Kwasy organiczne

Najbardziej niszczący wpływ na beton mają siarczany, które reagują z glinianem trójwapniowym. Wynikiem tej reakcji jest tworzenie się sulfoglinianu wapniowego. Związek ten krystalizuje z 31 cząsteczkami wody. W wyniku tej reakcji zwiększenie się objętości substancji stałej wynosi 168%, wskutek czego w betonie powstaje naprężenie wewnętrzne prowadzące do zniszczenia betonu (program uprawnienia budowlane na komputer). Beton przekształca się wówczas w masę miękką o konsystencji mazistoplastycznej.

Kryształy sulfoglinianu mają postać cienkich białych igieł. W literaturze technicznej sulfoglinian wapniowy jest znany pod nazwą soli Candlota lub „bakcyla cementowego”. Wody siarkowodorowe stanowią także niebezpieczeństwo dla betonów polegające na tym, że siarkowodór może bardzo łatwo ulegać utlenieniu do kwasu siarkowego. Kwas fluorowodorowy działa również korodująco na beton na skutek reagowania z krzemianami (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kwasy organiczne (mlekowy, octowy, mrówkowy) powodują niszczenie betonu, gdy ich sole wapniowe lub glinowe są rozpuszczalne w wodzie; występuje wtedy zjawisko podobne do korozji ługowej. Agresywność kwasów organicznych jest na ogół mniejsza od agresywności kwasów nieorganicznych. Kwasy organiczne tworzące sole wapniowe lub glinowe nierozpuszczalne w wodzie (szczawiowy, winowy) wykazują niewielką agresywność na beton (uprawnienia budowlane).

Wody zawierające sole działają na beton szkodliwie bądź to przez wyługowanie (i odwapnienie) betonu, bądź też w warunkach środowiska na przemian mokrego i suchego przez ciśnienie krystalizacyjne soli. Zniszczenie betonu przez ciśnienie krystalizacyjne mogą spowodować wszystkie rozpuszczalne w wodzie sole. Odwapnienie betonu powodują tylko takie sole rozpuszczalne, w których kationem jest metal tworzący słabszą zasadę niż wapń (wapń pochodzący z Ca(OH)₂ wchodzi w reakcje z solami wypierając kation metalu). Powstające w ten sposób sole przeważnie są rozpuszczalne w wodzie, przez którą są wymywane (program egzamin ustny).

Sole magnezowe

Siarczany już w słabych roztworach, szczególnie w wodach znajdujących się w ruchu lub o zmiennym zwierciadle, tworzą w zależności od wartości wskaźnika pH rozpuszczalny siarczan wapniowy (gips) bądź też silnie rozsadzającą sól Candlota (w wyniku reakcji z wapniem i tlenkami glinu zawartymi w cemencie). Szczególnie szkodliwe (ze względu na ich bardzo łatwą rozpuszczalność) są siarczany metali: Na, Mg, Fe i Cu. Sole magnezowe, szczególnie siarczan magnezowy i chlorek magnezowy, są bardzo szkodliwe dla betonu, gdyż magnez zostaje wyparty przez wapń, który tworzy silniejszą zasadę. Tworzą się wówczas rozpuszczalne siarczany lub chlorek wapniowy (opinie o programie).

Sole amonowe działają korodująco na beton, gdyż pod działaniem wodorotlenku wapniowego Ca(OH), zawartego w cemencie rozpadają się na amoniak NH₃ i resztę kwasową. Reszta kwasowa działa wtedy jako kwas tworząc rozpuszczalne sole wapnia, które następnie są wyługowywane. Działanie tłuszczów i olejów na beton jest różne, w zależności od ich pochodzenia (segregator aktów prawnych). Tłuszcze zwierzęce i roślinne są dla betonu szkodliwe, zawierają one bowiem lub tworzą wolne kwasy tłuszczowe, które odwadniają beton. Tłuszcze i oleje mineralne na ogół nie zawierają kwasów i dlatego nic działają korodująco na beton. Niemniej jednak wskutek wsiąkania w beton mogą mieć wpływ na zmniejszenie jego wytrzymałości. Nasiąkanie betonu jest tym intensywniejsze, im rzadsze są oleje.

Cukry, gliceryna oraz oleje roślinne i tłuszcze, które z biegiem czasu rozkładają się na glicerynę i kwasy tłuszczowe, są również agresywne w stosunku do betonu. Roztwory ługów o stężeniu do 8% są słabo agresywne w stosunku do betonu stale zanurzonego w tym roztworze. Wodorotlenek amonowy (amoniak), który jest słabą zasadą, jest szkodliwy dla betonu. Roztwory ługów o większym stężeniu, np. wodorotlenek sodu lub potasu, szczególnie w podwyższonej temperaturze, działają agresywnie na beton, tworząc ze składnikami cementu rozpuszczalne gliniany i krzemiany (promocja 3 w 1).