Metoda grupowej analizy smół

Metoda grupowej analizy smół według Malissona jest obecnie najczęściej stosowana dla smół i paków z węgla kamiennego i pozwala na rozdzielenie smół na 5 zasadniczych grup składników, różniących się wielkością cząsteczek i innymi właściwościami.
Smoła według Nellensteyna jest podobnie jak asfalt układem koloidalnym o budowie micelarnej. Fazą rozpraszającą (zwartą) jest tutaj mieszanina substancji, które nie muszą być wzajemnie dla siebie rozpuszczalnikami, dzięki czemu można stworzyć warunki, w których mieszanina substancji tworzących fazę zwartą, pozornie jednorodną, ulega rozwarstwieniu lub wytrąceniu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Faza rozproszona nie jest również jednorodna. Zasadniczy ośrodek fazy rozproszonej stanowią tu cząsteczki tzw. wolnego węgla. Utrzymanie zawiesiny w stanie koloidalnym następuje dzięki zawartym w smole substancjom, odgrywającym
rolę koloidów ochronnych. Substancje te tworzą naokoło cząstek wolnego węgla otoczki. Nie zostało dotąd wyjaśnione, które z substancji zawartych odgrywają rolę koloidów ochronnych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do utrzymania w równowadze stanu koloidalnego smoły przyczyniają się, obok składników oleistych, prawdopodobnie niektóre ze składników o charakterze kwaśnym i zasadowym. Stopień dyspersji składników fazy rozproszonej w smole jest znacznie grubszy niż w asfaltach. Budowę koloidalną smoły można zaobserwować pod mikroskopem w powiększeniu 500-600-krotnym.

Zakłócenie lub całkowite zniszczenie układu koloidalnego smoły można wywołać przez zadanie smoły odpowiednio dobranym rozpuszczalnikiem. Podobnie jak przy asfaltach, rozpuszczalnikami niszczącymi układ koloidalny będą rozpuszczalniki zmniejszające napięcie powierzchniowe fazy zwartej, co jednocześnie powoduje zwiększenie napięcia granicznego między fazą zwartą i rozproszoną (uprawnienia budowlane).
Graniczną wartością napięcia powierzchniowego jest napięcie 40 dyn/cm (a więc napięcie większe niż przy asfaltach). Ilość i jakość wytrącającego się przy tym wolnego węgla zależy nie tylko od rodzaju smoły, lecz również od rodzaju rozpuszczalnika.

Właściwości termoplastyczne smół

W wolnym węglu można rozróżnić:
- część złożoną z pyłów nieorganicznych i organicznych oraz z węglowodorów bardzo bogatych w węgiel, a ubogich w wodór;
- składniki uboższe w węgiel, zbliżone do asfaltów.
Według Nellensteyna wartość i jakość smoły można oceniać, obliczając ilość ziaren wolnego węgla w 1 mm3 smoły rozcieńczonej nitrobenzenem (obliczeń dokonuje się pod mikroskopem w komorze Zeiss - Thommy) (program egzamin ustny).

Wykresy reologiczne dla smół badanych w specjalnych wiskozymetrach mają przebieg odmienny niż reologiczne wykresy asfaltów.
Wykres Teologiczny smół lub miękkich paków charakteryzuje się zupełnie słabo zaakcentowanym odcinkiem początkowym, sięgającym do granicy sprężystości. Przedstawione na rys. 3-2 wykresy reologiczne dla miękkiego paku i asfaltu o prawie tych samych temperaturach mięknienia pozwalają stwierdzić, że pak zachowuje się jak ciecz (opinie o programie). Twarde paki w niskich temperaturach zachowują się jak ciała stałe. W pobliżu temperatury mięknienia pak przechodzi raptownie ze stanu stałego w stan ciekły, dając na wykresie Teologicznym linię prostą, a więc nabiera on w tych warunkach cech cieczy odpowiadającej cieczy fizycznej tzw. newtonowskiej. Przy dalszym podwyższaniu temperatury linia wykresu wznosi się pozostając na całej długości linią prostą (segregator aktów prawnych).

Smoła, w której rolę składnika zagęszczającego odgrywa pak (po oddestylowaniu olejów pozostają w paku składniki fazy rozproszonej), będzie się przy badaniach Teologicznych zachowywać podobnie jak pak z tą jedynie różnicą, że na skutek stosunkowo małej wiskozy smoły badania te wymagać będą bardziej czułych przyrządów (promocja 3 w 1).
Porównując właściwości termoplastyczne smół lub paków i asfaltów oraz ich krzywe reologiczne, można wyjaśnić różnice we właściwościach i zachowaniu się asfaltów i smół.