Mosty z belkowych prefabrykatów

Mosty z belkowych prefabrykatów o długości równej rozpiętości przęsła nawiązują do tradycji mostów drewnianych lub stalowych. Z racji ograniczeń transportowych i montażowych rozpiętości przęseł nie przekraczają najczęściej 30 m, ale czasem wykonuje się belki nawet ponad 50 m. Często prefabrykaty belkowe są uzupełnione monolitycznymi płytami lub stykami podłużnymi; gdy nie stosuje się łączącego elementy nadbetonu, niezbędne jest łączenie poprzecznymi cięgnami sprężającymi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Drugą grupę belkowych mostów prefabrykowanych stanowią duże obiekty wykonywane sposobem wspornikowym (nawisowym) przez kolejny montaż krótkich segmentów. Koncepcję wspornikowego montażu mostów podał Freyssinet w 1945 r. Od tego czasu wykonano tą metodą wiele mostów drogowych o rozpiętości przęseł 25-110 m, o stałej lub zmiennej wysokości belek (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stosowane są wyłącznie przekroje skrzynkowe, w układzie jedno-, dwu-, lub trójkomorowym. Długości segmentów wynoszą 2,2-3,5 m, a ich masa jest bardzo różna, tj. 254-130 t, bowiem szerokości segmentów (na pełną szerokość mostu) wynoszą 10-26 m. Zależnie od lokalizacji i stosowanych urządzeń technicznych transport segmentów odbywa się za pomocą pływających barek lub pontonów, albo platform dowożących elementy pod miejsce montażu, bądź po wykonanej już płycie mostowej w bezpośrednie sąsiedztwo miejsca montowania (uprawnienia budowlane).

Duże mosty

Duże mosty z krótkich segmentów najczęściej realizowane są przez przedsiębiorstwa francuskie (zwłaszcza Campenon Bernard CETRA). Przez francuskich wykonawców stosowane są głównie kable systemu Freyssinet-International, choć przydatne są wszystkie systemy umożliwiające łatwe kotwienie pośrednie i dołączanie kabli. Konstrukcje takie wznoszone są często dla bardzo długich, wieloprzęsłowych mostów wówczas efektywność prefabrykacji wzrasta. Najdłuższy tego typu most wzniesiono między Rio de Janeiro i wyspą Niteroi; obiekt ma długość 9500 m, w tym 7880 m nad wodą i składa się w większości z powtarzalnych przęseł rozpiętości 80 m (Brazylia, 1973) (program egzamin ustny).

Duże osiągnięcia we wznoszeniu mostów składanych z segmentów uzyskano z końcem lat siedemdziesiątych w CSRS (przedsiębiorstwo Dopravni Stavby w Ołomuńcu) (opinie o programie). Zrealizowano duże wiadukty i mosty, m. in. wiadukt we Vsetinie (1980 r.) o charakterystycznym 5-komorowym przekroju skrzynkowym oraz podobny w Novym Jićinie (1981 r.). W Czechosłowacji, podobnie jak we Francji i innych krajach, wykonuje się segmenty prefabrykowane o urozmaiconej rzeźbie styku, co zapewnia dobrą współpracę po sprężeniu (segregator aktów prawnych). Betonuje się je metodą stykowego formowania: każdy następny segment jest betonowany w formie, którą od czoła zamyka czołowa powierzchnia poprzedniego segmentu, powleczona jedynie środkiem przeciwprzyczepnościowym. W ten sposób uzyskuje się doskonałe pasowanie kolejnych styków, a szerokość szczelin stykowych, wypełnianych klejami z żywic syntetycznych, nie przekracza 14-3 mm (ang. conjugated joints).

W porównaniu z prefabrykowanymi mosty monolityczne są jeszcze bardziej zróżnicowane pod względem technologii wznoszenia, kształtu, schematów statycznych i rozpiętości. Orientacyjne przedziały przydatności różnych technologii zależnie od rozpiętości, wynikające z kilkuset realizacji mostów drogowych w latach 1970-1980. Monolityczne mosty belkowe i ramowe wykonuje się współcześnie w czterech głównych grupach technologii, przedstawionych na schematach konkretnych realizacji (promocja 3 w 1).

Największe możliwości, a także intensywny ostatnio rozwój, wykazują metody wspornikowego betonowania. Schematy mostów belkowych, ramowych, łukowych i wiszących, wielokrotnie wykorzystywane w budownictwie mostowym ostatnich lat, w których sprężenie jest nieodzownym procesem technologicznym.