Obliczania stateczności masy gruntowej

Nie jest możliwy w gruncie taki stan naprężenia, którego koło Mohra przecinałoby obwiednię Mohra dla tego gruntu. Każda próba wywołania takiego stanu naprężeń powoduje powstanie nieograniczonych wartości odkształceń, tzn. zniszczenie próbki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Obwiednia Mohra jest krzywą, co w zasadzie odpowiada wynikom badań gruntów ziarnistych, podczas których stosowano w szerokich granicach wartości naprężeń uniemożliwiających rozszerzanie boczne. Przyczyny występowania takiego odchylenia od zachowania się materiałów odznaczających się czystym tarciem omówiono we wstępie tego punktu. Jednakże w większości przypadków obliczania stateczności masy gruntowej konieczne jest stosowanie zależności stanu zniszczenia wyrażonej linią prostą (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Sposób, w jaki obwiednia Mohra może być aproksymowana prostą, zależy od wartości (Tff, która nas interesuje. Dwa sposoby zastąpienia prostą obwiedni Mohra. I tak, linia A zachowuje swą ważność dla naprężeń (Tff od 0 do 1,75 kG/cm², podczas gdy linia 8 jest najlepiej dobrana dla naprężeń od 0 do 14 kG/cm². Również wartości c i 0 użytej pospółki są zmienne dla różnych wartości Off (uprawnienia budowlane). Rzeczywista obwiednia Mohra dla tego gruntu przechodzi przez początek wykresu Mohra. Próbka walcowa z takiego gruntu nie utrzyma się przy braku naprężeń uniemożliwiających rozszerzalność boczną.

W tym zrozumieniu ta pospółka jest nie spoista. Ażeby zastosować równanie (11-2) dla różnych wartości naprężeń, nieodzowne jest wprowadzenie pojęcia „spójności niewłaściwej” c. Gdyby obwiednia Mohra dla gruntu była linią prostą przechodzącą przez początek układu (program egzamin ustny).

Wysokie zapory ziemne

Równanie (11-3) stosowano do gruntów ziarnistych od wczesnych badań w r. 1776. Jednakże należy zdawać sobie sprawę, że równanie to stanowi przybliżenie, a jest ścisłe jedynie dla stosunkowo małych wartości. Na przykład dla piasku wapiennego użytego do badań, których wyniki, wartość Off wynosi ok. 5 kG/cm², a dla piasku kwarcowego o nierównomiernym uziarnieniu wartość ta może wynosić nawet 10,5 kG/cm². Krzywizna obwiedni Mohra jest większa dla piasków zagęszczonych i zmniejsza się, w miarę jak grunt staje się luźniejszy. Obwiednia Mohra w stadium końcowym jest zapewne linią prostą dla dużego zakresu wartości naprężeń (opinie o programie).

Ponieważ w większości zagadnień geotechni- ki naprężenia są stosunkowo małe, z powodzeniem można stosować równanie (11-3). Jednakże w wielu przypadkach, takich jak np. wysokie zapory ziemne, wytrzymałość suchych gruntów ziarnistych można w sposób zadowalający wyznaczyć jedynie za pomocą obwiedni Mohra lub równania (11-2) (segregator aktów prawnych). Innym sposobem pozwalającym na przedstawienie nieliniowego stosunku wytrzymałościowego jest potraktowanie 0 jako zmiennej zależności od naprężenia bocznego, tj. 0 = 0(a_3f). Stąd 0 można obliczyć z nachylenia linii prostej przechodzącej przez początek układu i stycznej do koła Mohra przedstawiającego naprężenia w stanie zniszczenia. Przedstawienie wytrzymałości tą metodą nie jest specjalnie wygodne przy wykonywaniu obliczeń stateczności, ale wynika z niej jasno, w jakim stopniu wytrzymałość zmienia się nieliniowo w stosunku do naprężeń uniemożliwiających rozszerzalność boczną(promocja 3 w 1).

Równanie (11-2) lub uproszczone równanie (11-3), które ogólnie stosujemy do gruntów niespoistych, jest jednoczes’nie jednym z najpowszechniej stosowanych i najbardziej spornych równań mechaniki gruntów. Oczywiście nie można zaprzeczać ważności tego równania jako dającego przydatne wartości przybliżone, jednakże jego ważność jest prostym następstwem sposobu, w jaki określono c i 0 oraz sposobu, w jaki te wartości będą stosowane w następnych rozdziałach. Powiemy tu, że płaszczyzna zniszczenia zdefiniowana poprzednio zgodnie z teorią Mohra nie jest koniecznie tą płaszczyzną, w której występuje koncentracja odkształceń w wyniku działania sił ścinających w chwili zniszczenia struktury gruntu. Badania położenia tych dwóch płaszczyzn przyciągały uwagę badaczy takich jak Rowe (1963).