Mieszanka betonu jamistego

Najprostszą kontrolę zawartości zaczynu w mieszance dokonuje się przesypując mieszankę betonową trzykrotnie z wiadra do wiadra przy wysokości spadania 0,5-^0,6 m. Przy tej próbie na dnie wiader nie powinno być zaczynu cementowego.
Prawidłowo zestawiona mieszanka betonu jamistego nie rozwarstwia się podczas przewozu z wytwórni betonów samochodami o mechanicznym samowyładunku, przy wyładunku i nawet przy zrzucaniu z wysokości do 2 m (program uprawnienia budowlane na komputer).
W celu zaoszczędzenia cementu i przyspieszenia twardnienia Skramtajew zrealizował następujące udoskonalenie.

Żwir lub tłuczeń wykorzystuje się jako ciała mielące dla uzupełniającej aktywizacji cementu na mokro w betoniarce. Żwir lub tłuczeń powinien być dostatecznie twardy, o wytrzymałości na ściskanie co najmniej 300 kG/cm2. Z mieszalnika mieszarki usuwa się łapy, a czas mieszania przedłuża się do 5-7 min (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Równocześnie do składu mieszanki betonowej wprowadza się niewielką ilość budowlanego (półwodnego) gipsu CaSCh • V2H2O zastępującą część cementu. Przy zastosowaniu cementu portlandzkiego marki 300 dodaje się 3% gipsu (w stosunku do ciężaru cementu), przy cemencie marki 400 i wyższej - 4% gipsu. Gipsu należy dodawać tym więcej, im wyższa jest zawartość glinianu trójwapniowego 3 • CaO • AI2O3 w cemencie portlandzkim (uprawnienia budowlane).

Zmielenie na mokro cementu ze żwirem (tłuczniem) aktywizuje powierzchnię pyłów cementu. Sposób ten jest szczególnie efektywny przy użyciu cementów zleżałych, w których powierzchnia pyłów w znacznym stopniu uległa hydratacji i karbonizacji pod wpływem wilgoci i kwasu węglowego, zawartych w powietrzu. Gips reaguje z obnażającym się przy mokrym przemiale glinianem trójwapniowym cementu tworząc uwodniony siarczanoglinian wapnia i podwyższa wytrzymałość betonu oraz szybkość jego twardnienia.
Próbki betonu, wykonanego przy aktywizacji cementu na mokro, wykazały większą wytrzymałość w porównaniu z próbkami betonów, wykonanymi bez aktywizacji cementu. Dzięki aktywizacji uzyskuje się oszczędność cementu i przyspieszenie twardnienia betonu przy zachowaniu żądanej 28-dniowej wytrzymałości (program egzamin ustny).

Zawartość cementu

Zawartość cementu i wytrzymałość betonów wykonanych zwykłym sposobem oraz betonów wykonanych przy zastosowaniu aktywizacji cementu na mokro. Porównując wyniki można wywnioskować, że stosując aktywizację cementu zmniejsza się zawartość cementu średnio o 15% bez obniżenia wytrzymałości betonu (opinie o programie).
Przy aktywizacji cementów na mokro uzyskuje się oszczędność cementu, jeżeli wytrzymałość kruszywa na ściskanie wynosi co najmniej 300 kG/cm2. Ciężar objętościowy betonów jamistych, wykonanych z kruszyw o takiej wytrzymałości, przekracza zwykle 1600 kG/m3.
Aktywizacja cementu na mokro może być zalecana nie tylko dla betonu jamistego, lecz i dla zwykłego.

Betony komórkowe otrzymuje się z zaczynów lub zapraw. Ciężar objętościowy tych betonów wynosi 0,3-ś-l,2 kG/dcnr. Szczególną właściwością betonów komórkowych jest duża ilość drobnych porów powietrznych o wielkości do 1,5 mm. Objętość porów stanowi orientacyjnie 88-57% całkowitej objętości betonu (segregator aktów prawnych).

Porowatą strukturę betonów uzyskuje się za pomocą jednej z następujących trzech metod:
- Przez mechaniczne spęcznienie masy betonowej za pomocą oddzielnie przygotowanej piany, pozostawiającej pory po stwardnieniu betonu. Betony zawierające pory uzyskane w sposób mechaniczny nazywają się pianobetonami.
- Przez dodanie środka gazotwórczego, który łącząc się chemicznie z cementem i wodą spęcznia masę betonową, powodując powstawanie porów po stwardnieniu betonu. Betony zawierające pory wytworzone przez reakcję chemiczną nazywają się gazo- betonami (promocja 3 w 1).
- Przez zastosowanie zarówno mechanicznej, jak i chemicznej metody wytwarzania porów. Betony takie nazywają się piano- gazobetonami.

Oprócz wyżej przeprowadzonej klasyfikacji stosuje się podział betonów zależnie od użytego spoiwa, warunków dojrzewania i przeznaczenia wyrobów.