Materiały izolacyjne rolowe

Obok materiałów izolacyjnych bitumicznych, stosowanych jako materiały plastyczne bez osnowy, dużą rolę przy robotach izolacyjnych odgrywają tzw. materiały rolowe, składające się z wkładki nie będącej materiałem izolacyjnym, nasyconej smołą lub asfaltem (program uprawnienia budowlane na komputer).
Przemysł wytwarza obecnie szereg takich materiałów, różniących się między sobą zarówno rodzajem wkładki, substancją impregnującą, jak i przeznaczeniem do różnych celów.
Wkładkę materiałów izolacyjnych może stanowić tektura surowa, tektura filcowa, tkanina jutowa, tektura azbestowa lub tkanina z przędzy szklanej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Materiały izolacyjne rolowe z wkładką z tektury noszą nazwę papy. Produkowane obecnie papy dają się podzielić na następujące grupy:
- papy smołowe lub asfaltowe zależnie od rodzaju masy impregnującej,
- papy z powłokami, przeznaczone przeważnie do krycia dachów lub jako wierzchnie powłoki ciężkich izolacji,
- papy bezpowłokowe, przeznaczone do spodnich warstw przy kryciu dachów jako warstwy wewnętrzne przy wielowarstwowych izolacjach,
- papy specjalne różnych rodzajów, jak np. filce bitumowane, używane jako wodoszczelne i dźwiękochłonne podkłady pod podłogi, papy faliste nakładane pod tynki na wilgotne mury, umożliwiające cyrkulację powietrza w murach i ich wysychanie (uprawnienia budowlane).

Jako wkładki do pap typów specjalnych są również stosowane tektury azbestowe, np. hydroizol, które są niewrażliwe na drobnoustroje mogące w pewnych warunkach zniszczyć wkładkę tekturową.
Ponadto najnowsze typy papy posiadają wkładki z tkaniny z przędzy szklanej lub wkładki z folii poliizobutylenowej. Należy przypuszczać, że oba ostatnie typy wkładek zajmą miejsce pap o wkładkach tekturowych, zwłaszcza dla robót o charakterze specjalnym (program egzamin ustny).
Polski przemysł izolacyjny dotąd nie produkuje pap typu specjalnego.
Wkładkę w papie uważać należy za nośnik bitumicznej masy impregnacyjnej, umożliwiający tworzenie szczelnych warstw izolacyjnych, nakładanych w postaci stałej na odpowiednio przygotowaną powierzchnię. Idealny przekrój papy z obustronną powłoką i posypką (opinie o programie).

Masy powłokowe

Papa taka składa się zatem z wkładki tekturowej 1, impregnowanej rzadką masą bitumiczną, obustronnej powłoki 2 z twardszej, często zawierającej wypełniacz, masy bitumicznej, z zewnętrznej posypki gruboziarnistej 3 i drobnoziarnistej posypki spodniej 4.
Własności i cechy tektury surowej omówione zastały w poprzednich ustępach.

Jako masę impregnacyjną stosuje się [i6,8,2o,6] przy papach asfaltowych asfalty ponaftowe o temperaturze mięknienia wg P. i K. 35-4-40 C i penetracji powyżej 150/25°C. Używane niekiedy asfalty bardzo miękkie o temperaturze mięknienia wg P. i K. 304-35 C obniżają trwałość papy i stosowanie ich nie jest wskazane. Asfalty stosuje się bez domieszek stałych, gdyż mają one jedynie za zadanie wypełnienie porów między włóknami tektury i otoczenie tych włókien cienkim filmem, co w efekcie czyni już papę nieprzepuszczalną dla wody (segregator aktów prawnych).

Przy papach smołowych stosuje się mieszanki paku ze smołą o temperaturze mięknienia wg K. S. poniżej 40°C i zawartości części lotnych do temperatury 250°C poniżej 5’°/o.
Jako masy powłokowe stosuje się dla pap asfaltowych twardsze gatunki asfaltów lub też kompozycje asfaltów ponaftowych z wysokowar- tościowymi asfaltami naturalnymi (asfalt trynidadzki lub gilsonit).
Dodatkami bardzo cenionymi i podnoszącymi jakość masy powłokowej są paki tłuszczowe (promocja 3 w 1).

Ostatnio stosuje się coraz częściej masy powłokowe z wypełniaczami mineralnymi o bardzo drobnym przemiale. Ponieważ masa powłokowa jest najsilniej narażona na wpływy atmosferyczne i uszkodzenia mechaniczne, składniki masy muszą być bardzo starannie dobrane, z uwzględnieniem wszystkich ich właściwości, a przede wszystkim temperatury łamliwości i odporności na starzenie się.
Masy powłokowe smołowe składają się z miękkiego paku (będącego mieszaniną normalnego paku ze smołą), najczęściej z wypełniaczem mineralnym, którego zadaniem jest uszkieletowanie masy i zwiększenie wytrzymałości i odporności na starzenie się.