Mączka kamienna

Do oznaczenia wilgoci pobiera się 2 - 3 g mączki kamiennej. Po zważeniu w naczyńku wagowym umieszcza się próbkę w suszarce ogrzanej do temperatury 150 °C na przeciąg jednej godziny, po czym wyjmuje i kładzie do eksykatora. Analiza chemiczna polega na oznaczeniu składu chemicznego mączki. Celem analizy jest ujawnienie obecności szkodliwych domieszek. Analizę wykonuje się zwykłymi metodami technicznej analizy ilościowej (program uprawnienia budowlane na komputer). Oznacza się: zawartość węglanu wapnia (CaCO.t), zawartość gliny, gipsu, zanieczyszczeń organicznych itp.

Kruszywo przeznaczone do budowy nawierzchni betonowych dzielimy na kruszywo używane do budowy warstwy ścieralnej (górnej) i kruszywo używane wyłącznie do budowy warstwy dolnej.

Do budowy warstwy ścieralnej nawierzchni betonowej stosuje się:

• piasek rzeczny i kopalny o czystych ziarnach i dużej zawartości kwarcu oraz miar kamienny o wielkości ziarn do 2 mm;
• grys i grysik pochodzący ze skał niezwietrzałych, przede wszystkim z bazaltu i granitu. Wytrzymałość na ściskanie skał przeznaczonych do wyrobu grysów do budowy warstwy dolnej nie może być mniejsza niż 1600 kG/cm-, a nasiąkliwość nie większa niż 0,50% (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Prócz tego, kruszywo przeznaczone do budowy warstwy ścieralnej powinno odpowiadać następującym warunkom. Ziarna grysu powinny mieć możliwie ostre krawędzie; zawartość pyłu nie może przekraczać 3%, przy czym przez pył należy rozumieć zanieczyszczenia, oznaczane przez płukanie kruszywa. W kruszywie nie może być związków siarki i zanieczyszczeń organicznych, krzywa przesiewu badanego kruszywa powinna leżeć w obszarze dobrego uziarnienia (uprawnienia budowlane).

Do budowy warstwy dolnej nawierzchni betonowej stosuje się:

• piasek rzeczny i kopalny lub miał kamienny o wielkości ziarn do 2 mm; piasek powinien mieć jak najwięcej części kwarcowych oraz czyste ziarna;
• żwir i żwirek rzeczny lub kopalniany o wymiarach ziarn 2 - 20,0 mm i przy grubości warstwy betonowej do 12 cm i 2 - 40 mm przy grubości warstwy betonowej ponad 12 cm;
• grys, grysik i tłuczeń o wymiarach ziarn 2 - 20,0 mm przy grubości warstwy betonowej do 12 cm i 2-40 mm przy grubości warstwy betonowej ponad 12 cm (program egzamin ustny).

Oznaczanie wilgotności kruszywa

Skały przeznaczone do wyrobu tego rodzaju kruszywa muszą mieć wytrzymałość na ściskanie nie mniejszą niż 1200 kG/cm², w wyjątkowych przypadkach 1000 kG/cm², a nasiąkliwość wodą nie większą niż 2,5%. Prócz tego, kruszywo przeznaczone do budowy warstwy dolnej powinno odpowiadać następującym warunkom. Zawartość pyłu w kruszywie nie może przekraczać 3%; kruszywo nie może zawierać związków siarki i zanieczyszczeń organicznych. Krzywa przesiewu badanego kruszywa powinna leżeć w obszarze dobrego uziarnienia (opinie o programie).

Do badań kruszywa do nawierzchni betonowych zaliczamy:

1. badanie jednorodności, składu i stopnia zwietrzenia, zanieczyszczeń oraz kształtu ziarn,
2. oznaczenie wilgoci,
3. badanie uziarnienia,
4. ciężar objętościowy i właściwy,
5. oznaczenie zawartości domieszek szkodliwych (segregator aktów prawnych).

Badanie jednorodności, stopnia zwietrzenia, zanieczyszczeń i kształtu ziarn kruszywa używanego do budowy nawierzchni betonowych przeprowadza się makroskopowo za pomocą lupy, ustalając skład kruszywa, jednorodność lub różnorodność poszczególnych ziarn, rodzaj skały, z jakiej pochodzą, stopień zachowania poszczególnych ziarn, ich kształt oraz zawartość ziarn blaszkowatych i igiełkowatych.

Oznaczanie wilgotności kruszywa używanego do budowy nawierzchni-betonowych przeprowadza się w następujący sposób. Pobraną średnią próbkę kruszywa w ilości 500 g - dla kruszywa drobnego i w ilości 1000 g dla kruszywa grubego należy wysuszyć do stałego ciężaru w temperaturze 105-110°C i zważyć. Do szkodliwych domieszek w kruszywie zaliczamy przede wszystkim domieszki gliniaste i organiczne (promocja 3 w 1).

Domieszki gliniaste mogą występować w kruszywie jako większe grudki lub pył. Większe grudki są mniej szkodliwe niż pyl gliniasty, który otaczając poszczególne ziarna izoluje je od spoiw. Zawartość zanieczyszczeń gliniastych ustala się sposobem podanym przy badaniach piasku.