Technologia lekkich betonów kruszywowych

Istotny jest dobór częstotliwości wibratora. Przy niskiej częstotliwości (50 Hz) przemieszcza się głównie kruszywo grubsze, przy średniej (100-150 Hz) upłynnia zaprawa, a przy wysokiej (200-300 Hz) przemieszcza cement i frakcja pylasta kruszywa (program uprawnienia budowlane na komputer). Zależnie od temperatury i wilgotności otoczenia świeży beton powinien być poddany pielęgnacji, której podstawowym zadaniem jest utrzymanie jego powierzchni w stanie wilgotnym w okresie twardnienia co najmniej przez 7 dni w warunkach naturalnych, z jednoczesnym zabezpieczeniem przed bezpośrednimi wpływami atmosferycznymi (zbyt niskie lub wysokie temperatury, bezpośrednie nasłonecznienie, wody opadowe) lub przed działaniem wód gruntowych. W warunkach przyspieszonego twardnienia betonu przez obróbkę cieplną, zasady technologiczne powinny być specjalnie opracowane i dokładnie przestrzegane (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Należy zwrócić uwagę na skutki podwyższonych temperatur nie tylko dla betonu, ale i dla zachowania się form i zbrojenia sprężającego.

Technologia lekkich betonów kruszywowych wysokiej wytrzymałości (w warunkach krajowych łupkoporytobetonu) jest nieco inna niż betonów zwykłych wskutek specyficznych właściwości lekkich kruszyw (znaczna porowatość i nieduży udział frakcji drobnych) (uprawnienia budowlane). Dobór proporcji składników należy tu w większym stopniu oprzeć na doświadczeniach. Przyjęte i sprawdzone receptury mogą obowiązywać przez długi czas dzięki stałości cech kruszywa produkowanego fabrycznie.

Lekkie mieszanki betonowe

Ze względu na większe tarcie wewnętrzne kruszywa i gorszą urabialność mieszanki stosuje się płynniejszą konsystencję gęstoplastyczną i plastyczną, a więc wskaźniki są niższe (1,5-2,0). Zwiększona ilość wody w dość dużym przedziale nie wpływa na obniżenie wytrzymałości betonów lekkich dzięki porowatości kruszywa i wchłanianiu nadmiaru wody. Ponadto łupkoporyt, podobnie jak inne kruszywa lekkie, cechuje się niską zawartością drobnej frakcji, co wynika ze specyfiki produkcji kruszywa, a nawet specyfiki poszczególnych wytwórni (np. łupkoporyt z Knurowa ma więcej drobnych frakcji niż z Bytomia) (program egzamin ustny). Wynika stąd konieczność dodawania pyłowego mikrowypełniacza lub piasku naturalnego. Jako mikrowypełniacz pyłowy stosowany jest popiół lotny z węgla kamiennego, uzyskiwany z palenisk odpopielanych metodą suchą. Pyły dają korzyść technologiczną, poprawiając urabialność i zapełniając pory w ziarnach kruszywa. Dodatek pyłów nie powoduje jednak wzrostu wytrzymałości i dlatego tam, gdzie ten czynnik jest istotny, konieczne jest dodawanie piasku naturalnego. Uzyskuje się w ten sposób zwartość i zwiększoną wytrzymałości betonu lotnego, ale kosztem zwiększenia gęstości. Proporcje składników łupkoporytobetonu, przy czym wartości podane w ostatniej kolumnie są najbardziej zbliżone do naturalnej, produkcyjnej frakcji kruszywa (opinie o programie).

Lekkie mieszanki betonowe zachowują się też inaczej w transporcie i przy wibracji; ziarna kruszywa są lżejsze od zaczynu, a zatem wypływają do góry (segregator aktów prawnych). Teoretyczna wytrzymałość betonu obliczona dla doskonale jednorodnego materiału, bez uszkodzeń, na podstawie kohezji międzycząsteczkowej jest kilka tysięcy razy większa niż wytrzymałość uzyskiwana z badań na próbkach. Różnica ta jest spowodowana porami i mikrodefektami w betonie, prowadzącymi do znacznych koncentracji naprężeń. Według hipotezy Grrffitha (1920) o wytrzymałości decyduje największa mikrorysa, usytuowana w najbardziej niebezpiecznym kierunku w stosunku do naprężeń głównych, stanowiąca największe osłabienie badanej próbki. Losowy charakter rozmieszczenia porów i mikrorys sprawia, że wszelka ocena doświadczalna wytrzymałości stanowi uśrednienie i zależy w sposób istotny od wymiarów próbki i metody badania(promocja 3 w 1).