Ławy fundamentowe

Ławy fundamentowe (bez zbrojenia) starannie wygładza się z góry i przykrywa podwójną warstwą papy, po czym zakłada się na nich cienką przeponę (płytę) kotwiczną 2 (grubości 10-12 cm) zbrojoną krzyżowo. Należy tę przeponę odizolować należycie od zawilgoconego gruntu. Przy obliczaniu sił rozciągających działających na przeponę należy przyjąć współczynnik tarcia między płytą kotwiczną i ławami, równy 0,7 i przy zbrojeniu płyty uwzględnić zmniejszenie się sił rozciągających od środka przepony ku jej krawędziom (program uprawnienia budowlane na komputer).

W celu zabezpieczenia zewnętrznych ścian suterenowych przed parciem ziemi, występującym na dnie niecki zaleca się wprowadzenie muru ochronnego 3 z przykryciem płytami 4 szczeliny między tym murem i ścianą. Jeżeli chodzi o zabezpieczenie częściowe budynku szkieletowego, to wprowadza się oddzielne fundamenty o zwykłym układzie, stosując jednocześnie konstrukcję samego budynku odkształcalną przegubową z miejscowymi usztywnieniami  (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zabezpieczenie pełne polega na wytworzeniu w budowli takiej sztywności, żeby przy ruchach gruntu pod fundamentami budowla ulegała przechyleniom i osiadaniom jako sztywna całość, nie ulegając odkształceniom i nie doprowadzając do spękań. Aby uzyskać takie wyniki, usztywnia się całość budowli lub w znacznej mierze tylko dolną jej część (uprawnienia budowlane).

Zabezpieczenia pełne stosuje się wówczas gdy zachodzi konieczność budowy w takim miejscu, gdzie istnieje możliwość powstania gwałtownych zmian miejscowych, np. szczelin, obsunięć, zapadlin) lub gdzie promienie krzywizny niecki są małe. Zabezpieczenie pełne wprowadza się również w budowlach monumentalnych lub o szczególnym znaczeniu użytkowym (program egzamin ustny).

Płyta fundamentowa

Gdy zachodzi potrzeba wytworzenia dolnej, fundamentowej części budowli jako konstrukcji sztywnej trzeba fundament dostosować do spodziewanych wielkości „zawisania" i do sił poziomych, jakie powstają przy pełzaniu (opinie o programie). Uwzględnia się wówczas wszystkie możliwe kierunki ruchu niecki i sprawdza konstrukcję fundamentu na dopuszczalne ugięcie. Przy projektowaniu stosuje się możliwie duże dopuszczalne ciśnienie jednostkowe na grunt oraz duże dopuszczalne naprężenia dla stali i betonu (dla stali pospolitej do 2200 at, dla stali OW 50 do 3100 at, dla betonu około jego wytrzymałości na ściskanie a więc zwykle na ściskanie do 100-120 at, na ścinanie 10-12 at) (segregator aktów prawnych).

Jeżeli rozpatrzyć możliwości nadania różnego kształtu jednolitej płycie fundamentowej, to spostrzegamy, że:

• płyta pełna nie może zabezpieczyć dostatecznej sztywności, gdyż przy praktycznej grubości jej t = 0,54-1 m i szerokości budynku l np. 20 m stosunek byłby zbyt mały, żeby móc zabezpieczyć należytą sztywność, chociażby wprowadzić do płyty nawet dużo zbrojenia;

• płyta żebrowana z żebrami w obydwóch kierunkach (w rzucie poziomym) może mieć znacznie większą sztywność, lecz jest dość kłopotliwa w wykonaniu i mało wytrzymała na siły skręcające przy usuwie w kierunku ukośnym;
• najbardziej korzystne rozwiązanie otrzymuje się przy nadaniu płycie fundamentowej postaci zespolonych sztywnych skrzyń;

przy stosunkowo dużej wysokości 2,5-3,5 m konstrukcja taka ze ścianami jako żebrami w obydwóch kierunkach ma rzeczywiście dużą sztywność i jednocześnie można ją wyzyskać na pomieszczenie użytkowe (promocja 3 w 1). Aby uniknąć dużej ilości deskowań przy budowie ścian żeber można zamiast deskowań zastosować lekkie (grubości pół cegły) ścianki pomocnicze wykonane nip. z cegły dziurawki i ściągnięte w niedużych odstępach drutem.