Obie ściany zbiornika

Obie ściany zbiornika zostały sprężone systemem Michajłowa pierścieniami z prętów 018 mm ze stali Qr = 2500 kG/cm2. Pierścienie te łączono w ścianie wewnętrznej z 4 a w zewnętrznych z 6 odcinków, na pilastrach stalowych (program uprawnienia budowlane na komputer). Przez pilastry przepuszczono na wylot końce prętów z przyspawanymi i nagwintowanymi końcówkami 0 20 mm.

Naciąg następował przez dokręcanie nakrętek za pomocą kluczy dynamometrycznych, które jednak w użyciu okazały się uciążliwe, gdyż wymagały stałej regulacji (przypuszczalnie użyto zbyt miękkiej stali na sprzęgła zębate). W projekcie założono dla stali granicę plastyczności Qr = 2500 kG/cm2 i maksymalne naprężenie montażowe 2070 kG/cm2. Obliczono, że po uwzględnieniu strat nastąpi spadek naprężeń w cięgnach do 1080 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Przeprowadzone podczas sprężenia pomiary naprężeń w stali za pomocą sond oporowych wykazały jednak, że założonych naprężeń nie można było uzyskać, gdyż stal miała granicę plastyczności niższą - ok. 1900 kG/cm2. Wskutek dużej wartości współczynnika tarcia, większego od podanego przez Michajłowa (|i = 0,75), spadek naprężeń w prętach w środku odcinka był tak duży, że po uwzględnieniu odkształceń trwałych, część zbiornika będzie pracować jako konstrukcja żelbetowa. Nierównomierne sprężenie wywołuje poważne dodatkowe zginanie rdzenia (uprawnienia budowlane). Badanie odkształceń ściany zbiornika, w czasie zmiany napełnienia wykazało znaczny współczynnik tarcia pomiędzy fundamentem a dolną krawędzią ściany.
Zbiornik na wodę pitną w postaci dwóch walcowych zbiorników - środkowy o pojemności 400 m3 i zewnętrzny o pojemności 2000 m3 wybudowały w latach 1953-1954 Zakłady Wodociągowe w Schramberg.

Zbiorniki usytuowane współśrodkowo, nakryte są wspólną kopułą opierającą się na ścianach zbiornika zewnętrznego. W celu uzyskania jaśniejszego schematu i korzystniejszej pracy statycznej zbiorników, ściany obu zbiorników oparto przesuwnie na dnie (program egzamin ustny).

Ściana zbiornika

Tarcie zmniejszono przez użycie w miejscu poślizgu preparatu pod nazwą „Palesit”. Zbiornik zewnętrzny ma średnicę 23,6 m, wysokość ok. 4 m, grubość ściany 22 cm. Przekryty jest kopułą kulistą o grubości 12 cm, promieniu równym średnicy zbiornika i kącie środkowym 30″. Kopuła jest obsypana warstwą ziemi o grubości 1 m.
Kopułę obliczono w stanie błonowym, który uzyskano przez odpowiednie sprężenie wieńca (opinie o programie).

Zbrojenie kopuły jest niewielkie; przede wszystkim przy włazie znajdującym się w środku oraz przy wieńcu - przyjęto je ze względu na momenty powstające w czasie wykonywania konstrukcji. Zasadniczo przy symetrycznym i stopniowym zasypywaniu kopuły nie powstają w niej naprężenia rozciągające, a skurcz i naprężenia termiczne są niewielkie, dzięki obłożeniu grubą warstwą ziemi. Siła krytyczna powodująca zwichrzenie kopuły obliczona wg wzoru Karm an a jest 15-krotnie większa od istniejącej.

Ścianę zbiornika z ukształtowanym u góry pierścieniem przejmującym rozpór od kopuły, sprężono przez owinięcie drutem 0 4 mm ze stali Stl60 wg systemu BBRV. Sprężenie przeprowadzono po zabetonowaniu i stwardnieniu kopuły, którą częściowo obsypano ziemią w celu uzyskania naprężeń ściskających w ścianie zbiornika (segregator aktów prawnych). Zmniejszono dzięki temu zbrojenie pionowe, potrzebne do przejęcia momentów powstających w ścianie wskutek stopniowego nawijania drutu. Nawinięta spirala ma u dołu skok 1 cm, górą - 4 cm. Na pierścień na szerokości 60 cm gęsto nawinięto drut w dwóch warstwach.

Tak gęste nawinięcie drutu spowodowało słabą przyczepność warstwy torkretu. W praktyce bardziej celowe okazuje się nawijanie drutu z większymi odstępami i w większej liczbie warstw. Ze względu na gabaryt wózka nawijającego, nawijanie rozpoczęto 20 cm ponad dolną krawędzią ściany, u góry zaś, w celu umożliwienia sprężenia pierścienia -należało nadbetonować 20 cm odcinek ściany, który po nawinięciu drutu został ścięty (promocja 3 w 1).