Naprężenia

Naprężenia wyznacza się pod środkiem fundamentu, przyjmując równomierny rozkład naprężeń w jego podstawie (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy obliczaniu osiadań fundamentów sztywnych (np. stopy żelbetowe), można posługiwać się naprężeniami pod punktem znamiennym lub naprężeniami średnimi.

Metoda oparta na wzorach dotyczących przemieszczeń w półprzestrzeni gruntowej -  metoda odkształceń. W metodach tych przyjmuje się, że stan przemieszczeń w podłożu niejednorodnym uwarstwionym jest taki sam, jak w półprzestrzeni gruntowej i osiadanie fundamentu oblicza się jako sumę odkształceń całkowitych poszczególnych warstw podłoża (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Odkształcenie całkowite jednej warstwy As; wyznacza się jako różnicę osiadań sZł+1 ponad spągiem rozpatrywanej warstwy i sZi - ponad jej stropem.

Na podstawie wzoru otrzymuje się Jeżeli w podłożu występują grunty różniące się niewiele pod względem ściśliwości, to można przyjąć średnie wartości modułów odkształcenia pierwotnych E’os i wtórnych E"s i wykorzystać do obliczenia całkowitego osiadania s fundamentu wzór  dotyczący przemieszczeń pionowych płaszczyzny granicznej (uprawnienia budowlane).
Wzory nie uwzględniają wpływu jaki wywiera na osiadanie fundamentu odciążenie podłoża wykopami pod pomieszczenia podziemne budowli i obciążenie sąsiednimi fundamentami. Z tego względu są one stosowane głównie do obliczania osiadań pojedynczych fundamentów (np. kominów). Wzór jest stosowany również przy wyznaczaniu modułów odkształcenia E0 na podstawie wyników próbnych obciążeń.

Wyznaczanie wielkości osiadań w czasie. Omówione metody dotyczą osiadań ostatecznych, po zakończeniu konsolidacji. Ze względu na różną prędkość konsolidacji gruntów o różnych współczynnikach filtracji może się zdarzyć, że fundamenty tej samej budowli, posadowione na różnych gruntach, wykazują podczas trwania konsolidacji większe różnice osiadań niż po jej zakończeniu. Według PN-59/B-03020 należy obliczać różnice osiadań fundamentów zarówno po zakończeniu konsolidacji jak i w chwili ukończenia budowy. Dokładniejsze rezultaty można uzyskać, opierając się na wynikach teorii konsolidacji gruntów (program egzamin ustny).

Piaski i grunty małospoiste

Najprostszy i mający szerokie zastosowanie przypadek konsolidacji. Rozpatrywana warstwa gruntu o grubości 2h znajduje się pomiędzy dwiema warstwami odsączającymi (o znacznie większym współczynniku filtracji) i konsoliduje się (osiada) pod wpływem równomiernego obciążenia q, to znaczy jej wysokość 2h zmniejsza się wraz z upływem czasu t liczonego od chwili przyłożenia obciążenia. Osiadanie st omawianej warstwy po upływie czasu t stanowi pewną część osiadania ostatecznego.
Czas potrzebny do osiągnięcia pewnego stopnia konsolidacji Ski wynosi wg wzoru jest więc proporcjonalny do kwadratu grubości warstwy h i odwrotnie proporcjonalny do iloczynu k • Ee, nie zależy natomiast od wielkości obciążenia q (opinie o programie).

Dwie warstwy tego samego gruntu o różnych grubościach h, i h2 osiągną więc taki sam stopień konsolidacji Sk po upływie różnych czasów t] i t2 proporcjonalnych do kwadratów grubości warstw.
Piaski i grunty małospoiste konsolidują się bardzo szybko i nie zachodzi potrzeba obliczania czasu ich konsolidacji.

Natomiast grunty konsolidujące się powoli, jak iły i namuły organiczne, nie spełniają warunków klasycznej teorii konsolidacji, gdyż filtracja w tych gruntach, na skutek wpływu wody błonkowej, nie przebiega dokładnie według prawa określonego wzorem (segregator aktów prawnych). Badania konsolidacji takich gruntów w edometrze, gdzie warunki są podobne, dają wykresy o kształcie.

Chociaż ogólny charakter przebiegu konsolidacji jest podobny, to jednak po pewnym czasie trwania konsolidacji filtracyjnej następuje silne zmniejszenie procesu osiadania, nazywane konsolidacją wieczystą. Konsolidację wieczystą pomija się, gdyż stanowi ona nieznaczną część konsolidacji całkowitej i przyjmuje się punkt K, wyznaczony w sposób, jako koniec konsolidacji (Sk = 1,0) (promocja 3 w 1).