Obliczenie nacisków na grunt

Obliczenie nacisków na grunt należy wykonywać w sposób analogiczny, jak dla jazów, biorąc pod uwagę trzy różne schematy obciążeń, a mianowicie:
- stan budowlany (budowla ukończona całkowicie, lecz nie obciążona wodą) (program uprawnienia budowlane na komputer),
- stan eksploatacyjny (budowla ukończona; wlot, spirala i rura ssawna wypełniona wodą, największe obciążenia użyteczne, poziom zwierciadła górnej wody normalny, dolnej wody najniższy możliwy dla danych założeń eksploatacyjnych),
- stan remontowy (budowla odwodniona, założone górne i dolne ścianki zakładane, bez obciążeń użytecznych, stan górnej wody najwyższy dopuszczalny, dolnej wody najniższy) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W pewnych przypadkach może okazać się bardziej niekorzystne przyjęcie stanu dolnej wody niekoniecznie najniższego; okoliczność tę należy sprawdzić rachunkiem.
Sprowadzając w każdym przypadku układ obciążeń do środka ciężkości podstawy i zastępując go siłą osiową i momentem, oblicza się skrajne naprężenia przy założeniu ich liniowego rozkładu, analogicznie.
Ze względu na układ obciążeń i profil geometryczny bloku, przy stanie budowlanym największe naprężenia występują na krawędzi fundamentu od strony górnej wody, zaś najmniejsze - na krawędzi od strony dolnej wody (uprawnienia budowlane). W stanie remontowym układ naprężeń jest odwrotny, zaś w stanie eksploatacyjnym układ ten jest pośredni między obu poprzednimi, z tym że naprężenia w środkowe; partii wypadają nieco większe.

Podobnie jak to zostało szerzej omówione w rozdziale o jazach wszystkie obliczenia przeprowadza się przy pominięciu roli pionowej składowej wyporu, uznając ich wynik za prawidłowy, jeśli na krawędzi odwodnej otrzyma się nacisk na podłoże większe od ciśnienia wyporowego w tym punkcie. Jeśli warunek ten nie jest spełniony, należy całość pionowego wyporu przyjąć siłę działającą aktywnie na fundament i przeliczyć rozkład naprężeń trójkątny, wynikający z faktu przyłożenia wypadkowej w punkcie leżącym poza rdzeniem przekroju (program egzamin ustny).

Problem sprowadzania układu sił

Lepiej jest jednak dążyć do obniżenia wyporu, co można uzyskać sposobami (przedłużenie fartucha iłowego, głębsze wbicie ścianki szczelnej od strony górnej wody). Dla zredukowania wyporu można też zastosować drenaż podłoża w obrębie korpusu siłowni pamiętając jednak, by nie stało się to kosztem nadmiernego skrócenia drogi filtracyjnej, co może grozić pojawianiem się zjawisk sufozyjnych w podłożu gruntowym pod siłownią.
Problem sprowadzania układu sił i momentów do środka ciężkości podstawy fundamentu wymaga pewnego komentarza (opinie o programie).
W przypadku fundamentu płaskiego i poziomego punkt odniesienia, w stosunku do którego oblicza się wypadkowy moment od sił pionowych (G, Wj, W2) i poziomych (Hu H.,, Ha), leży w geometrycznym środku S odcinka AB. Gdy przednia część fundamentu jest pochylona z upadem od wody górnej do dolnej, wtedy wypadkowa sil poziomych równoważy się tarciem i spójnością jedynie na odcinku CB, a więc punkt odniesienia S należy wybrać również w poziomie tego odcinka na połowie odstępu A’B, gdzie A’ jest rzutem punktu A na przedłużenie BC (segregator aktów prawnych).
Jeżeli jednak fundament bloku obejmuje dwie powierzchnie poziome AC i BD połączone powierzchnią pochyloną CD, to tarcie i spójność - równoważące wypadkową sił poziomych - występują w obu płaszczyznach AC i BD.

Aby wyeliminować wpływ tych sił na wartość wypadkowego momentu, należy przyjąć jako płaszczyznę odniesienia poziomą płaszczyznę A’B’ położoną w pozycji pośredniej między AC i BD na takiej wysokości, że momenty poziomych reakcji fundamentowych w szwach AC i BD wzajemnie się zniosą. Czyniąc najprostsze założenie, że wartość reakcji na jednostkę jest dla obu płaszczyzn jednakowa, dochodzi się do prostej zak liniowej.

Największe naciski (przy stanie remontowym) występują oczywiście na dolnym zakończeniu fundamentu pod rurą ssawną i ta partia powinna być szczególnie starannie uzbrojona (promocja 3 w 1).