Tkaniny szklane

Dla budownictwa największe znaczenie ma włókno i tkaniny szklane. Do produkcji tych włókien stosuje się specjalne szkło niskoalkaliczne, oznaczone międzynarodowym symbolem E (do jego produkcji stosuje się boraks zamiast związków sodu i potasu) (program uprawnienia budowlane na komputer). Skład chemiczny tego szkła jest następujący: 50-p55% Si0₂, 8-4-12% B₂0₃, 13-=-15% A1₂0₃, 15-4-17% CaO, 1-3% MgO, 1% Na₂0 -f K_zO. Praktycznie ilość alkaliów jest nieco większa niż 1%, ale w żadnym przypadku nie może przekroczyć 2%. Ostatnio pojawiły się włókna szklane z dużą zawartością tlenku berylu o bardzo wysokim module sprężystości ok. 1 190 000 kG/cm²) oraz włókna kwarcowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Włókno to produkuje się metodą wytłaczania przez filiery i szybkie wyciąganie, przez co uzyskuje się bardzo małe średnice, przy czym najlepsze własności mechaniczne ma włókno o najmniejszych średnicach. Do zbrojenia tworzyw sztucznych stosuje się włókno grubości kilku do kilkunastu mikronów (uprawnienia budowlane). Przy najczęściej stosowanej grubości 9 mikronów wytrzymałość na rozciąganie wynosi 12 000-14 000 kG/cm², wydłużenie przy zerwaniu ok. 1,5-3,5%, moduł sprężystości 400 000-770 000 kG/cm² (program egzamin ustny).

Stosuje się włókno w następującej postaci:

• włókno ciągłe, tzw. jedwab szklany, w postaci nici (przędzy ciągłej),
• niedoprzęd („Roving”) w pasmach, miękki lub twardy,
• tkaniny i plecionki różnego rodzaju (rovingowe, z nici jedwabiu szklanego, z włókna nieciągłego i mieszanek),
• maty,
• dzianiny,
• włókno cięte i mielone (opinie o programie).

Włókna szklane

Włókna szklane w stanie surowym muszą być chronione przed działaniem wilgoci i wzajemnego tarcia odpowiednią preparacją włókienniczą. Przy zastosowaniu włókien do wzmacniania tworzyw sztucznych prepa- racja włókiennicza musi być usunięta i zastąpiona preparacją chemicznie czynną, np. chlorometakrylanem chromu (zwanym Volan - nie nadaje się do żywic epoksydowych) lub tzw. preparacją silanową związkami krzemo- organicznymi (najczęściej winylotrójchlorosilanem). Zapewnia on lepszą odporność na działanie wody, a przede wszystkim przyczepność żywicy do szkła.

W USA stosuje się specjalne lekkie mikrokuleczki szklane, które przez sklejanie polimerem tworzą lekkie, a dość mocne płyty i różne kształtki. W celu otrzymania porowatych tworzyw sztucznych stosuje się najczęściej środki chemiczne, które w określonej temperaturze ulegają rozpadowi wydzielając znaczne ilości gazu. Są to przeważnie substancje organiczne np. związki azowe, hydrazydy kwasów sulfonowych i karboksylowych, związki nitrozowe, azydki kwasowe i in. (segregator aktów prawnych). Oprócz wyżej podanych środków stosuje się czasem do tworzyw sztucznych inne środki pomocnicze, jak przyspieszacze, emulgatory, regulatory, dyspergatory, środki smarujące, antyadhezyjne, antyelektrostatyczne, wybielające, absorbujące promienie ultrafioletowe i in.

Dla budownictwa wielkie znaczenie mają środki uodporniające tworzywa sztuczne na palenie, wśród których najbardziej znany jest trójtlenek antymonu, spełniający dobrze to zadanie. Jest on jednak drogi. Własności tworzyw sztucznych zależne są głównie od ich budowy wielkocząsteczkowej oraz składu chemicznego, a ponadto od rodzaju i ilości napcłniaczy, zmiękczaczy i innych domieszek. Również metody przetwórstwa mają poważny wpływ na własności półwyrobów i wyrobów. Ponieważ asortyment tworzyw sztucznych jest obszerny a ich własności zróżnicowane, trudno jest omówić je zbiorowo; dlatego zostaną tu podane ich charakterystyczne cechy, gdyż uwagi dotyczące poszczególnych tworzyw zostały już przedstawione w poprzednich rozdziałach(promocja 3 w 1).

Tworzywa organiczne charakteryzują się małym ciężarem właściwym od 0,9 (poliolefiny) do 2,2 G/cm³ (policzterofluoroetylen), przy czym za przeciętny można uważać ciężar właściwy ok. 1,1 G/cm³. Napełnianie tworzyw substancjami nieorganicznymi powiększa ich ciężar właściwy, a ekspandowanie może bardzo poważnie zmniejszyć ich ciężar objętościowy nawet do 0,005 G/cm³.