Obsługa geodezyjna przy budowie

Kontrolę przeprowadza się w poziomach odległych od siebie o 10-15 metrów. Na jej podstawie oblicza się położenie środków przekrojów komina metodą przybliżoną „wcięcia wprzód” (program uprawnienia budowlane na komputer). W celu ułatwienia prac obliczeniowych związanych z określeniem położenia środka komina wykonuje się je metodą rachunkowo-graficzną. Dla kontroli osiadania komina oraz jego wychyleń, stosuje się okresową niwelację precyzyjną reperów zabetonowanych w trzonie nad powierzchnią terenu. Oprócz reperów w kominie instaluje się jeszcze w terenie, w odległości około 50 m od niego, dwa repery tzw. „nawiązujące” oraz dla ich kontroli w odległości około 200 m - tzw. repery „kontrolne”(program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Obsługa geodezyjna przy wznoszeniu tych budowli polega na wykonywaniu następujących czynności:
a) wyznaczenie środka chłodni w oparciu o dane z planu generalnego,
b) wyznaczenie obrysu robót ziemnych,
c) okresowa kontrola wykopów,
d) stabilizacja punktu środkowego oraz osi poziomych chłodni,
e) wyznaczenie rzędnej płyty fundamentowej,
f) wyznaczenie i inwentaryzacja tzw. „szklanek” na płycie,
g) wyznaczenie położenia stopy i ściany kołnierza,
h) wyznaczenie wieńca dolnego,
i) wyznaczenie płaszcza chłodni,
j) pomiary kontrolne płaszcza chłodni (uprawnienia budowlane).
Obsługa geodezyjna przy budowie chłodni jest zasadniczo bardzo podobna do obsługi przy budowie żelbetowego komina przemysłowego. Odnosi się to zwłaszcza do wyznaczenia środka chłodni i wyznaczenia oraz kontroli robót ziemnych. Również w podobny sposób ustawia się formy na poszczególnych segmentach w stosunku do wiszącego pionu.

Środek chłodni

Środek chłodni S zaznacza się w formie krzyża wyrytego na trzpieniu, znajdującym się w betonowym słupie. W celach kontrolnych punkt S dowiązuje się kątowo do sygnałów zainstalowanych na sąsiednich budynkach (program egzamin ustny). W podobny sposób postępuje się również z osiami poziomymi chłodni. Położenie „szklanek” na płycie fundamentowej wyznacza się w oparciu o projekt techniczny chłodni. Stosuje się tu z reguły metodę biegunową wyznaczania punktów.

„Szklanki” przeważnie znajdują się na łukach kół o wspólnym środku, którym jest środek chłodni; odległości kątowe między nimi są przeważnie jednakowe (opinie o programie). Dla realizacji zadania ustawia się teodolit na punkcie środkowym chłodni i odmierza kąt, a odległość wyznacza się taśmą stalową. Przez tak wyzna- ozony punkt kreśli się na betonie jedną oś wzdłuż promienia, a drugą do niej prostopadłą. Osie te pozwalają na usytuowanie zbrojenia i deskowania „szklanki”.

Dla kontroli oblicza się długości cięciw między sąsiednimi lub dwiema dowolnymi szklankami i porównuje z odpowiadającymi im wielkościami pomierzonymi. Dokładne rozmieszczenie „szklanek”  jest ważne, ponieważ cała konstrukcja urządzenia zraszającego, opierającego się o nie, wykonana jest z elementów prefabrykowanych. Po wykonaniu „szklanek” następuje ich odbiór przez nadzór budowlany. W tym celu przeprowadza się pomiary inwentaryzacyjne ich usytuowania. Pomiary te są identyczne jak przy wytyczaniu (segregator aktów prawnych).

Stopę ściany kołnierza wyznacza się również w oparciu o punkt środkowy chłodni przez wyznaczenie promieni na odpowiednich wysokościach. Należy zwrócić baczną uwagę, aby zmiana wielkości promienia została dokładnie wyznaczona, gdyż od dolnej krawędzi ściany kołnierza zaczyna się hiperboliczny kształt chłodni. Na porównaniu tych wielkości polega kontrola wykonanych robót. Powłoka chłodni, czyli tzw. płaszcz, jest bardzo cienka i dlatego należy zwracać szczególną uwagę na dokładne i zgodne z projektem ustawienie form stalowych.

Zasadniczymi wymiarami dla ustawienia form są: promień zewnętrzny, promień wewnętrzny i rzędne wysokościowe (promocja 3 w 1). Należy zwrócić uwagę, że promienie i rzędne są wielkościami funkcjonalnie zależnymi przy danym kształcie chłodni. Promienie wyznacza się taśmą stalową w stosunku do zwisającej linki pionu, którą traktuje się jako oś chłodni.