Normatywy długości cyklu produkcyjnego

Normatywy długości cyklu produkcyjnego służą również jednostkom nadrzędnym dla oceny działalności przedsiębiorstw i tworzą jednolitą podstawę dla oceny tempa robót i czasu pracy przy poszczególnych obiektach. Dla przykładu, wg omawianego normatywu długość cyklu produkcyjnego budynku mieszkalnego 5-kondygnacyjnego o kubaturze do 15 000 ms, wykonywanego ,z zastosowaniem uprzemysłowienia I stopnia, powinna wynosić 14 miesięcy.
Opisane metody ustalania długości pełnego cyklu produkcyjnego pozwalają na określenie długości cyklu jedynie w pewnym przybliżeniu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Dla celów realizacji budowy potrzebna jest znajomość metod, pozwalających na dokładne rozpracowanie przebiegu budowy w czasie.

Opracowanie ilustrujące planowany przebieg robót nazywamy harmonogramem. Harmonogram oprócz części obliczeniowej (analitycznej) posiada część wykreślną (graficzną).
Wykreślne przedstawienie wyników planowania przebiegu robót jest bardzo celowe, gdyż daje ono jasny obraz procesów roboczych na budowie.
Harmonogramy budowlane stanowią część dokumentacji organizacyjnej budowy.

W praktyce rozróżniamy następujące rodzaje harmonogramów:
- harmonogram dyrektywny;
- ogólny harmonogram budowy;
- harmonogram zatrudnienia ogólnego, zatrudnienia poszczególnych specjalności roboczych i pracy maszyn;
- harmonogram materiałów;
- harmonogram szczegółowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podstawą sporządzania harmonogramów jest dokumentacja projektowo-kosztorysowa oraz przyjęty czas trwania budowy.
Harmonogramy sporządza się na specjalnych formularzach, według następujących wytycznych.
Harmonogram dyrektywny jest podstawową częścią składową projektu organizacji budowy. Harmonogram ten daje ogólny pogląd na przebieg budowy, nie wykazując przy tym szeregu szczegółów, które wystąpią dopiero w bardziej szczegółowych opracowaniach harmonogramowych (uprawnienia budowlane).

Harmonogram dyrektywny powinien uwzględniać zasadnicze terminy budowy, a mianowicie:
1) wejście przedsiębiorstwa na plac budowy;
2) wykonanie robót przygotowawczych, zagospodarowanie i uzbrojenie placu budowy;
3) terminy rozpoczynania zasadniczych robót lub poszczególnych obiektów;
4) terminy ukończenia zasadniczych robót lub poszczególnych obiektów;
5) terminy oddania obiektu (lub obiektów) do użytku (program egzamin ustny).

Harmonogramy dyrektywne

Harmonogramy dyrektywne obejmują cały okres trwania budowy, nawet przy obiektach realizowanych przez kilka lat.
Harmonogram ten służy między innymi do określania planowanego procentu zaawansowania robót na koniec roku. Na podstawie tego harmonogramu uzgadnia się między innymi terminy robót, które mają wykonać podwykonawcy.

Podstawowym dokumentem organizacji budowy jest ogólny harmonogram budowy (opinie o programie).
Harmonogram ogólny ma zadanie przedstawić ogólny przebieg robót przy budowie danego obiektu. Harmonogram podaje:
1. ilość robót do wykonania;
2. przyjęte metody pracy;
3. wielkość stanu zatrudnienia;
4. kolejność robót i terminy ich wykonania.

Harmonogram ogólny składa się z części analitycznej
graficznej i zestawień (harmonogramów) pochodnych, jak harmonogramy zatrudnienia i harmonogramy pracy sprzętu (segregator aktów prawnych).
Podstawą sporządzania harmonogramu ogólnego jest projekt organizacji budowy i harmonogram dyrektywny oraz wydajność brygad roboczych.
Na przykładzie tego harmonogramu omówimy zasady sporządzania harmonogramu ogólnego.
Harmonogram ten składa się z trzech części, a mianowicie: analitycznej, graficznej i wykresu zatrudnienia.

Część analityczna podzielona jest na dziesięć rubryk. Podając poszczególne roboty w rubryce 2., należy przestrzegać kolejności, w jakiej roboty te następują z uwagi na przebieg procesu technologicznego. Podajemy przyjętą normę wydajności dziennej robotnika lub zespołu. W rubryce 7. wpisujemy potrzebną ilość roboczo-zmian. Ilość tę otrzymamy, dzieląc ilość jednostek do wykonania przez przyjętą normę wydajności dziennej (promocja 3 w 1)..