Kształt studni

Obecnie jednak, dzięki szerokiemu wprowadzeniu żelbetu i prefabrykacji, sposób ten przeżywa pewien renesans. Również i wzgląd na zdrowie robotników skłania dziś raczej do stosowania studni, ponieważ praca w kesonach nie jest zupełnie obojętna dla zdrowia (program uprawnienia budowlane na komputer).
Kształt studni bywa rozmaity.

W rzucie poziomym nadaje się im najczęściej kształt pierścienia kolistego, dzięki któremu równomierne opuszczanie studni jest najłatwiejsze. Studnie takie, jeżeli wykonano je z żelbetu, wymagają również mniejszego zużycia stali niż studnie o innym przekroju (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Prócz tego w budownictwie morskim bywają stosowane studnie o przekroju poziomym kwadratowym, prostokątnym (ewentualnie z zaokrąglonymi narożami), a przy studniach specjalnych np. narożnych trapezowym. Im bardziej kształt studni w rzucie poziomym odbiega od kolistego, tym trudniejsze jest równomierne jej zapuszczanie, przy czym studnie o rzucie prostokątnym tym trudniej się zapuszcza, im większy jest stosunek długości boku dłuższego studni do długości jej boku krótszego.

Wnętrze studni może być ponadto podzielone w rzucie poziomym na przedziały (uprawnienia budowlane). Układ tych przedziałów może być jednorzędowy, dwurzędowy lub wielorzędowy. Podział na przedziały ma na celu powiększenie sztywności i wytrzymałości studni, jednakże im bardziej złożony jest układ tych przedziałów, tym zwykle trudniejsze jest zapuszczanie studni w grunt.
W przekroju pionowym studnie mogą mieć kształt prostokąta, tworząc walec lub graniastosłup o krawędziach pionowych. Poza tym stosuje się studnie o przekroju pionowym trapezowym lub złożonym: w dolnej części trapezowym, w górnej prostokątnym (program egzamin ustny).
Studnie zbieżne ku górze, tzn. o kształcie stożka lub ostrosłupa ściętego, łatwiej zwykle zapuścić w grunt, poza tym dają one oszczędność na materiale.

Otoczenie studni

Oszczędność ta jest jednak względna, ponieważ szerszy u dołu kształt studni sprawia, że w czasie jej zapuszczania wydobywa się większą objętość gruntu niż wynosi objętość studni, a w konsekwencji uzyskuje się rozluźnienie gruntu w otoczeniu jej pobocznicy i zmniejszenie nośności studni. W rezultacie konieczne się staje zastosowanie w tych samych warunkach większej liczby „oszczędnych” studni od tej, która byłaby potrzebna, gdyby studnie były walcowe lub graniastosłupowe. W tych ostatnich studniach bowiem tylko niekiedy, zależnie od metody ich zapuszczania i rodzaju gruntu, wydobywa się większą ilość gruntu niż wynosi objętość studni (np. przy wydobywaniu gruntu za pomocą pompy ssącej). W zasadzie, teoretycznie, objętość wydobytego gruntu równa się przy takich studniach objętości studni (opinie o programie).

Najczęściej stosowana zbieżność studni jest niewielka: od 20 : 1 do 10 : 1; w ostatnich czasach stosuje się jednak także i zbieżności większe, nawet do 1:1. Przy tak dużych zbieżnościach oczywiście nie można już zupełnie liczyć na tę część nośności studni, która wynika z tarcia jej pobocznicy o grunt, ponieważ jest on wówczas bardzo rozluźniony, ponadto grunt taki obciąża dodatkowo studnię także w kierunku pionowym. W takich wypadkach należy się również liczyć z późniejszymi lokalnymi zapadliskami gruntu w otoczeniu studni, które, jakkolwiek są nieszkodliwe dla samej studni i posadowionej na niej budowli, mogą być szkodliwe dla budowli sąsiednich płytko posadowionych, dla nawierzchni drogowych, ogrodzeń itp.
Szczegóły rozwiązywania studni zależą od sposobu ich wykonania, a ten znów od materiału, z którego mają być wykonane (segregator aktów prawnych).

Ogólnie studnie stosowane w budownictwie morskim można podzielić na trzy grupy:
- studnie murowane z kształtówek betonowych na zaprawie cementowej,
- studnie betonowe lub żelbetowe wykonywane i nadbetonowywane na miejscu przeznaczenia,
- studnie betonowe lub żelbetowe składane z elementów prefabrykowanych (promocja 3 w 1).

Studnie murowane składają się z tzw. noża, najczęściej ze stalowym ostrzem, stanowiącego dolną, wiodącą część każdej studni, oraz ze ścian murowanych warstwami 1,5 do 2 m wysokości, przedzielanymi wieńcami żelbetowymi.