Motory czyli silniki elektryczne

Na cewkach elektromagnesu nawinięte są dwa uzwojenia. Jedno uzwojenie z grubszego drutu jest połączone równolegle (w upuście) z obwodem głównym, a drugie z cienkiego jest połączone szeregowo z obwodem głównym. Oba uzwojenia muszą magnesować rdzeń w jednakowym kierunku (program uprawnienia budowlane na komputer).
Prądnice prądu zmiennego
Posiadają nieruchomy twomik z cienkich blach bez kolektora przemieniającego prąd zmienny na stały. Magneśnica obraca się wewnątrz twornika, a przez cewki nawinięte na biegunach przepływa stały prąd dostarczany przez wzbudnice z akumulatorów lub dzięki bezpośredniemu sprzężeniu jej z prądnicą.

Uzwojenie twornika nawija się w żłobkach. Prądnice prądu zmiennego mogą wytwarzać prąd jedno, dwu lub trójfazowy.
Silniki elektryczne dzielimy na silniki prądu stałego i silniki prądu zmiennego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Silniki prądu stałego zależnie od połączenia twornika z magnesami podzielimy na silniki:
a) szeregowe,
b) bocznikowe, czyli upustowe,
c) szeregowo-bocznikowe, czyli dozwojone.

Motory szeregowe. W uzwojeniu magnesowym i twomikowym płynie ten sam prąd. Ze wzrostem obciążenia szybkość obrotów motoru maleje. Silników tych nie używa się w wypadkach, gdy jest możliwość zniknięcia obciążenia np. przy transmisjach pasowych (uprawnienia budowlane). Liczbę obrotów reguluje się za pomocą opornika dodatkowego.
Motory bocznikowe, upustowe. Jeden odgałęziony prąd doprowadza się do elektromagnesu, a drugi do twornika. Obciążenie nieznacznie wpływa na ilość obrotów. Mają duże zastosowanie w przemyśle drzewnym.

Motory szeregowo-boczinikowe są kombinacją, dwu poprzednich typów. Elektromagnesy są podwójnie uzwojone. Gruby drut stanowi uzwojenie szeregowe, a cienki bocznikowe (rzadko stosowane) (program egzamin ustny).
Silniki prądu zmiennego dzielimy na silniki:
- synchroniczne
- asynchroniczne
- kolektorowe.

Silniki synchroniczne

Prądnica prądu zmiennego może spełniać funkcje silnika synchronicznego. Silników tych nie można przeciążać. Posiadają stałą ilość obrotów, zależną od częstotliwości, powodują zakłócenia w sieci. Rozruch uskutecznia się przy pomocy innego silnika, własnej wzbudnicy lub autotransformatorów (gdy są 3 fazy) redukujących napięcie. Poza tym nie można zmieniać kierunku obrotów (opinie o programie).
Silniki asynchroniczne dzielimy na silniki jednofazowe (jednoprądowe) i wielofazowe.

W silnikach jednofazowych dla rozruszenia potrzebna jest obca siła. Przy tym samym momencie obrotowym mają większy poślizg, niż silniki trójfazowe. Dla ułatwienia rozruchu tworzymy sztuczną fazę dodatkową dając na statorze dwa uzwojenia. Jedno uzwojenie ma włączoną, samoindukcję. Są używane jako małe motory.
Silniki wielofazowe asynchroniczne ruszają same ze spoczynku.

Można je przeciążyć jednak wzrost obciążeń zmniejsza ilość obrotów. Stojak uzwaja się w postaci 3 faz w gwiazdę lub trójkąt.
Wirniki oddzielone są od stojaka cienką warstewką powietrza i winny mieć obwody zamknięte. Ze względu na wirniki silnika dzielimy je na silniki krótko zwarte i pierścieniowe.
W silnikach krótko zwartych na walcowatym wirniku uzwojenie nie jest podzielone na fazy, lecz umieszcza się w żłobkach równoległych do osi silnika. Wystające końce z obu stron dokładnie się łączy. W momencie rozruchu pobór prądu jest duży (segregator aktów prawnych). Elektrownie rejestrują silniki krótko zwarte o mocy do 3 KM. Uruchamia się bezpośrednio lub przez przełącznik z gwiazdy na trójkąt, zmniejszający gwałtowny pobór prądu.

Silniki pierścieniowe. W żłobkach na walec wirnika daje się 2 lub 3 fazowe uzwojenia. Końce uzwojenia łączy się trzema pierścieniami, które są odizolowane i od wału i między sobą. Szczotki łączą pierścienie z opornikami rozruchowymi lub rozruchowo regulacyjnymi. Przy włączaniu opory są największe, a przy normalnej liczbie obrotów uzwojenie wirnika jest krótko zwarte. Są mało wrażliwe na przeciążenie. Stosuje się je przy większych zużyciach energii (promocja 3 w 1).