Niszczenie energii fali

W Polsce, od 1955 r. również stosuje się bloki o podobnym kształcie, nazwane gwiazdoblokami. Na pozór podobne do tetrapodów różnią się one od nich zasadniczym założeniem geometrycznym. O ile tamte składają się z czterech stożków ściętych opisanych na kuli, o tyle te składają się z tej samej liczby stożkowych odnóży wpisanych w kulę. Odnóża te są dłuższe niż u tetrapodów, całość z reguły zbrojona (ilością ok. 90 kG stali/m3 betonu). Gwiazdobloki dają podobne efekty co tetrapody (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ciężar zastosowanych gwiazdobloków wynosił 5000 do 12 000 kG. Do wykonania ich użyto betonu o Rw = 200 i cementu portlandzkiego marki 350; Qr = = 2300 kG/cm3. W ciągu pięciu lat istnienia bloki te okazały się niezbyt odporne na korozję, której objawem było m. in. obnażanie zbrojenia i jego rdzewienie, co jednak wobec dużej masy bloków nie ma istotnego znaczenia.
Prócz tetrapodów znane są również bloki kształtowe rozczłonkowane, różnych typów.

W Stanach Zjednoczonych opracowano i przebadano (w Stacji Doświadczalnej Dróg Wodnych w Vicksburgu) bloki nazwane tribar (11), które w pewnych warunkach okazały się nawet bardziej skuteczne niż tetrapody. Tribary składają się z trzech równoległych pionowych walców, połączonych poziomymi żebrami. Ich kształt i stateczność są szczególnie korzystne przy układaniu bloków w pojedynczej warstwie ponad poziomem wody (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nie stwierdzono jeszcze, czy można osiągnąć większą stateczność i porowatość narzutu z tribarów niż z tetrapodów.
Tribary zastosowano już w osłonie falochronu na Hawajach. Użyto bloków o ciężarze 17 800 kG, walce miały średnicę 1 m, a wysokość 2 m.

W Wielkiej Brytanii zgłoszono do opatentowania nowy rodzaj bloków betonowych, tzw. stabit (8) o ciężarze 5-P25 000 kG, w zależności od wielkości fali i warunków lokalnych. Badania modelowe wykazały dużą stateczność skarp, skuteczne niszczenie energii fali oraz dobre wzajemne zazębianie bloków zarówno gdy się je starannie układa, jak też w swobodnym narzucie. Porowatość narzutu jest nawet większa niż w wypadku tetrapodów i wynosi około 66% (uprawnienia budowlane).

Falochrony narzutowe

Bloki powyższe, stosowane sporadycznie, nie znalazły na razie szerszego rozpowszechnienia i ustępują pod względem zalet tetrapodom, które są dziś używane na wszystkich kontynentach.
W rumuńskim budownictwie morskim znalazły zastosowanie stabilopody, bloki podobne do tetrapodów, lecz których stożki zakończone są płaskimi poszerzeniami (program egzamin ustny). Według badań przeprowadzonych w laboratorium hydraulicznym w Bukareszcie, potwierdzonych potem przez obserwacje w naturze w porcie w Konstancy, dają one bardzo dobrą warstwę ochronną o porowatości ok. 60%, a o stateczności większej od stateczności warstw z tetrapodów, i są oszczędniejsze (o 20-30% mniej bloków) od nich. 

Jednym z podstawowych warunków budowy falochronu narzutowego jest istnienie, niezbyt daleko od miejsca budowy - kamieniołomu, mogącego dostarczyć kamienia o potrzebnych wymiarach. Wymiary kamienia należy dostosowywać w zasadzie do parametrów największej fali, na której działanie projektowany falochron będzie narażony (opinie o programie).
Istnieje możliwość, przez odpowiedni dobór pochylenia skarp, dość swobodnego w pewnych granicach operowania takim materiałem, jaki jest do dyspozycji.

Należy przy tym starać się, aby wyzyskać cały materiał, jaki wydobyto z kamieniołomu, nie żądając nadmiernej dalszej rozbudowy eksploatacji kamieniołomu, a także nie powodując dużej ilości odpadów lub odkładów kamienia zbędnego (segregator aktów prawnych).
Falochrony narzutowe w najprostszym wypadku odznaczają się charakterystycznym trapezowym przekrojem, o łagodniejszej zewnętrznej skarpie (1 : 3 do 1 : 5 i mniej) i bardziej stromej wewnętrznej - od strony portu (1 : 2 do 1 : 0,5).

Przykładem budowli o takim prostym przekroju może być falochron w porcie Famagusta na Cyprze, zbudowany według projektu angielskiego przez polskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Inżynieryjno-Morskiego PBIM z Gdańska. Do budowy falochronu użyto wyłącznie kamienia łamanego z wapienia. Materiał był posortowany, przy czym rdzeń z kamieni o ciężarze od 6 do 300 kG przykryto płaszczem z głazów o ciężarze 2-5 tys. kG (promocja 3 w 1).