Mokra metoda

Aby uniknąć tak niekorzystnego stosunku, próbuje się w niektórych zagranicznych zakładach prowadzić proces wypalania w piecach rolkowych, nie posługując się podstawkami, ale powstaje wtedy trudny do rozwiązania problem czyszczenia rolek zabrudzonych spływającym i topiącym się szkliwem, w przypadku gdy wyroby szkliwi się (program uprawnienia budowlane na komputer).

Masy z gliny szamotowej (schudzone 50-55%), które zostały rozpowszechnione do wytwarzania osłon, mają stosunkowo niskie wskaźniki: wytrzymałość na zginanie po wypaleniu w temperaturze 1320-1350°C od 6-8 do 12 MN/m² (od 60-80. do 120 kG/cm²), spadek wytrzymałości (po dwukrotnym nagrzewaniu do temperatury 100°C i szybkim ostudzeniu do temperatury 20°C) do 70% i początek mięknienia pod obciążeniem 0.2 MN/in² (2 kG/cm²) w temperaturze 1300-1350 C (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Schemat 0-1 ilustruje proces technologiczny przygotowania masy szamotowej metodą mokrą, formowania, suszenia i wypalania, przyjęty w Fabryce Porcelany im. Kalinina. Formowanie odbywa się na toczkach Szamarina, półautomatach rolkowych ASF-05 bądź w prasach ciernych lub hydraulicznych (uprawnienia budowlane).

Wariant „mokrej metody” polega na obróbce gliny rozdrobnionej w strugarce, za pomocą świeżej pary, którą doprowadza się przez dysze do misy mieszalnika; glina nagrzewa się do temperatury 90°C i dobrze miesza się ze skroploną wilgocią i szamotem. Obróbka parą polepsza w sposób istotny formowanie i suszenie wyrobów. Instalację zmechanizowanego gorącego przygotowania mas opisał Michelmann (program egzamin ustny).

Doskonalszy wariant suszenia

Doskonalszy wariant suszenia i mielenia gliny polega na połączeniu w jednym cyklu roboczym operacji podsuszania, mielenia i separacji gliny. Urządzenie zawiera młyn młotkowy, rurę wylotową nad gardzielą młyna, wentylator wytwarzający podciśnienie w instalacji i separator powietrzny. Rozdrobniony materiał jest równomiernie wprowadzany za pomocą podajnika talerzowego do młyna, gdzie zostaje zmielony przez kabłąki wirnika, wsysany do rury wylotowej razem z dopływającym gorącym powietrzem lub gazami spalinowymi i wchodzi do separatora powietrznego oraz do komory osadzania się materiału. Niezmielone cząsteczki są zawracane pod wpływem własnego ciężaru do domielania (opinie o programie).

Przy stosowaniu płyt i osłon z talkowych mas ilastych udaje się znacznie (o 25-30%) zwiększyć liczbę cyklów pracy tych wyrobów. Ich eksploatacja jest ograniczona temperaturami 1300-1320°C, w których zaczyna się deformacja ścianek i zwisanie dna osłony, ale w przypadku niedużych osłon, np. do spodków, dodatek 5-f-6% talku do masy szamotowej umożliwia ich eksploatację nawet w temperaturze 1400°C.

Skład takich mas jest następujący: 45-50% surowców ilastych, 35-45% szamotu i 15% talku. Masy wieloszamotowe. Lepsze wskaźniki pod względem właściwości można uzyskać w przypadku schudzania masy szamotem w ilości 70-80% i zastąpienia 10-;-20% drobnej frakcji szamotu korundem o gęstości nie mniejszej niż 3,75 Mg/m³ (g/cm³) (segregator aktów prawnych).

Masy takie można otrzymać metodą prasowania (lub ubijania mieszaniny) gliny np. łatnieńskiej (ŁT-1) i wiesiełowskiej w stosunku 1:1 lub 1:1,5. Stosuje się tlenek glinowy marki GK, który zawiera a-odmianę w ilości 85-^95%. W razie braku tej marki można zastosować także inną, o takiej samej wymaganej gęstości. Warunkiem koniecznym jest, aby wymiar cząstek tlenku glinowego nie był większy niż 3 (im. Osiąga się to przez mielenie go, np. w młynie strumieniowym. Tlenek glinowy należy wypalać w temperaturze 1350°C, w czasie nie krótszym niż 2 h. Po nawilżeniu roztworem ługu posiarczynowego o gęstości 1,12-^1,14 Mg/m³ (g/cm³), wymieszaniu z kompozycją glin w mieszarce o działaniu okresowym typu Eiricha, prasowaniu pod ciśnieniem 30^-50 MPa (300-7-500 kG/cm²) i wypaleniu w temperaturze 1380°C można otrzymać materiał ogniotrwały mulitowo-korundowy (promocja 3 w 1).