Największe złoża berylu

Największe złoża berylu znajdują się w Ameryce Północnej (Stany Zjednoczone i Kanada) i Południowej (Kolumbia, Brazylia, Argentyna) oraz w różnych częściach Afryki (Zair, Egipt, Uganda, Afryka Południowa, Namibia, Madagaskar) oraz w Związku Radzieckim, Indiach, południowej Australii. W niewielkich ilościach beryl występuje również w Europie: w Portugalii, Hiszpanii, Czechosłowacji, Rumunii, Norwegii i Włoszech (program uprawnienia budowlane na komputer).

Beryl najczęściej występuje w granitowych żyłach pegmatytowych, na ścianach próżni w granitach, w skałach przeobrażonych pneumatolitycznie (grejzeny), a także jako składnik niektórych skał metamorficznych (łupki mikowe, przeobrażone wapienie), oraz w złożach wtórnych w piaskach i żwirach.
Beryle spotyka się również w granitowych masywach Dolnego Śląska. Na ogół są to jednak beryle nieprzezroczyste. Występują one głównie w pegmatytach granitowych, np. w okolicach Strzegomia. Koło Ząbkowic Śląskich spotyka się kryształy barwy żółtawej lub niebieskozielonej, dochodzące do kilkunastu centymetrów długości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Szmaragd. Spośród szlachetnych odmian berylu najwyżej ceniony jest szmaragd. Jest to kamień o intensywnej barwie zielone;. przezroczysty do przeświecającego.

Występujące zwykle w szmaragdach wrostki odgrywają dużą rotę przy odróżnianiu szmaragdów naturalnych od syntetycznych od innych podobnych kamieni. Najbardziej charakterystyczne fi inkluzje cieczy, tworzące skupienia zwane „ogródkami”. Nieraz zawierają one pęcherzyki gazowe i małe kryształy. Większe kropelki cieczy występują najczęściej pojedynczo, drobne natomiast tworzą różnego kształtu smugi i „welony”, przebiegające w różnych kierunkach we wnętrzu kryształu (uprawnienia budowlane). Wrostki krystaliczne mają rozmaitą postać. W szmaragdach uralskich są sześciany, w kolumbijskich przeważają romboedry; szczególnie w szmaragdach ze złoża Muzo często występują wrostki kalcytu. W szmaragdach uralskich, południowoafrykańskich i indyjskich występują blaszki biotytu i igiełki amfiboli (aktynolitu).

Szmaragdy

Badania wybitnego znawcy kamieni szlachetnych B. W. Andersona wykazały, że szmaragdy pochodzące z różnych złóż różnią się własnościami optycznymi, zwłaszcza wielkością współczynników załamania światła i dwójłomnością (program egzamin ustny). Chociaż różnice te są nieznaczne, na ich podstawie można w wielu przypadkach określić skąd pochodzą kamienie.
Szmaragdy znane były od bardzo dawna i używane w celach zdobniczych. Wzmianki o nich spotyka się w Biblii, wspomina je Teofrast (372-287 r. p.n.e.) w swoim dziele o kamieniach, wiele pisze o nich Pliniusz Starszy (23-70 r.), zdaniem Pliniusza, są najbardziej cenione po diamentach i perłach.

Szmaragd bowiem ma wszystkie własności
wymagane od kamieni szlachetnych, a mianowicie odznacza się twardością i nie ulega zmianom pod wpływem czynników atmosferycznych (opinie o programie).
Pliniusz wylicza 12 rodzajów szmaragdów, omawiając szczegółowo różnice barw i wady niektórych odmian. Za najszlachetniejsze uważa szmaragdy scytyjskie. Były to prawdopodobnie szmaragdy pochodzące z Uralu. Powtarza za Teofrastem, że władca babiloński posłał faraonowi Egiptu w podarunku olbrzymi szmaragd o długości 4 i szerokości 3 cubitus (1 cubitus = 33 cm).

Jeszcze większe szmaragdy znajdowały się rzekomo w świątyni Jowisza, a według innego starożytnego autora w labiryncie egipskim przechowywany był szmaragd o długości 9 cubitus (segregator aktów prawnych).
Szmaragd stanowi odmianę berylu, co zostało stwierdzone dopiero przed 150 laty (promocja 3 w 1).

Poprzednio szmaragd i beryl uważano za różne minerały, chociaż już Pliniusz zaznaczył, że beryle mają te same lub co najmniej podobne do szmaragdów własności. Powtarzając za Teofrastem wiadomość o słupie szmaragdowym, który znajdował się rzekomo w Tyrze w świątyni Herkulesa, dodaje od siebie, że prawdopodobnie był to pseudoszmaragd.