Materiał niejednorodny

Drewno otaczające rdzeń stanowi najstarszą część pnia, z czym wiąże się zmniejszona odporność na procesy rozkładowe i rozwój zgnilizny. Wpływ wieku zaznacza się najsilniej w odziomkowej części pnia; wiąże się z tym występowanie zgnilizny rdzeniowej, która w kłodach odziomkowych często otacza rdzeń. W kłodach odziomkowych występują w strefie przy rdzeniowej sęki (często zepsute), stanowiące pozostałość po gałęziach wieku młodocianego, oraz pęknięcia rdzeniowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Suma tych cech ujemnych powoduje, że obecność rdzenia i strefy przyrdzeniowej uważa się za wadę drewna dopuszczalną tylko w sortymentach o dużych wymiarach lub w sortymentach mniej wartościowych.
Drewno
Drewno zajmuje przestrzeń między rdzeniem w środku pnia, a warstwą łyka i kory na jego obwodzie, ilościowo stanowi największą część objętości pnia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Drewno jest materiałem o nierównomiernej budowie; jego wygląd oraz cechy fizyczne i wytrzymałość zmieniają się zależnie od kierunku anatomicznego (kierunek wzdłuż włókien, promieniowy i styczny). Jest to zatem materiał niejednorodny, typowo różnokierunkowy (anizotropowy), co utrudnia obróbkę i techniczne stosowanie drewna.
W związku ze zróżnicowaną budową rozróżnia się w drewnie 3 zasadnicze przekroje: przekrój poprzeczny, przekrój podłużny promieniowy i przekrój podłużny styczny (uprawnienia budowlane).

Na przekroju poprzecznym, wykonanym prostopadle do podłużnej osi pnia, uwydatniają się współśrodkowo ułożone dookoła rdzenia słoje roczne oraz promienisto przebiegające promienie rdzeniowe, widoczne gołym okiem tylko u niektórych gatunków (program egzamin ustny).
Na przekroju podłużnym, poprowadzonym przez rdzeń drzewa (przekrój promieniowy), występują słoje roczne w postaci równolegle do rdzenia ułożonych warstw, przeciętych prostopadle do podłużnej osi pnia biegnącymi smugami promieni rdzeniowych.

Słój roczny

Na przekroju podłużnym stycznym słoje roczne występują jako smugi paraboliczne. Przekroje poprzeczne promieni rdzeniowych mają kształt soczewkowaty; u niektórych gatunków (np. u buka) widoczne są gołym okiem, u innych pod powiększeniem (opinie o programie). W miarę zbliżania się do rdzenia przekrój styczny upodabnia się do przekroju promieniowego. Z chwilą
gdy cięciwa, wzdłuż której przesuwamy przekrój styczny, pokryje się ze średnicą, przekrój styczny staje się przekrojem promieniowym.

Drewno ma swoiste cechy makroskopowe, które wyróżnia się gołym okiem, oraz cechy mikroskopowe, które dostrzec można pod odpowiednim powiększeniem. Cechy makroskopowe i mikroskopowe decydują w dużym stopniu o technicznych własnościach i stanowią podstawę do rozpoznawania gatunków drewna. U gatunków dwuliściennych elementy naczyniowe oddzielone są od części sitowej zamkniętym pierścieniem miazgi. Miazga zachowuje swą żywotność i zdolność podziału, a tym samym wytwarzania drewna i łyka, przez całe życie. Wiązki sitowo-naczyniowe tego typu nazywamy wiązkami otwartymi (segregator aktów prawnych). Dzięki periodycznemu podziałowi miazgi odbywa się przyrost drzewa na grubość przez wytwarzanie słojów rocznych, które układają się w formie współśrodkowych kręgów dokoła rdzenia.

Słój roczny stanowi roczny przyrost, który nakłada się dzięki podziałowi komórek miazgi na całym drzewie, pokrywając wszystkie jego części od korzeni po gałęzie. Dzięki temu słoje roczne na przekroju odziomkowym mogą służyć do określania wieku drzew. Najstarsze słoje roczne otaczają rdzeń, najmłodsze grupują się na obwodzie pnia, pod korą. Liczba słojów rocznych zmniejsza się od odziomka ku wierzchołkowi.

Każdy najmłodszy słój roczny przewyższa słój z poprzedniego roku o długość jednorocznego przyrostu wysokości. W związku z tym słoje roczne układają się na sobie stożkowatymi warstwami (promocja 3 w 1).
W normalnych warunkach w ciągu jednego roku powstaje jeden słój. W wyjątkowych Wypadkach spotyka się zjawisko zanikania lub wytwarzania w ciągu jednego roku dwóch słojów rocznych.