Metoda zachowania ciepła

Metoda zachowania ciepła polega na maksymalnym wykorzystaniu samoocieplenia mieszanki betonowej w wyniku hydratacji cementu oraz ciepła zakumulowanego w ewentualnie wcześniej podgrzanej mieszance (program uprawnienia budowlane na komputer). Bazuje ona na bilansie cieplnym analizowanym w założonym wymaganym czasie, po którym świeży beton może być bez większych konsekwencji poddany działaniu niskiej temperatury.

Wpływ na wartość potencjału energetycznego procesu mają następujące czynniki:
• ciepło uwodnienia cementu (skład chemiczny cementu),
• początkowa temperatura betonu,
• temperatura powietrza,
• współczynnik kształtu elementu konstrukcyjnego (stosunek powierzchni elementu do jego objętości),
• współczynnik przenikania ciepła formy ocieplanej,
• stopień nasycenia elementu konstrukcyjnego przez metal (zbrojenie).

Kolejność przedstawionych czynników odpowiada ich stopniowi oddziaływania na potencjał energetyczny procesu.
Przepisy brytyjskie dosyć szczegółowo określają sposoby formowania elementów w warunkach zimowych. Na jeden dzień przed rozpoczęciem procesu betonowania wykonawca powinien zapoznać się z prognozą pogody (w instrukcji podany jest nawet adres internetowy), aby dokonać odpowiednich korekt w recepturze mieszanki i sposobie pielęgnacji betonu. Przed ułożeniem mieszanki należy z powierzchni deskowania i zbrojenia usunąć śnieg oraz lód.

Powierzchnia formy w momencie układania mieszanki betonowej powinna mieć temperaturę minimum + 2°C (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Podczas układania mieszanki, szczególnie w płytach stropowych, zalecane jest stosowanie ekranów osłaniających przed wiatrem. Po zabetonowaniu określonego elementu w konstrukcji należy beton niezwłocznie zabezpieczyć przed stratami ciepła przez odpowiednie przykrycie materiałami ciepłochronnymi. Zalecane są maty z wełny mineralnej oraz maty piankowe wielowarstwowe. Można również stosować elektryczne maty grzewcze (uprawnienia budowlane). Szczególną uwagę należy zwrócić na szczelność zabezpieczenia naroży słupów oraz obrzeży płyt. Beton powinien być chroniony przed zamarzaniem przez co najmniej 24 godziny.

W celu utrzymania określonej temperatury w betonowanym elemencie, zapewniającej szybki przyrost wytrzymałości, stosowane jest tzw. elektronagrzewanie (program egzamin ustny).

Cieplak

Metoda ta jest znana i stosowana od wielu lat. Ten sposób podgrzewania, przy jednoczesnym zastosowaniu termoregulatorów, ułatwia utrzymanie zabetonowanego elementu w warunkach termicznych pozwalających na optymalny przebieg procesu wiązania i twardnienia betonu. W pielęgnowanym elemencie utrzymywana jest prawie jednakowa temperatura, element nie jest narażony na miejscowe wysokie temperatury, tak jak przy ogrzewaniu ciepłym powietrzem lub parą. Jako elementy grzewcze stosuje się izolowany drut oporowy, zasilany prądem stałym o napięciu do 40 V (opinie o programie).

Przewody te (jako tracone) montuje się podczas robót zbrojarskich. Innym skutecznym rozwiązaniem stosowanym do nagrzewania świeżego betonu jest użycie specjalnych mat, w których elementem grzewczym jest tkanina grafitowa.
Podczas pielęgnacji betonu przez osłonięcie powierzchni poziomych wskazane jest stosowanie ocieplenia warstwowego. Takie rozwiązanie jest korzystne ze względu na możliwość sterowania temperaturą w dogrzewanym elemencie (segregator aktów prawnych). W zależności od potrzeb można stopniowo redukować temperaturę przez zdejmowanie kolejnych warstw ocieplenia. W ten sposób unika się nagłej zmiany temperatury na powierzchni betonu i powstania dużego gradientu temperatury wewnątrz elementu betonowego.

Metoda tzw. cieplaków jest najbardziej radykalną metodą umożliwiającą prowadzenie robót w warunkach zimowych. Jej istota sprowadza się do zamknięcia przestrzeni, w której dojrzewa beton. Cieplak jest to prowizoryczne pomieszczenie (może to być osłona, np. z brezentu, albo dmuchany namiot) całkowicie izolujące front robót od czynników zewnętrznych, w którym można utrzymać wyższą temperaturę w stosunku do temperatury otoczenia (promocja 3 w 1).

Utrzymanie wysokiej temperatury w cieplakach jest dość trudne ze względu na duże straty ciepła. Z powodu dużych kosztów metodę tę na ogół rzadko stosuje się w praktyce.