Model mechaniczny

Przechodząc do wyznaczania momentów przywęzłowych i w przypadku ściany odpowiadających im mimośrodów przy górnej i dolnej krawędzi rozpatrywanej ściany wydziela się z ustroju ramowego, obejmującego cały budynek, określony jego fragment, zastępując oddziaływania pozostałej części ustroju odpowiednimi więzami (program uprawnienia budowlane na komputer).

W węzłach skrajnych analizowanego fragmentu, gdzie występuje jego powiązanie z pozostałą częścią konstrukcji, przyjmuje się:

1. dla ścian prefabrykowanych podparcie przegubowe (z wyjątkiem części obliczeń odnoszącej się do wyznaczania mimośrodu siły z górnych kondygnacji w tym przypadku przyjmuje się podparcie w postaci zamocowania częściowego, a więc bardziej zbliżonego do warunków rzeczywistych),
2. dla ścian monolitycznych podparcie w postaci pełnego zamocowania,
3. dla stropów jeżeli stropy te połączone są wzajemnie (na podporach) w sposób ciągły (np. strop prefabrykowany, spawany lub monolityczny), przyjmuje się zamocowanie pełne; w pozostałych przypadkach, z wyjątkiem fazy obliczania momentów wyjściowych, podparcie przegubowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla określenia schematu statycznego samego złącza, dla którego wyznacza się momenty przywęzłowe, przyjmuje się jego wyidealizowany model mechaniczny. Zastosowane w nim elementy sprężyste charakteryzują odkształcalność podstawowych elementów konstrukcyjnych, jakie można wyodrębnić w złączach poziomych ścian zewnętrznych i wewnętrznych (uprawnienia budowlane).

Metody wyznaczania odkształcalności elementów schematu złącza z uwzględnieniem specyfiki rozwiązania konstrukcyjnego i cech fizycznych materiałów złączy oraz zakres i sposób wykorzystywania do tego celu danych eksperymentalnych.

Analogiczna zasada

Wpływ’ usztywnień wydłuż pionowych krawędzi ścian, tj. płytową pracę ścian, uwzględnia się w sposób uproszczony przez redukcję jej długości. Zredukowaną długość uwzględnia się przy obliczaniu sztywności giętnych ścian i ich smukłości. Analogiczna zasada obowiązuje również w przypadku stropów podpartych na trzech lub czterech krawędziach (program egzamin ustny).

Zgodnie z ogólnymi zasadami obliczania sił wewnętrznych zakłada się, że materiał konstrukcji zachowuje się liniowo sprężyście, a zmiany sztywności najbardziej wytężonych stref konstrukcji wywołane ich uplastycznieniem i zarysowaniem są uwzględniane przez odpowiednią redukcję sztywności tych stref (opinie o programie).

W zasadzie występują tu trzy przypadki sztywnościowe:

1. gdy z betonu o wytrzymałości obliczeniowej wykonana jest ściana na rozważanej kondygnacji, a pozostałe elementy z betonu o wytrzymałości charakterystycznej przypadek miarodajny dla sprawdzania nośności ściany w strefie między stropami i nośności złącza zwartego, którego nośność wyczerpuje się na skutek zniszczenia ściany w strefie przyłączowej;
2. gdy z betonu o wytrzymałości obliczeniowej wykonany jest wieniec w złączu „na mokro”, a pozostała część konstrukcji z betonu o wytrzymałości charakterystycznej - przypadek miarodajny dla sprawdzenia nośności tego złącza;
3. gdy cała rozważana konstrukcja wykonana jest z betonu o wytrzymałości charakterystycznej - przypadek miarodajny dla sprawdzenia nośności stropu oraz jego ugięć (segregator aktów prawnych).

W praktyce ramę rozwiązuje się tylko raz - dla stanu jak w przypadku. Wielkości mimośrodu uzyskanego z tego rozwiązania są dla obliczeń w przypadku określone z nadmiarem. Jeżeli nośność złącza przy tak wyznaczonych mimo- środach jest niewystarczająca, zachodzi potrzeba ściślejszego określenia mimośrodów, które uzyskuje się rozwiązując ramę przy założeniach stanu.

Stropy oblicza się zwykle dla schematów prostszych zastępując układ ramowy schematem belki odpowiednio zamocowanej na podporze (promocja 3 w 1). W obliczeniach nośności ścian i złączy poziomych uwzględnia się odchyłki wykonawstwa przyjmując umownie, że pojawiają się one wyłącznie w pionie sprawdzanej ściany. Stropy i pozostałe ściany analizowanego ustroju są usytuowane i wykonane umownie bez odchyłek wykonawstwa.