Molekuły wapna

Dla zorientowania się co do wrażliwości cementu na poszczególne wpływy charakteryzuje prof. Duriez poszczególne jego składniki. Nie będziemy tu powtarzali liczbowych danych odnoszących się do cementów portlandzkich wyrabianych we Francji, lecz zajmiemy się dwoma cementami portlandzkimi „350“ naszej produkcji (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wykorzystujemy wzory Bogue’a, aby na podstawie przytoczonej analizy Określić zawartość w cemencie czterech głównych charakterystycznych składników: a) glinianu trójwapniowego AI2O3 • 3CaO, który może powodować tworzenie się soli Candlota, b) gliniano-żelazianu czwór- wapniowego AI2O3 • Fe₂0₃ • 4CaO, niewrażliwego na działanie siarczanów, c) krzemianu trójwapniowego Si0₂ 3CaO, ulegającego szybkiej hydratacji z wywołaniem znacznego wzrostu temperatury i zwalniającego przy tym 1-2 molekuły wapna łatwo rozpuszczalnego, d) krzemianu dwu- wapniowego Si0₂ 2CaO, poddającego się hydratacji powolnej i zwalniającego znacznie mniej wapna niż krzemian trójwapniowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Podział na te składniki i podana ich krótka charakterystyka umożliwiają łatwiejsze zrozumienie wpływów różnych wód na różne cementy.

Prof. Duriez rozpatruje kolejno wpływ różnych wód, rozpoczynając od działania wody czystej, a więc wody miękkiej (o twardości poniżej fi stopni hydrometrycznych francuskich)¹), która może pochodzić z topniejących śniegów, z deszczów lub z potoków przepływających w skałach bazaltowych, porfirowych, granitowych lub piaskowcowych (uprawnienia budowlane). Trzeba zaznaczyć, że agresywność tych wód jest dawno znana i polega na hydrolizie, a następnie na wyciąganiu rozpuszczalnych składników cementu, a więc przede wszystkim wapna. Niekiedy hydroliza doprowadza do prawie całkowitego wyługowania wapna z glinianów i krzemianów, doprowadzając je w skrajnych wypadkach do stanu żelatynowego (program egzamin ustny).

Wody kwaśne

Wody kwaśne najczęściej zawierają wolny dwutlenek węgla CO lub kwasy humusowe (opinie o programie). Obecny w małej ilości COo powoduje tworzenie się praktycznie nierozpuszczalnego węglanu wapnia, a więc wzmaga wytrzymałość betonu. Natomiast przy większej zawartości COo tworzą się rozpuszczalne dwuwęglany wapnia, które podobnie jak wapno ulegają wypłukiwaniu przez wody czyste. Podobne działanie występuje w wodach zawierających kwasy humusowe (w obecności torfów kwasowość wody dochodzi nieraz do pH = 5) lub dwutlenek węgla łącznie z dwuwęglanami alkaliów lub alkalio-glinianów. Wody kwaśne są szczególnie szkodliwe dla cementów z dużą zawartością wapna lub dla cementów zasobnych w sole rozpuszczalne. Znajdujące się w cemencie węglany wapnia nie stanowią przeszkody w niszczeniu cementu przez kwasy.

Wody alkaliczne powstają przez wypłukiwanie składników szpatów polnych: albitu i ortoklazu w skałach granitowych lub porfirowych. Wody te mogą być szczególnie szkodliwe, gdy podciągane są przez siły włoskowate w betonie i następnie odparowują. Wody alkaliczne powodują niszczącą hydrolizę niektórych składników cementów glinowych. Szkodliwe działanie alkaliów może objawiać się również, gdy znajdują się one w kruszywie lub gdy kruszywo poddaje się działaniu alkaliów znajdujących się niekiedy w małych ilościach w cemencie (segregator aktów prawnych).

Wody gipsowe są bardzo szkodliwe dla cementów portlandzkich normalnych oraz dla podobnych do nich pod względem składu chemicznego (np. cementów przednich), gdyż wytwarza się sól Candlota. Agresywności gipsu sprzyja duża rozpuszczalność jego w wodzie (ok. 2 g na litr w temperaturze zwykłej, a gdy woda jest nasycona solami NaCl lub KC1 to do 10 g/1; w wodzie zawierającej chlorki alkaliczne można spotkać naturalne nasycenie od 4 do 6 g/1). Wody zawierające chlorki i sole magnezowe (promocja 3 w 1). Pierwsze z nich, zawierające chlorki sodu lub potasu, przy słabym stężeniu mogą szkodzić bezpośrednio, zwiększając rozpuszczalność gipsu w wodzie, a przy silniejszym stężeniu mogą rozpuszczać niektóre składniki cementu oraz działać agresywnie na wkładki stalowe w betonie zbrojonym.