Minerały ilaste

Ponieważ przyczyną osłabienia działania tlenu z powietrza na proces spalania się węgla w glinie jest przeciwprąd CO i C0₂, zatem przy szybszym w zroście temperatury wpływ środowiska utleniającego powinien, wg Szłykoioa, zmniejszać się, a wpływ wewnętrznego środowiska redukującego zwiększać się, co zależy od porowatości i wielkości wyrobów i od koncentracji węgla (program uprawnienia budowlane na komputer).

Minerały ilaste działają w procesie swego odwadniania katalitycznie, przyczyniając się do spalania węgla w glinie, a wydzielająca się woda sprzyja spalaniu węgla według reakcji C-fH₂0 = CO+H₂. Jednocześnie w temperaturze 400 i powyżej 1000 C może nastąpić osadzanie się w glinie węgla pochodzącego ze środowiska gazowego, zawierającego 1-3% CO (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Szybkość spalania części organicznych w miarę wzrastania temperatury zwiększa się, ale tylko do stadium pojawienia się fazy ciekłej w wypalonej glinie, po czym wyraźnie się zmniejsza na skutek pogorszenia się dyfuzji tlenu atmosferycznego. Maksymalna jest szybkość spalania części organicznych w temperaturze ok. 780+ +800°C i dlatego na tym etapie wypalania zaleca się przetrzymywać wyroby przez pewien okres w wyżej podanym zakresie temperatur (uprawnienia budowlane).

Trzecia grupa reakcji odwodnienie minerałów ilastych charakteryzuje się, wg Dmitrowicza, efektem ondotermicznym 3, który rozciąga się w zakresie temperatur od 500 (450) do 600 (700)°C, a w niektórych glinach kaolinitowych do 900°C; odwodnieniu towarzyszy także spadek przewodności cieplnej (program egzamin ustny).

Gazowo środowisko wypalania wpływa na intensywność odwadniania; zwiększenie koncentracji H₂O w środowisku gazowym wstrzymuje reakcję odwadniania zgodnie z prawem działania mas. Środowisko redukujące, wywołując reakcję odszczepienia tlenu w aktywnych warunkach „przerwanych wiązań”, obniża temperaturę odwadniania, co pokazano na termogramach /, II, III jako przesunięcie efektów endo- i egzotermicznego w środowisku redukującym strzałką pojedynczą skierowaną w’ lewo, a w fazie parowo-gazowej strzałką podwójną skierowaną w prawo (opinie o programie).

Próbki ceramiczne

Przebieg kurczenia się, straty masy i wytrzymałości a_:g w czasie wypalania typowych glin pokazano za pomocą krzywych w dolnej części wykresu. Sadunas wykazał, że próbki ceramiczne, wypalone w środowisku redukującym lub redukująco-utleniającym, uzyskują strukturę normalnie wypalonego czerepu w temperaturze ok. 100°C, tj. wcześniej niż w środowisku utleniającym. Oprócz tego, Fc²⁺ wpływa w sposób istotny na proces dalszej przebudowy jonów metafazy w fazy trwałe. Dlatego obecność Fe^{2 +} w glinach sprzyja tworzeniu się nowych faz polepszających jakość wyrobu ceramiki budowlanej (segregator aktów prawnych).

Grupa reakcji w stałych fazach glin, przebiegających na drodze dyfuzji (dyfuzja zachodzi dzięki spadkowi potencjału chemicznego na granicy faz), jest dość pobieżnie opisana za pomocą znanych równań kinetyki i charakteryzuje się stosunkowo różnym przebiegiem tych procesów.

Równania wykazują, że reakcja 3 tworzenia się hercynitu FcO • A1₂0₃ i fajalitu iFeO • .Si0₂ w przeoczonych układach przebiega intensywniej w obecności (w warunkach redukujących) niż w obecności Fe₂0₃ (w warunkach utleniających). Przy tworzeniu się mulitu (reakcja 4) intensywnie współdziała FeO. Jednak przy powstawaniu FeO z Fe₂0₃ spiekanie komplikuje się skutek pęcznienia (powstawania gazów), co zresztą nie ma znaczenia w przypadku glin ceglarskich, ale jest bardzo istotne w przypadku glin kamionkowych (promocja 3 w 1).

W zwykłych glinach, zawierających CaC0₃, tworzenie się hercynitu, mulitu i anorytu (CaO • A1₂0₃ • 2Si0₂) jest bardziej prawdopodobne w warunkach redukujących niż w utleniających (reakcja 5). W glinach z nadmiarem CaC0₃ (zawapnione gliny żelaziste) mulit i hercynit rozkładają się tworząc w temperaturze powyżej 960°C anortyt, gliniany i krzemiany wapnia oraz braunmileryt. Obecność dolomitu w glinach lub dodanie MgO do gliny może spowodować tworzenie się kordierytu w czerepie.