Niezmienność kamieni szlachetnych

W wykopaliskach przedhistorycznych obok złotych, srebrnych, brązowych i miedzianych bransolet oraz pierścieni zachowały się naszyjniki z fluorytu, kryształu górskiego, ametystu, jadeitu, agatu i bursztynu. Wiele ozdób wykonanych z krwawnika, ametystu, kryształu górskiego, a także szmaragdy pochodzące ze starodawnych kopalń znaleziono w grobowcach egipskich (program uprawnienia budowlane na komputer).

W najstarszych opisach zwracano już uwagę na trwałość niezmienność kamieni szlachetnych. Władcy Wschodu, którzy szczególnie lubowali się w klejnotach, przechowywali je w swoich skarbcach przez całe wieki. W jednym z poematów indyjskich sprzed 5 tysięcy lat opisano wspaniały naszyjnik z diamentów . rabinów promieniejących światłem podobnym do światła gwiazd. Te dwa kamienie były uważane na Wschodzie za najcenniejsze, na dalszym dopiero miejscu stawiano szafiry, szmaragdy i topazy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Jak świadczą wzmianki w Biblii, szaty najwyższych kapłanów żydowskich ozdabiano drogocennymi kamieniami granatami, ametystami, agatami, onyksami, krwawnikami, szmaragdami, akwamarynami, topazami, rubinami, szafirami i innymi, których jednak na podstawie opisu w Biblii nie potrafimy jednoznacznie zidentyfikować. W Iliadzie i Odysei Homera spotyka się również interesujące opisy drogocennych kamieni.

W XXXVII księdze dzieła Historia naturalis Pliniusz Starszy wiele miejsca poświęca opisom kamieni szlachetnych (uprawnienia budowlane). W świecie starożytnym najwyżej cenione były diamenty, przez długi czas dostępne tylko panującym, po nich perły indyjskie i arabskie, na trzecim miejscu szmaragdy. Pliniusz podkreślał piękną barwę szmaragdów, utrzymując, że przy patrzeniu na nie osłabiony wzrok odpoczywa. Wspomina również, że cesarz Neron przypatrywał się igrzyskom i walkom gladiatorów przez wielki szmaragd. Perły i szmaragdy o olbrzymiej wartości czterdziestu milionów sestercji stanowiły małżonki Kaliguli. Łoże Nerona było bogato złotem i drogimi kamieniami (program egzamin ustny).

Artyści greccy

Pliniusz opisał również inne beryle, chryzoberyle, topazy, turkusy, granaty, chryzoprazy, jaspisy, agaty, opale oraz kryształy górskie (skalne), które górnicy wisząc na linach wyłamywali i dostępnych szczelin skalnych w Alpach. Wspomina również 0 bursztynie przywożonym znad Bałtyku.
Niewątpliwie najdawniejszą formą ozdób z kamieni szlachetnych były naszyjniki. Najstarsze miały charakter bardzo prymitywny. Składały się z okrągławych lub wydłużonych paciorków Wykonanych najczęściej z różnych odmian kwarcu i chalcedonu, zeza karneolu (opinie o programie). Zachowały się również naszyjniki sprzed kilku tysięcy lat.

Nefryt, używany już przez człowieka przedhistorycznego do wyrobu narzędzi i broni, był także cenionym surowcem do wyrobu amuletów i symboli władzy oraz różnych przedmiotów artystycznych, jak wazy, czarki, posążki bóstw itp.
Dopiero jednak umiejętność polerowania kamieni i obróbki metali (epoka brązu) rozszerzyły zastosowanie kamieni szlachetnych. Oprawiano je najczęściej w złoto i srebro; znane są także ozdoby z brązu z osadzonymi w nich kamieniami (segregator aktów prawnych).

W starożytności kamienie szlachetne były nie tylko oznaką bogactwa, lecz często miały także charakter amuletów i talizmanów: Wielu kamieniom przypisywano własności lecznicze, innym znów trujące, niektóre miały chronić ich właściciela m.in. przed ukąszeniem węży i skorpionów, czy przed złym spojrzeniem mogącym sprowadzić nieszczęście. Wiara w lecznicze i magiczne właściwości sproszkowanych kamieni szlachetnych przetrwała aż do późnego średniowiecza, a gdzieniegdzie i do czasów późniejszych.

Aby podnieść piękny wygląd kamieni szlachetnych, już w starożytności zaczęto je szlifować i polerować. Artyści greccy sławni byli z rzeźbienia kamieni szlachetnych. Licznie zachowane greckie i rzymskie kamee (podobnie jak i starożytne rzeźby) budzą do dziś podziw. Oprócz wypukłego rzeźbienia kamei stosowano również rzeźbienie wklęsłe (intaglia), używane do odciskania pieczęci na wosku lub laku (promocja 3 w 1).