Nowe metody kształtowania przestrzeni

 „Nauka, ujawniając tajemnice przyrody, pozostawia człowiekowi ogromne możliwości twórcze, które wykorzystać powinna architektura” - pisał Le Corbusier w 1925 r. Dzisiaj, po u- pływie pół wieku, nauka wyjawiła jeszcze jedną nadzwyczajną tajemnicę przyrody, poznawszy chemiczne i fizyczne procesy, które zachodzą w materiałach na poziomie molekularnym, i odkrywszy tym samym możliwość stworzenia sztucznych materiałów z wyznaczonymi z góry optymalnymi właściwościami (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na przestrzeni wielu stuleci budowniczowie dla zrealizowania swych zamierzeń wykorzystywali szczodrze dostarczane przez przyrodę materiały - drewno, kamień, glinę. Stopniowo paleta materiałowa architekta wzbogacała się niektóre sztuczne materiały - ceramikę, stopy żelaza, szkło, beton - stosowane początkowo w stopniu dość ograniczonym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Kunszt architekta polegał na tym, żeby „nieobrobiony materiał dawał zarażenie wzajemnej zależności form” (Le Corbusier). Żelbet był pierwszym materiałem o szeroko stosowanych właściwościach. Właśnie od wprowadzenie żelbetu praca architekta zaczynała się od określenia, jaki materiał chce on otrzymać sam, a nie od stosowania materiałów, jakich dostarcza mu przyroda. Możliwość regulowania w szerokim zakresie właściwości materiałów budowlanych odkryła przed architekturą zupełnie nowe metody kształtowania przestrzeni, zrodziła nowe zasady artystyczno-estetyczne (uprawnienia budowlane).

Gałęzie produkcji materiałowej

„W przeszłości tworzenie nowych materiałów stanowiło proces czysto doświadczalny i można tylko dziwić się, że na tej drodze osiągnięto liczne sukcesy” - pisał znany fizyk R. A. Smith. Tworzenie nowych materiałów „metodą prób pomyłek” wymagało masy czasu, a w obecnej epoce rozwiniętego przemysłu podobne nakłady czasu i sił nie zawsze są możliwe. Okres tworzenia materiałów według zasady „przymierz odetnij” dobiega końca, na- -ka o materiałach wznosi się na wyższy stored. Człowiek będzie mógł tworzyć materiały takich właściwościach, które są dla niego nie- zbędne; a w następnym dwudziestoleciu będziemy świadkami znacznego postępu w tej dziedzinie”. Jednakże życie często koryguje . przybliża prognozy naukowców (program egzamin ustny).

Pomyślny rozwój nauki o materiałach, gwałtowny postęp naukowo-techniczny we wszystkich dziedzinach produkcji materiałowej i zwłaszcza osiągnięcia w zakresie tworzenia materiałów polimerowych i kompozycyjnych dają podstawę dla pewnych prognoz przesądzających rozwiązanie w ciągu najbliższego dziesięciolecia masowej przemysłowej produkcji nowych materiałów konstrukcyjnych i wykończeniowych z wytyczonymi optymalnymi parametrami jakości. Przemysł rakietowy czy lotniczy i inne najbardziej rozwinięte gałęzie produkcji materiałowej praktycznie już przestały posługiwać się gotowymi (znanymi) materiałami (opinie o programie). Zamawiają one u technologów i otrzymują od nich właśnie takie materiały i wyroby, które są dla nich nieodzowne i które swoimi parametrami jakości całkowicie odpowiadają ich wymaganiom.

Na taką samą drogę powinny wkroczyć architektura i przemysł budowlany. Jednak również dzisiaj architekci wskutek tradycyjnego „konsumpcyjnego” podejścia do swojej bazy materiałowej pomijają naukowe i doświadczalne prace, wykonywane w instytutach i w przedsiębiorstwach przemysłu materiałów budowlanych, które na dziesięciolecia z góry określają bazę materiałową architektury (segregator aktów prawnych). Tylko w ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci wykaz nowoczesnych konstrukcyjnych i wykończeniowych materiałów wzrósł więcej niż dwukrotnie, a tak jak dawniej odczuwa się „ubóstwo” palety materiałowej. Szczególnie dużo słusznych pretensji dotyczy jakości materiałów* i wyrobów budowlanych, która w warunkach prefabrykowanego uprzemysłowionego budownictwa mieszkaniowego odbija się bezpośrednio na jakości obiektów masowego budownictwa (promocja 3 w 1).