Merkaptany

Jednocześnie powstające nagary są bardziej zwarte i twardsze. Dotychczas nie znaleziono dostatecznie efektywnych sposobów przeciwdziałania korozji wynikającej z obecności siarki i jej związków. Pewnym rozwiązaniem jest stosowanie jako antykorozyjnych dodatków pasywatorów, wytwarzających na powierzchni metalu powłoki ochronne. Działanie innych dodatków antykorozyjnych polega na zmniejszeniu szybkości korozji (program uprawnienia budowlane na komputer).

W tej sytuacji istotne znaczenie ma określenie zawartości związków siarki w badanym paliwie. Ze względu na działanie korodujące najbardziej niepożądana jest wolna siarka, siarkowodór i merkaptany, które wykazują swoją szkodliwą aktywność już w niskiej temperaturze. Merkaptany są to organiczne związki siarki, o wzorze RCH₂SH, inaczej zwane tioalkoholami. Wolna siarka atakuje przede wszystkim miedź, natomiast siarkowodór i merkaplany żelazo, cynk, mosiądz, miedź, aluminium i inne metale (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W paliwie jest niepożądana nawet minimalna obecność siarki, siarkowodoru czy merkaptanów, w związku z czym przeprowadza sią tzw. próbę paliwa na korozję. Polega ona na tym, że płytkę z elektrolitycznej miedzi zanurza się na okres trzech godzin w paliwie, w temperaturze 50′ C (ok. 320 K) (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nawet najmniejsze ślady aktywnej siarki powodują powstanie plam lub osadów na powierzchni płytki. W przypadku benzyn stosowana jest często jakościowa metoda oznaczania korodującej siarki, tzw. próba Doctora, polegająca na wytrąceniu związków siarki za pomocą ołowianu sodowego, otrzymywanego przez rozpuszczanie tlenku ołowiowego w wodorotlenku sodowym. Ilościowe oznaczanie siarki całkowitej przeprowadza się metodą lampkową (PN-55/C-04092) (program egzamin ustny).

Odporność na utlenianie

Siarkę związaną w postaci siarkowodoru wytrąca się przez wytrząsanie z chlorkiem kadmu w postaci siarczku kadmowego, oznaczanego następnie wagowo. W celu oznaczenia siarki elementarnej próbę wytrząsa się z rtęcią, a wytrącony siarczek rtęciowy rozkłada kwasem solnym, przy czym wydzielający się siarkowodór oznacza się jedometrycznie. Siarkę związaną w postaci merkaptanów traktuje się nadmiarem mianowanego roztworu azotanu srebra. Niezwiązany nadmiar azotanu srebra oznacza się miareczkowo rodankiem amonowym w obecności ałunu żelazowo-amonowego. Sposoby wykonania oznaczeń są podane w normie PN-62/C-04091 (opinie o programie).

Badania paliw poza oznaczaniem zawartości siarki obejmują ponadto oznaczenia: ciepła spalania, wartości opałowej, popiołu, zawartości wody oraz (w przypadku paliw ciekłych) odczynu i temperatury zmętnienia i krzepnięcia. ze wzrostem temperatury i ciśnienia. Stosując dodatki zobojętniające lub zablokowujące grupy kwasowe, zmniejsza się korozyjne działanie smarów.

Do określania korozyjnego działania smarów (olejów) stosowana jest często metoda Pinkiewicza, polegająca na zawieszeniu ołowianej płytki w badanym smarze (oleju) w temperaturze 140^cC (ok. 410 K). Za pomocą specjalnego urządzenia płytkę zanurza się i wyjmuje z szybkością 15 razy na minutę w ciągu 50 godzin. Po tym czasie określa się ubytek ciężaru płytki (segregator aktów prawnych). Do oznaczania korozyjnego działania smarów i olejów stosowany jest aparat. Główne badania smarów obejmują oznaczenia: lepkości, temperatury zapłonu, temperatury krzepnięcia, liczby kwasowej, zawartości zanieczyszczeń mechanicznych i chemicznych oraz zawartości wody.

Określa się również własności użytkowe, jak odporność na utlenianie i skłonność do wywoływania korozji. Oznaczanie własności korozyjnych polega na ocenie zmiany ciężaru płytek z różnych metali lub stopów wskutek poddania ich działaniu gorącego smaru w określonym odpowiednio długim czasie (promocja 3 w 1). Skłonność do wywoływania korozji zależy od ilości nagromadzonych w oleju kwasów organicznych, powstających wskutek utleniania oleju. Kwasy te reagują z metalami (tworzą sole), działają więc niszcząco na ich powierzchnie.