Masy powłokowe smołowe

Masy powłokowe smołowe składają się z miękkiego paku (będącego mieszaniną normalnego paku ze smołą), najczęściej z wypełniaczem mineralnym, którego zadaniem jest uszkieletowanie masy i zwiększenie wytrzymałości i odporności na starzenie się.
Fabryki produkujące papy zmieniają składy mas impregnacyjnych i powłokowych w zależności od pory roku, w której papy te są produkowane (program uprawnienia budowlane na komputer).
Papy produkcji zimowej posiadają składniki bitumiczne o niższych temperaturach łamliwości i mięknienia, co umożliwia ich rozwijanie i układanie przy niższej temperaturze powietrza.

Papy produkowane w porze letniej posiadają składniki twardsze. Należy na to zwracać uwagę, gdyż stosowanie pap produkowanych latem w czasie chłodów może spowodować pękanie papy.
Zadaniem posypki jest zwiększenie wytrzymałości powierzchni papy, uniemożliwienie zlepiania się papy przy jej magazynowaniu w rolach i częściowa ochrona papy przed wpływem czynników atmosferycznych i promieni słonecznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jako posypka do tańszych gatunków papy używany jest czysty, ostry piasek, nie zawierający gliny i zanieczyszczeń. Dla pap wyższych gatunków używa się jako posypki mielonego talku, mielonych miękkich łupków, a dla pap do krycia dachów także mielonych barwnych lub barwionych minerałów. Jako posypki dla pap przeznaczonych do użycia na wewnętrzne warstwy izolacyjne i do posypywania pap dachowych od strony wewnętrznej stosuje się drobno mielony talk, który zapobiega zlepieniu się zrolowanej papy, nie utrudnia jednak wiązania się papy z lepikiem (uprawnienia budowlane).
Ponieważ przemysł papowy stanowi oddzielną gałąź przemysłu materiałów izolacyjnych, której poświęcona jest obszerna literatura specjalna, omówienie papy ograniczone zostanie do podania warunków technicznych dla różnych rodzajów pap i stosowanych metod badań.

Ilość masy impregnacyjnej

Obecnie przemysł izolacyjny stosuje wyłącznie tkaniny jutowe. Do impregnacji stosuje się dość rzadko plecioną tkaninę jutową tzw. cebulówkę, używaną poza tym do wyrobu worków (program egzamin ustny).
Sposób produkcji tkanin impregnowanych bitumem nie różni się w zasadzie od wyrobu papy asfaltowej z powłoką i drobnoziarnistą posypką z talku.
Tkanina użyta jako wkładka do tkanin izolacyjnych impregnowanych może być wykonana z juty, lnu, konopi, bawełny lub innych materiałów tekstylnych. Wkładka ta powinna być tkaniną plecioną z jednakowych nitek tak w kierunku podłużnym, jak i poprzecznym. Liczba nitek we wkładce, liczona na 10 cm w obu kierunkach, powinna wynosić 45 do 55.

Poszczególne nitki w gotowej tkaninie powinny mieć szerokość od 0,7 do 1,5 mm (opinie o programie). Średnia grubość gotowej wkładki powinna wynosić 0,55-1-0,65 mm. Określa się ją na podstawie pomiaru w 5 miejscach mikrometrem o tarczy okrągłej i średnicy 30 mm przy nacisku 0,5 kG. Ciężar jednostkowy tkanin włókienniczych, używanych do wyrobu tkanin izolacyjnych impregnowanych powinien mieścić się w granicach 320-4-350 G/m2.
Przy zastosowaniu tych materiałów w miejscach narażonych na wpływy niskich temperatur masy impregnacyjne i powłokowe nie powinny tracić plastyczności i stawać się kruche w temperaturze - 25°C (segregator aktów prawnych).
Do masy powłokowej pożądane jest dodanie wypełniacza włóknistego w postaci włókien azbestu, co zwiększa plastyczność masy powłokowej. Celowy jest dodatek do asfaltu składników zwiększających przyczepność i kleistość masy, np. oleju żywicznego, kalafonii, paku stearynowego itp.

Ilość masy impregnacyjnej i powłokowej w 1 m2 tkaniny impregnowanej powinna wahać się w granicach 1,300-2000 g (promocja 3 w 1).
Jako posypkę mineralną tkanin impregnowanych należy stosować talk w postaci cienkich blaszek o uziarnieniu nie większym niż 2 mm. Talk użyty na posypkę nie powinien zawierać zanieczyszczeń w postaci innych minerałów, a szczególniej domieszek pochodzenia organicznego. Ilość posypki mineralnej powinna wynosić przy posypywaniu dwustronnym 600-1100 g/m2, przy posypywaniu jednostronnym 300-550 g/m2.