Mechaniczne zacieranie tynków

Do narzucania wierzchniej warstwy tynku, tj. gładzi (o grub. 2-3 mm) stosować można specjalne, stosunkowo lekkie aparaty trzymane w rękach, składające się ze zbiorniczka zaprawy o pojemności 5,5 I zaopatrzonego w dolnej części w końcówkę połączoną wężem gumowym z przewodem sprężonego powietrza. Najczęściej jednak stosowane jest u nas narzucanie warstwy gładzi tynku ręcznie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Mechaniczne zacieranie tynków nie dało jeszcze dotychczas zadowalających wyników, głównie z powodu znacznego ciężaru zacieraczek oraz małej ich wydajności. Przykład elektrycznej zacieraczki typu ZM-4 do zacierania i wygładzania tynków (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Do napędu zacieraczki używa się wiertarki ręcznej typu PRCa-10 z silnikiem jednofazowym. Napęd zacieraczki umieszcza się w odpowiedniej torbie na ramieniu robotnika. Wydajność 20 :-30 m²/godz. Liczba obrotów tarczy 277 obr/min. Ciężar głowicy (bez silnika i wałka giętkiego)- 1,5 kG.

Ostatnio produkuje się zacieraczki typu 2T-26 o większej wydajności, a mianowicie 40 m²/godz i ciężarze 1,2 kG. Konsystencja (gęstość) zapraw stosowanych na poszczególne warstwy tynku jest różna i zależy od rodzaju warstwy i charakteru przepływu zaprawy przez rurociąg (uprawnienia budowlane). Na obrzutkę stosuje się zaprawę o konsystencji 10-12 cm wg stożka pomiarowego dla warstwy narzutu 9-10 cm. Na warstwę gładzi wapienno-piaskowej stosuje się zaprawę o konstystencji 11-12 cm.

Każdą następną warstwę narzuca się po przeschnięciu poprzedniej, gdy jej wilgotność obniży się do 10-12%. Wilgotność warstwy tynku można określić przez zważenie kawałka tynku w stanie naturalnym, a następnie po przesuszeniu go (program egzamin ustny).

Warstwy tynku

Wyrównywanie narzuconych mechanicznie warstw tynku odbywa się ręcznie podobnie jak i przy pracy ręcznej. Wyrównywanie obrzutki jest zbędne, podobnie zresztą jak i przy ręcznym jej narzucaniu. Natomiast wyrównywanie obydwu warstw narzutu jest niezbędne zarówno przy narzucaniu mechanicznym jak i ręcznym. Wyrównywanie warstw narzutu jest pracochłonne, a przy narzucaniu mechanicznym stanowi zadanie niełatwe pod względem organizacyjnym (znaczna liczba tynkarzy do wyrównywania warstw narzutu) (opinie o programie).

Do robót tynkowych wykonywanych metodą mechaniczną najlepiej jest stosować pasy kierunkowe w postaci prętów stalowych. Sposób obsadzania i pionowania tych prętów o przekroju okrągłym (0 10 mm), jak również ściągania narzucanych warstw tynku za pomocą pacy. U dołu wzdłuż tynkowanych ścian należy ułożyć deski, aby można było z nich zbierać część zaprawy odpryskująccj od ścian; ilość opadającej zaprawy nie powinna przewyższać 2 : 3% ogólnego jej zużycia. Przy tynkowaniu mechanicznym należy starannie zasłonić otwory drzwiowe, okienne, grzejniki itp.

Przed przystąpieniem do uruchamiania instalacji lub zespołu tynkowego sprawdza się stan wężów i połączeń, a operator powinien wyznaczyć stanowiska robocze z takim wyliczeniem, aby z jednego stanowiska mógł objąć jak największą powierzchnię tynkowanych ścian i stropów (segregator aktów prawnych). W czasie przerw w pracy należy baczyć na to, aby sieć rozprowadzająca nie znajdowała się pod ciśnieniem, gdyż może to spowodować powstawanie „korków”. Po zakończeniu pracy i po spuszczeniu zaprawy z sieci operator powinien przedmuchać przewód za pomocą sprężonego powietrza i dopiero potem przemyć go wodą.

Roboty tynkowe mogą być przeprowadzane w pomieszczeniach zamkniętych również w okresie zimowym, lecz tylko po uprzednim ich ociepleniu (promocja 3 w 1). Okres nagrzewania tych pomieszczeń nie może trwać krócej niż 2 do 5 dni przy temperaturze wewnętrznej -10 C; temperatura ta musi utrzymana być w pomieszczeniu przez cały czas robót i wysychania tynku.