Nośne ściany wewnętrzne

Szkody w wyniku ugięć stropów należy więc rozpatrywać w ścisłym związku ze szkodami nienośnych czy też lekkich ścian działowych, przede wszystkim dlatego, że szkody te występowały często mimo zachowania właściwej sztywności ścian przy zginaniu. Przyczyną tych szkód były głównie odkształcenia występujące w ciągu długiego czasu po wybudowaniu ścian i stropów. Wspomniane wyżej odkształcenia w wyniku skurczu i pełzania często nakładały się na skutki odkształceń innych elementów nośnych (m.in. o- siadań fundamentów, różnic odkształceń ścian wewnętrznych i zewnętrznych), które polegały na zmianie położenia podparć i mogły powiększać ugięcie stropu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dalsze rozważania poświęcono tylko takim środkom, które maję bezpośredni wpływ na ugięcia stropów żelbetowych, szczególnie na ugięcia wy- stępujęce po pewnym czasie i mogące powodować zarysowanie stojących na stropie ścian. W rozważaniach uwzględniono też częstotliwość występowania szkód i stosowanie środków danego rodzaju.

Sztywność stropów żelbetowych powinna być szczególnie przy dużych rozpiętościach możliwie duża, w granicach określonych względami ekonomicznymi. Żądanie to wynika z konieczności zachowania płaskiej powierzchni podłogi i sufitu, a więc nawet niezależnie od tego, czy na stropach stoją ściany działowe. Powinno się stosować wartości niższe od normowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeżeli nie można osiągnąć wymaganej przez normy sztywności stropu przez zwiększanie jego wysokości obliczeniowej lub zmniejszanie rozpiętości bez nadmiernego zwiększania kosztów, to należy zapobiegać niebezpieczeństwu zarysowania się ścian działowych stojących na stropie przez odpowiednią zmianę konstrukcji tych ścian, chyba że w porozumieniu z inwestorem dopuści się pojawienie się rys na ścianach(uprawnienia budowlane).

Deskowanie

Przy dużych rozpiętościach stropów i belek żelbetowych należy stosować dodatkowe środki zabezpieczające ściany działowe przed powstawaniem rys nawet w przypadku dopuszczalnej sztywności stropu czy belki. Do środków takich należą np. wykonanie samonośnych ścian działowych, ślizgowe lub sprężyste połączenia ścian z innymi elementami, zastosowanie materiałów odkształcalnych (program egzamin ustny).

Rodzaj deskowania należy dopasować do rodzaju żądanej powierzchni stropu (betonu licowego, podłoża pod tynk). Deski czy płyty deskowania powinny mieć możliwie jednakową grubość i być ułożone bez przerw. Deskowania drewniane należy chronić przed długotrwałym działaniem słońca i deszczu, a przed rozpoczęciem betonowania należy je dostatecznie zwilżyć (opinie o programie).

Deskowanie należy przed rozpoczęciem betonowania oczyścić i posmarować środkiem zmniejszającym przyczepność. Ilość, stopień rozcieńczenia i rodzaj tego środka zależą od materiału deskowania. Do chwili rozpoczęcia betonowania środek ten musi dobrze i równomiernie wyschnąć.

Na wszystkich krawędziach i w narożach należy formować skosy za pomocą listew o przekroju trójkątnym, układanych w deskowaniu. Rusztowania dźwigające deskowania muszą móc przejąć obciążenia pionowe i poziome. W szczególności deskowania pionowych płaszczyzn ścian i podciągów wymagają wystarczająco mocnego podparcia, aby móc przenieść boczne ciśnienie świeżego betonu (segregator aktów prawnych).

Strzałkę odwrotną deskowania należy wykonać stosownie do oczekiwanego i szacowanego ugięcia. Nie powinna ona jednak przekraczać wartości li/300. Należy bezwzględnie przestrzegać podawanych w normach terminów rozdeskowywania, przy czym powinno się je opóźnić przy niskich temperaturach. Aby zmniejszyć późniejsze ugięcie w wyniku pełzania, należy bezpośrednio po rozdeskowaniu podeprzeć konstrukcję słupkami pomocniczymi i pozostawić je możliwie długo (promocja 3 w 1).