Morski szkodnik

Najgroźniejszym zwierzęcym szkodnikiem morskim jest mięczak: świdrak okrętowy (zwany błędnie ,,czerwiem” okrętowym) znany pod łacińską nazwą Teredo. Ciało jego przypomina robaka, ma kształt wałeczka długości do 30 cm, średnicy około 1 do 2 cm, barwy białawoszarej, rozszczepionego na końcu na dwie tchawki. Na głowie ma dwie kuliste skorupki, opatrzone ząbkami, za pomocą których wwierca się w drewno, drążąc w nim kanalik. Gdy drewno jest zaatakowane przez większą liczbę mięczaków, zamienia się bardzo prędko w masę jamistą i kruchą (program uprawnienia budowlane na komputer).

Swidrak niszczy drewno głównie w pasie wahań poziomu wody, często jednak zapuszcza się w drewnie aż do dna basenu; do części pali pogrążonych w gruncie na ogół nie wchodzi. Odmian świdraka jest bardzo wiele. Teredo navalis żeruje w morzach północnych i w Morzu Śródziemnym, natomiast w morzach ciepłych żyją Teredo bartschi, Teredo adami, Teredo congoensis, Teredo senegalensis, Teredo clappi, Teredo pedicellata itd. Wszystkie jednak mają obyczaje podobne.
Teredo jest niezwykle płodny. Jedna samiczka wyrzuca na raz ponad milion jajeczek. Z zapłodnionych jajeczek unoszących się w wodzie wylęgu je się larwa, która wchodzi w skład planktonu. Larwa znosi silne prądy i zawirowania, natomiast szkodzi jej silne światło (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gdy znajdzie odpowiednią powierzchnię drewna, przechodzi w stadium pełzania i wtedy rozpoczyna wgryzanie się w drewno. Larwy pełzające są małe, średnice drążonych przez nie kanalików wynoszą od 0,25 do 0,5 mm. W miarę wgryzania się w drewno rosną, przeobrażają się, a działalność ich przejmują dorosłe osobniki, które zresztą często zaczynają też od wgryzania się od powierzchni (uprawnienia budowlane). W miarę wzrostu osobników dojrzałych wzrasta także średnica kanalików, dochodząc do około 16 mm. Długość pojedynczych kanalików dochodzi do 1,20 m. Ściany kanalików świdrak powleka warstewką wapienia, której grubość jest tym większa, im starszy jest dany osobnik i może dochodzić do 4 mm.

Skorupka

Skorupka ta jest tak wytrzymała, że często pozostaje mimo zupełnego zniszczenia i usunięcia otaczającego je drewna, wystając nieraz kilkanaście centymetrów z wody. Niektóre odmiany świdraka zasklepiają kanaliki twardymi poprzecznymi przegrodami, inne, te które żywią się przeważnie planktonem, konstruują w wejściu do kanalików rozciągliwe wapienne syfony (program egzamin ustny). Teredo navalis zjada nie tylko drewno, żywi się również planktonem, a kanaliki drąży przede wszystkim dla ochrony przed drapieżnymi pierścienicami, które są jego największym wrogiem. Są jednak odmiany (np. Teredo pedicellata), które żywią się wyłącznie drewnem (segregator aktów prawnych).

W klimacie zimnym Teredo może żyć w drewnie (zwłaszcza twardym) wyjętym z wody nawet około 3 do 4 tygodni; zabezpiecza się przy tym zamykaniem kanalików poprzecznymi przegródkami. Może również przebywać dłuższy czas w drewnie włożonym do wody słonawej lub nawet słodkiej, jednakże w wodzie tej się nie rozmnaża.
Przebieg kanalików najczęściej jest równoległy do włókien drewna, z wyjątkiem odcinków początkowych, które są skierowane do nich ukośnie; nie jest to jednak ogólna zasada, gdyż spotykane są często sztuki drewna poprzecinane we wszystkich kierunkach. Poszczególne osobniki wzajemnie sobie nie przeszkadzają i nie przecinają sobie kanałów. Przeszkodami w drążeniu kanalików mogą być różne elementy metalowe (np. śruby lub przekładki metalowe w drewnie) albo z tkanin przesyconych środkami trującymi, sucha papa itp., ale już na przykład papa wilgotna, dykta a także styki poszczególnych elementów drewnianych ze sobą, nie stanowią dla świdraka przeszkody (promocja 3 w 1).

Atak Teredo bywa nieraz bardzo poważny i prowadzi na dłuższą metę do zupełnego zniszczenia drewna. Gdy w danym akwenie drewna jest mało, a osobników dużo, wytwarzają się ich formy niedorozwinięte pod względem wielkości (stenomorficzne), co pozwala większej liczbie osobników wyżyć w mniejszych objętościach drewna.