Naciskanie na grunt

Te przemieszczenia wystąpiły z chwilą usunięcia podpór podtrzymujących ścianę. W zasypce nastąpiły przesunięcia w kierunku ściany i ku dołowi. Przesunięcia tego rodzaju świadczą o tym, że zniszczenie struktury gruntu przez ścinanie wystąpiło w strefie czynnej. To znaczy, że w strefie tej rozwinął się całkowity opór tarcia. Druga strefa (strefa bierna) zniszczenia wskutek ścinania powstała przy przedniej krawędzi podstawy, gdzie ściana naciskała na grunt (program uprawnienia budowlane na komputer).

Biorąc pod uwagę te rodzaje odkształceń, można ustalić sposób podejścia do projektowania ciężkich ścian oporowych. Po pierwsze należy przyjąć przybliżone (próbne) wymiary ściany. Następnie należy wyznaczyć parcie czynne gruntu na ścianę, przy założeniu że zniszczenie struktury gruntu Wskutek ścinania występuje w strefie czynnej. Po tym trzeba określić opór stawiany przez ciężar ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Siłę ścinającą w podstawie ściany oraz strefę bierną przy przedniej krawędzi podstawy. Wreszcie należy porównać parcie czynne i całkowity opór z odpowiednim współczynnikiem bezpieczeństwa. Tego rodzaju zasady projektowania ścian będą omówione. Przede wszystkim musimy poznać sposób wyznaczania parcia czynnego i odporu (parcia biernego) (uprawnienia budowlane).

W pierwszej kolejności przy wyznaczaniu parcia czynnego i odporu określamy warunki równowagi granicznej dla geostatycznego stanu naprężenia, który występuje w gruncie o poziomym naziomie i kiedy nie występują naprężenia ścinające w płaszczyznach poziomych i w pionowych. Załóżmy, że taka warstwa gruntu rozciąga się w kierunku poziomym. Dowolny element gruntu warstwy będzie się zachowywać tak, jak próbka podczas badania trójosiowego, w którym zmniejsza się naprężenie boczne przy stałej wartości naprężenia osiowego, jak to wskazuje ścieżka naprężeń (program egzamin ustny). Gdy naprężenie poziome zmaleje do pewnej wartości, rozwinie się całkowita wytrzymałość gruntu na ścinanie, co wiąże się z niemożliwością dalszego zmniejszania naprężenia poziomego.

Naprężenie poziome

Naprężenie poziome dla takiego stanu nazywamy czynnym parciem jednostkowym, a stosunek naprężenia poziomego do pionowego nazywamy współczynnikiem parcia czynnego i oznaczamy go symbolem. Koło Mohra dla czynnego stanu naprężenia. Z rozważań nad naprężeniami w stanie zniszczenia struktury gruntu podczas badania trójosiowego znany jest stosunek naprężeń poziomych i pionowych dla takiego przypadku (opinie o programie).

Obecnie załóżmy, że nastąpiło ściskanie gruntu w kierunku poziomym. A więc dowolny element gruntu znajdzie się w takim stanie, jak próbka podczas badania trójosiowego w stadium zniszczenia wywołanego zwiększaniem naprężenia bocznego przy stałej wartości naprężenia pionowego (lub jeśli sobie wyobrazimy, że próbka w badaniu trójosiowym jest ułożona na boku i następuje zwiększanie naprężenia osiowego przy stałej wartości naprężenia uniemożliwiającego rozszerzalność (por. rys. 13-4). Naprężenia poziomego nie można zwiększyć powyżej pewnej wartości zwanej jednostkowym parciem biernym (jednostkowym odporem). Stosunek naprężenia poziomego do pionowego nazywamy współczynnikiem parcia biernego. Koło Mohra dla takiego stanu naprężenia (segregator aktów prawnych).

Pomijając możliwe niewielkie różnice kąta tarcia wewnętrznego dla dwóch różnych ścieżek naprężeń, widzimy. Zatem dla danej wartości pionowego naprężenia geostatycznego naprężenie poziome może znajdować się jedynie między wartościami granicznymi. Te dwa naprężenia graniczne nazywamy naprężeniami sprzężonymi(promocja 3 w 1). Stany naprężenia odpowiadające dwóm przypadkom granicznym nazywamy stanami Rankine’a, na cześć brytyjskiego inżyniera, który w 1857 r. odkrył zależność występującą między stanem czynnym i biernym. Nachylenia linii poślizgów w tych dwóch przypadkach granicznych. W przypadku stanu czynnego naprężenie ścinające przeciwstawia się skutkom ciążenia, natomiast w stanie biernym naprężenie ścinające działa zgodnie z siłą ciążenia, przeciwstawiając się dużym naprężeniom poziomym.