Materiały do ścian osłonowych

W projektowaniu ścian osłonowych należy przewidzieć łatwy dostęp przy oczyszczeniu powierzchni elewacyj- nych z brudu i kurzu oraz zabezpieczenie ich i samych złącz przed uszkodzeniami i korozją. Należy brać pod uwagę możliwość skraplania pary wodnej wewnątrz ścian i konieczność odprowadzenia wody z wewnątrz ścian na zewnątrz (uprawnienia budowlane).

W konstrukcjach ścian osłonowych dąży się do całkowitego wyzyskania fizycznych cech zastosowanych do nich materiałów, które spełniają w ścianach warstwowych rolę albo przepon cieplnych, albo przeciwwilgociowych lub akustycznych (program na telefon).

Wymagania w stosunku do materiałów idą więc w kierunku odporności na zamrażanie, zawilgocenie, korozję itd.
Materiały powinny być odporne na temperaturę w granicach — 25 °C do + 80°C od strony zewnętrznej i na temperatury spowodowane bliskim sąsiedztwem instalacji ogrzewczych. Odkształcenia termiczne i wiatrowe nie powinny wywoływać uszkodzeń ściany.

Okładziny zewnętrzne przyczyniają się do wyglądu elewacji, która powinna być dostatecznie trwała. Ta okoliczność wpływa na rodzaj stosowanego materiału, który nie powinien szybko ulegać starzeniu i niszczeniu (program na komputer). Częste naprawy i wymiana uszkodzonych elementów są kosztowne. Okładziny zewnętrzne narażone są na wpływy atmosferyczne, między innymi termiczne, które mogą powodować powstanie rys skurczowych, umożliwiających przedostanie się wilgoci do przegród oraz powodować zwichrowanie. Należy więc stosować na okładziny materiał odporny na te czynniki. Poza tym na wybór materiału na okładziny wpływa rodzaj projektowanej struktury ściany osłonowej (program egzamin ustny).

Powoduje to, że okładzina może być wykonana: a) z materiału całkowicie wodoszczelnego i paroszczelnego, b) o niewielkiej porowatości, c) o niewielkiej sorpcyjności.

Okładziny wodoszczelne

Na okładziny wodoszczelne stosuje się blachę stalową, lekkie stopy, szkło, tworzywa sztuczne (opinie o programie). Na okładziny o niewielkiej porowatości stosuje się płyty azbestowo-cementowe, beton, tynki. Okładziny ceramiczne lub z lekkich kamieni odznaczają się zdolnościami sorpcyjnymi. Na okładziny zewnętrzne stosować należy płyty prasowane płaskie grubości co najmniej 6 mm, pokrywane powłokami z tworzyw sztucznych, najlepiej poliestrami lub farbami Polinit lub butadieno-styrenowymi.

Powłoki te mają za zadanie zabezpieczenie płyt przed zawilgoceniem powodującym paczenie i spękanie. Dla poszczególnych typów ścian osłonowych grubość płyt azbestowo-cementowych i rodzaj powłok zależne są od struktury ścian.

Dla przypadku ściany hermetycznie zamkniętej stosuje się płyty prasowane grubości 10 mm z powłoką poliestrową lub inną, zabezpieczającą przed parą wodną i wilgocią. W przypadku kiedy` stosuje się płytę prasowaną, ale powłoka służy tylko jako zabezpieczenie przed zawilgoceniem i pęcznieniem płyty, jednakże para wodna powinna przedostawać się przez powłokę na zewnątrz (segregator aktów prawnych).

Dla przypadku w ścianie ze szczeliną powietrzną wentylowaną mogą być stosowane oba opisane sposoby. Jeżeli płyty azbestowo-cementowe zastosujemy jako okładziny przeciw- wiatrowe w szczelinie, to dla umożliwienia przenikania pary wodnej przez płytę grubość jej nie powinna być większa od 4-^-6 mm oraz nie powinno na niej być powłoki paroszczelnej. W celu uniknięcia pęknięć w płytach należy je łączyć elastycznie z konstrukcją nośną, stosując elastyczne podkładki i nieco większe otwory w płytach na śruby.

Pod główki należy stosować podkładki uszczelniające. Zresztą mocowanie płyt do konstrukcji podobne jest do mocowania płyt w pokryciach dachowych. Poza płytami płaskimi na okładziny zewnętrzne ścian doskonale nadają się płyty faliste. Płyty faliste są mniej narażone na uszkodzenia i odkształcenia termiczne, a poza tym fale tworzą szczelinę wentylacyjną zabezpieczającą przed skraplaniem pary wodnej na płytach (promocja 3 w 1). Dla zabezpieczenia przed zawilgoceniem i pęcznieniem na płytach falistych należy stosować powłoki zabezpieczające, podobnie jak na płytach płaskich.