Magazynowanie lontów

Również magazynowanie lontów w nazbyt ciepłym pomieszczeniu powoduje ich łamliwość. Szczególnie wrażliwe na działanie temperatury są lonty gutaperkowe, gdyż powłoka ich w wyższej temperaturze mięknie i powoduje zlepianie się sznura zwiniętego w kręgi. Z tych samych powodów nie należy ich trzymać długo latem ua słońcu, ani kłaść na silnie nagrzanej skale, natomiast dopuszczono do zamarznięcia gutaperkowej powłoki, która wtedy kruszeje i staje się łamliwa, należy lont przed użyciem ogrzać w ciepłym pomieszczeniu i używać następnie z zachowaniem ostrożności, unikając ostrych zagięć. Długości lontów, potrzebne do zapalania ładunków, powinny być tak dobrane, aby po zapalenie serii lontów, robotnik miał czas schronić się w bezpiecznym miejscu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Lonty powinny wystawać z otworów co najmniej na 20 cm. Dla każdorazowo dostarczonej partii lontu, zaleca się próbami sprawdzić czas spalania, biorąc na wyrywki odcinki długości 1 m. Szybkość spalania wynosi średnio 66 cm na minutę, co równa się czasowi 90 sekund na 1 mb (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przy pracy w kamieniołomach otwartych nie można używać lontów krótszych od 1,20 m. Gdy w jednej serii wysadzimy większą ilość ładunków zapalanych lontami, lecz niejednoczesnym wybuchem, to lontom nie dajemy we wszystkich otworach jednakowej długości, lecz do pierwszego otworu odpalanego najwcześniej daje się lont najkrótszy o dostatecznej jednak długości, do każdego zaś następnego nieco to 1 cm) dłuższe. Ostrożność ta wskazana jest dlatego, aby przypadkiem przy większej ilości strzałów nie powstał równoczesny wybuch pierwszego i któregoś z następnych ładunków, przez co nastąpić mogłaby omyłka w liczeniu strzałów i niepożądane zamieszanie w postępie robót (uprawnienia budowlane).

Użycie lontu prochowego

Umieszczenie pierwszego lontu o najmniejszej długości, obliczonej oczywiście w ten sposób, aby dać robotnikowi zapalającemu lonty dostateczna ilość czasu do zapalenia całej grupy lontów i udania się do schronu, wyklucza tego rodzaju przypadek. Dla wywołania wybuchu materiałów kruszących przy użyciu lontu prochowego, należy zawsze na końcu lontu umieszczać spłonkę. Przy obchodzeniu się ze spłonkami należy być szczególnie ostrożnym: potarcie masy detonacyjnej, uderzenie lub iskra łatwo mogą wywołać wybuch. A siła wybuchowa spłonka jest tak wielka, że gdy wybuchnie w ręku, zdolna całkowicie ją rozerwać. Spłonek nie wolno nosić luzem w torbie lub w kieszeni (program egzamin ustny).

lecz zawsze w dobrze zamkniętym pudełku w puszce strzelniczej. Fabryki dostarczają spłonki w blaszanych pudełkach po 25 i 100 sztuk, przesypane trocinami, które zabezpieczają je od wilgoci. Trociny usuwa się z wnętrza spłonki przez odwrócenie jej dnem do góry i lekkie postukiwanie o paznokieć (opinie o programie). Nigdy nie należy trocin wydmuchiwać, gdyż to wprowadza do masy zapalczej wilgoć, która może dać niewypał spłonki. Również nie wolno trocin wyskrobywać, gdyż masa zapalcza bardzo bywa wrażliwa na wszelkie tarcie. Otwarłszy puszkę blaszaną i po wyjęciu z niej potrzebnej ilości spłonek, należy od razu ją zamknąć i w miejscu przylegania wieczka zakleić taśmą gumową (segregator aktów prawnych).

Spłonki z azotkiem ołowiu, są wprawdzie na wpływy wilgoci niewrażliwe, tym niemniej należy je również chronić od wilgoci i przechowywać w miejscu suchym. Na równiej poziomej podstawie kładzie się kwadratową płytkę ołowianą o boku dług. około 5 cm i od 5 do 8 mm grubą, na niej stawia się spłonkę dnem na dół, dokładnie w jej środku, uważając, aby stała równo i do płytki prostopadle. Spłonkę doprowadza się do wybuchu przy pomocy lontu lub elektrycznie. Odpowiednio wygięty drut podtrzymuje lont czy druty zapalnika elektrycznego, by zapobiec przewróceniu się spłonki (promocja 3 w 1).