętym kranie, przez skłócenie zawartości rury i następnie przez potrząsanie jej w położeniu pionowym, otrzymuje się najściślejsze ułożenie się ziaren piasku całkowicie pogrążonego w wodzie. Wody powinno być tyle, aby po skłóceniu i utrzęsieniu poziom jej w znalazł się wyżej od poziomu piasku p. Następnie otwietra się kran 4, dzięki czemu woda przesączając się przez piasek wycieka i poziom jej opada(program egzamin ustny).

Ciężar objętościowy

Gdy poziom wody w zrówna się z poziomem piasku p, kran należy zamknąć (opinie o programie). W tym momencie w rurze znajduje się piasek, którego próżnie są całkowicie wypełnione wodą. Zważenie przyrządu (uprzednio starowanego) pozwala na stwierdzenie ciężaru wody wypełniającej próżnie. Mierząc wysokość słupka piasku h można obliczyć jego objętość; ponadto można określić procentową zawartość próżni w badanej frakcji najściślej ułożonej, ciężar objętościowy piasku i jego ciężar właściwy. Powtórne otworzenie kranu 4 pozwala na wypłynięcie z próżni wody w takiej ilości w jakiej pozwala na to lepkość. Po ustaniu wyciekania można ustalić przez zważenie przyrządu ciężar wody uwięzionej lepkością w próżniach międzyziarnkowych (segregator aktów prawnych). Paszkowski nazwał „więźliwością” stosunek wody uwięzionej przez daną frakcję kruszywa do próżni stosu okruchowego.

Z doświadczeń tych wynikają następujące wnioski:
d. frakcje pyłowo-piaskowe, tj. od fi do f4 wiążą całą lub prawie całą wodę, która wypełnia próżnie stosu okruchowego, na wskutek nadania betonowi cech lepkości decydują o stopniu urabialności mieszanki betonowej;
e. frakcje piaskowe f5 i f6 wykazują jeszcze dość znaczną więźliwość i powinny być uznane za frakcje wiążące;
f. frakcja f7 wykazuje wyraźnie więźliwość pośrednią i dlatego może być zakwalifikowana zarówno do piasków jak i do żwirów;
g. frakcja fg i wyższe wykazują więźliwość znikomą i powinny być zaliczone do ziaren niewiążących, a więc wypełniających (promocja 3 w 1).
Ujęcie to, oparte na fizycznym prawie kapilarności, nie tylko pozwala na ustalenie granicy między piaskiem a żwirem, ale podkreśla konieczność wyznaczenia punktu pyłowo-piaskowego jako granicy frakcji wiążących nieomal w 100% wodę w swych próżniach.