Krzywe

Krzywe powinny być tak sporządzone, aby odcięte wykresu oznaczały każdorazowe położenie PD na pochylni, rzędne zaś wyrażały szukane wartości W czy r, występujące przy danym położeniu PD (program uprawnienia budowlane na komputer).
Krzywe te odznaczają się następującymi charakterystycznymi cechami: rzędna początkowa wartości r jest równa wartości c, czyli odległości wypadkowej ciężaru spustowego Cs od PD, rzędna zerowa zaś wypada w miejscu, w którym W przechodzi przez PD, czyli w miejscu obrotu kadłuba wokół swego dziobu. Dalej krzywa r przechodzi na drugą stronę osi odciętych, zdążając ku oc, którą osiąga w momencie zupełnego spłynięcia statku na wodę.

Krzywa wartości W ma rzędną początkową Cs, po czym powoli spada ku zeru, które osiąga, gdy statek zupełnie spłynie na wodę, czyli, gdy r = oo.
W punkcie odpowiadającym obrotowi kadłuba obie krzywe mają czasami pewną nieciągłość, pewien punkt załomu, który jest wynikiem obrotu. Krzywe te pozwalają na wyznaczenie w krótkiej drodze wszystkich elementów potrzebnych do obliczenia nacisków na pochylnię w każdym położeniu kadłuba. Można się przy tym posłużyć następującą metodą wy- kreślną, opracowaną przez autora (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wykreśla się układ współrzędnych o początku w punkcie A (według definicji podanej w opisie fazy I). Na osi odciętych należy nanieść charakterystyczne punkty pochylni, a mianowicie punkt PZ - w odległości ls od A oraz punkt PP - w odległości (l3+d) od A. Jeżeli długość d należy dopiero wyznaczyć, to można tego dokonać w sposób opisany dalej. Przez d oznacza się długość podwodnej części pochylni (uprawnienia budowlane).
Te same odległości odrzucamy na oś rzędnych, wyznaczając przez to punkty (P’Z’) i (P’P’), po czym wrysowujemy krzywą r oraz w innej, dowolnej skali sił krzywą W.
Łączymy punkt (P’P’) z punktem (PP), zaś z punktu (P’Z’) prowadzimy poziomą aż do przecięcia się w punkcie D’ z prostą. Rzędne linii łamanej oznaczają każdorazową długość l powierzchni styku płóz z torem (program egzamin ustny).

Płozy dziobowe

Nietrudno wyznaczyć dla nich wymiary rdzenia zajmującego środkową trzecią część tych długości. Rzędne linii kreska-kropka oznaczają odległość środka tej powierzchni od PD, rzędne zaś linii przerywanych - odległość punktów rdzennych powierzchni styku od PD. Przewijająca się wśród tych linii krzywa wartości r obrazuje każdorazowe położenie siły wypadkowej W względem środka powierzchni styku i jej punktów rdzennych (opinie o programie).
Charakterystyczny jest punkt 1, w którym W trafia w punkt rdzenny. Punkt ten odpowiada przejściu pomiędzy fazą IV i V, czyli rozpoczęciu odrywania się płóz. Punkt 2, będący punktem zerowym krzywej r, oddaje moment obrotu kadłuba wokół PD, czyli przejście z fazy V do VI (segregator aktów prawnych).

Chcąc wyznaczyć długość powierzchni płóz, która współpracuje w fazie V w przenoszeniu siły W na tory, należy połączyć punkt 1′ z punktem 2 (w przybliżeniu linią prostą, a ściślej linią o rzędnych trzy razy większych od rzędnej krzywej r).
Gdy w saniach istnieją oddzielne płozy dziobowe, długość ta nie spada jednak do zera, lecz do długości tych płóz Ij. Jedynie, gdy z powodu krótkości pochylni w fazie VI następuje zeskok, wykres ten na ostatnim odcinku o długości równej ld maleje stopniowo do zera.

Nietrudno na wykresie wyznaczyć również granice pomiędzy poszczególnymi fazami, co uwidoczniono poniżej osi odciętych (promocja 3 w 1).
Zależnie od kształtu kadłuba i stosunku ls : d mogą zajść pewne odchylenia od wypadku przedstawionego. Mianowicie przy kadłubach krótkich może się zdarzyć, że w fazie III wypadkowa w ogóle nie przejdzie na drugą stronę linii środkowej powierzchni płóz. Wtedy faza III zlewa się niejako z fazą IV, a próg pochylni nie jest w niej nadmiernie obciążony.