Nośność elementów uprawnienia budowlane

Aby uzyskać wysoką nośność elementów i ich połączeń, je celowe uwzględniać przy projektowaniu profilów ich prętów następujące zalecenia (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na pręty ściskane zaleca się stosować profile skrzynkowe z usztywnionymi pć kami lub prostokątne profile zamknięte. Usztywnienia w postaci odgięć pozwala na lepsze rozwinięcie przekroju i zwiększenie sztywności profilu. Ponadto usztywnienia półek zwiększają wytrzymałość przy utracie stateczności miejscowej.

Na pręty rozciągane zaleca się stosować profile o mniej rozwiniętym przekroji a więc o ściankach grubszych niż ścianki prętów ściskanych. Zwiększenie grubość należy ograniczyć tylko ze względu na wykonanie prawidłowego złącza z prętem ściskanym, tak aby nie łączyć blach o zbyt dużych różnicach grubości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Profile należy dobierać tak, aby:
- unikać wykonywania spoin bezpośrednio między cienkimi ściankami ksztatowników i grubymi blachami innych elementów konstrukcji,
- stosunek grubości łączonych blach nie przekraczał wartości 3,
- unikać nadmiernego osłabiania przekroju pręta w obrębie połączeń lub nagłych zmiany kształtu,
- unikać przeciążania ścianek w obrębie złącza w przypadku działania dużych s powodujących powstawanie koncentracji naprężeń (np. w węzłach podporowych) (uprawnienia budowlane).

W przypadku wymaganego rozwinięcia przekroju należy projektować profil ąuasi-zamknięte, złożone z kilku profilów otwartych połączonych przewiązkami lul skratowaniem, albo też profile zamknięto-otwarte, co prowadzi do uzyskania duże sztywności skrętnej.
Aby elementy konstrukcji cechowała dobra technologiczność, należ} już przy projektowaniu profilów uwzględniać zalecenia umożliwiające wykonania ich w wytwórni (program egzamin ustny).

Pręty konstrukcji należy z reguły wykonywać z pojedynczego kształtownika co odpowiada zwykle najbardziej racjonalnemu rozłożeniu materiału w przekroju Dzięki temu unika się stosowania przewiązek, skratowań lub długich spoin, koniecznych przy łączeniu elementów. W przypadku gdy stosowanie pojedynczego kształtownika może spowodować utrudnienie dostępu do miejsca łączenia (np. przy układaniu spoin w węźle kratownicy) lub prowadzi do nadmiernie skomplikowanych kształtów profilu, należy projektować pręt z dwóch kształtowników.

Profile należy dobierać tak, aby unikać spawania i zgrzewania przy wykonywaniu robót poza wytwórnią konstrukcji stalowych, jeżeli miałyby być łączone ze sobą kształtowniki o cienkich ściankach.

Należy uwzględniać możliwość wykonania złączy w sposób najprostszy przy danym parku maszynowym wytwórni, która ma wykonywać konstrukcję (opinie o programie).

Własności wytrzymałościowe

Przy produkcji kształtowników za pomocą profilowania blach cienkich na zimno wykorzystuje się jedną z najważniejszych właściwości metali i ich stopów, a mianowicie zdolność przyjmowania trwałych odkształceń plastycznych. Przeróbkę plastyczną na zimno przeprowadza się zwykle w temperaturze niewiele różniącej się od średniej temperatury otoczenia. Temperatura ta może być także nieco wyższa, zawsze jednak pozostaje dla blach cienkich znacznie niższa od temperatury rekrystalizacji.

Odkształcenie trwałe występuje w elemencie także po jego odciążeniu. Odkształcenie to nie powoduje naruszenia spójności materiału, jak np. powstania pęknięć, szczelin lub rozwarstwień. W najprostszym przypadku jednokierunkowego rozciągania zależności między naprężeniami i odkształceniami są przedstawione za pomocą wykresu  (segregator aktów prawnych). Ilustruje on trzy fazy rozwoju odkształceń sprężystych i plastycznych. Z punktu widzenia profilowania na zimno interesujące są fazy plastyczności i umocnienia (twardnienia).

Przy profilowaniu na zimno odkształceniu plastycznemu towarzyszą zmiany struktury materiału. Zmiany te, powstające w okresie umocnienia, przyjęto nazywać łącznie zgniotem materiału.
W przypadku jednokierunkowego rozciągania naprężenia w badanej próbce spadną do zera po odciążeniu, lecz trwałe odkształcenie pozostanie. Przy ponownym obciążeniu przebieg odkształceń ilustruje prosta Oy P2 równoległa do prostej OPy. Naprężenie o-2 jest nową granicą plastyczności, a obszar narastania odkształceń plastycznych przesuwa się poza punkt P2.

Profilowanie na zimno odbywa się we wszystkich trzech fazach wzrostu odkształceń. W chwili zakończenia profilowania włókno materiału wyjściowego uzyskuje odkształcenie odpowiadające na ogół naprężeniu powyżej pierwotnej granicy plastyczności. Wskutek tego następuje podwyższenie granicy plastyczności i granicy wytrzymałości materiału oraz obniżenie wydłużalności i przewężenia (promocja 3 w 1).