Metody betonowania

W. N. Sizow podaje zalecenia odnośnie do wyboru metody betonowania w zależności od rodzaju elementu i kształtu konstrukcji, wyrażonego modułem powierzchniowym Mp. Dane należy traktować tylko jako wskazówki pamiętając, że:
a) Metoda modyfikacji mieszanki betonowej powinna być przestrzegana w każdym zakresie temperatur (program uprawnienia budowlane na komputer).
b) Kolejność dalszych metod jest w zasadzie obojętna i zależy od warunków lokalnych, np. posiadanych urządzeń, dopływu pary z ciepłowni itp.

Mimo możliwości oceny wytrzymałości betonu wg przebiegu temperatury w okresie dojrzewania, powinno się wykonywać także badania wzrostu wytrzymałości bezpośrednio na betonie (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Takie aktualne wytrzymałości w czasie przebiegu tężenia betonu określa się pojęciem dojrzałości betonu. W tym celu wykonuje się próbki normowe, których część jest przechowywana w warunkach laboratoryjnych, a część w identycznych warunkach, jakie towarzyszą dojrzewaniu betonu w konstrukcji. W przypadku różnych warunków dojrzewania (np. betony w różnych miejscach konstrukcji) próbki należy odpowiednio rozdzielić. Ilości próbek muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami o badaniu betonu, obecnie minimum trzy do każdej serii badań. Wyniki najbardziej zbliżone do rzeczywistych uzyskuje się na próbkach przechowywanych bezpośrednio w deskowaniu. Wymaga to czasem wykonania dodatkowego fragmentu deskowania (uprawnienia budowlane).

Praktycznie robi się to w ten sposób, że do wykonanego fragmentu deskowania wstawia się formy z betonem, a przestrzenie pomiędzy formami i deskowaniem także zapełnia się mieszanką betonową.
Badanie betonu metodami nieniszczącymi często zawodzi, gdyż beton jest ukryty w otulinie.
Na próbkach przechowywanych w laboratorium kontroluje się poprawność zaprojektowania i wykonania betonu, oceniając je wg uzyskanych wytrzymałości. Wytrzymałość ta powinna być zgodna z obowiązującym wzorem wytrzymałościowym Rn.2S = A - 0,5j. Próbki przechowywane w warunkach
budowlanych mają odzwierciedlać proces tężenia betonu w konstrukcji (program egzamin ustny).

Ilość próbek powinna być tak duża, aby kontrolę wzrostu wytrzymałości można było wykonywać co jakiś czas. Jest to ważne dla ustalenia terminu rozdesko- wania, uzyskania odporności przeciwmrozowej, uzyskania pełnej założonej wytrzymałości itp. W razie potrzeby należy przewidzieć dodatkowe próbki dla ewentualnych badań specjalnych, jak np. mrozoodporności, wodoszczelności itp.

Kontrola temperatur

Kontrola temperatur należy do obowiązków podczas robót betonowych w okresie zimowym, gdyż decydują one o rozwoju procesu tężenia betonów. Kontroli podlegają temperatury otoczenia i temperatury betonu, które powinny odpowiadać założeniom ustalonym wg metod (opinie o programie).
Do pomiarów używa się
1. termometry zwykłe,
2. termometry specjalne, znakujące temperatury minimalne i maksymalne,
3. czujniki termometryczne z odpowiednią stacyjką termometryczną,
4. termopary,
5. termografy.

Przyrządy pomiarowe umieszcza się tak, aby wyniki były łatwe do odczytania i aby odpowiadały interesującej temperaturze.
Termometry do mierzenia temperatury otaczającego powietrza umieszcza się pod daszkiem (segregator aktów prawnych).
Temperatury w cieplakach ogrzewanych parą mierzy się zwykle czujnikami termometrycznymi, które przekazują odczyty do stacyjki umieszczonej na zewnątrz cieplaka. Za pomocą jednej stacyjki można wykonywać pomiary temperatur nawet w kilkudziesięciu miejscach, podłączając odpowiednią ilość czujników.

Dla bezpośredniego pomiaru temperatury mieszanki betonowej czy też betonu, umieszcza się termometry bezpośrednio w betonie w specjalnie pozostawionych otworach. Temperatury kontroluje się głównie w tych miejscach, w których po usunięciu deskowania występują największe naprężenia. Pomiary wykonuje się na różnych głębokościach, wykonując w tym celu otwory odpowiedniej głębokości (promocja 3 w 1).