Obszar atlantycki

Ameryka Północna leży na terenie dwóch państw i pięciu obszarów tlorystycznych, których granice w znacznej mierze nawiązują do granic stref roślinnych. Większa część terytoriów na pn. od linii: pd. Floryda - zatoka Campeche - pd. skłon Kordyliery Wulkanicznej - wylot Zatoki Kalifornijskiej, zaliczana jest do państwa holarktycznego (Holarctis). Dzieli się tu ono na cztery obszary florystyczne. Obszar wokółbiegunowy pn. obejmuje w przybliżeniu obszary polarne i lasy borealne strefy umiarkowanie chłodnej. Obszar atlantycki występuje na wschód od Kordylierów i obejmuje roślinność leśną i stepową stref umiarkowanie ciepłej i podzwrotnikowej  (program uprawnienia budowlane na komputer). W niektórych podziałach wyodrębnia się w nim dwie części - północno-wschodnią (lasy liściaste i mieszane) i południowo-zachodnią (lasy podzwrotnikowe i stepy). Obszar kordylierski, nazywany też obszarem Gór Skalistych oraz pacyficznym północnym, obejmuje obszary Kordylierów położone w strefie umiarkowanie chłodnej i umiarkowanie ciepłej, z pominięciem obszarów pustynnych wnętrza gór. Te ostatnie zaliczane są - obok pustyń zwrotnikowych i terenów o roślinności podzwrotnikowej - do obszaru sonorskiego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podrównikowa i równikowa część kontynentu należy do odrębnego państwa florystycznego - neotropikalnego (Neotropis). Występuje tu jeden obszar florystyczny noszący nazwę karaibskiego. Należy zwrócić uwagę, że omówiona wyżej roślinność Ameryki Północnej na wielu obszarach - szczególnie w strefie umiarkowanie ciepłej i podzwrotnikowej - nie zachowała swojego naturalnego charakteru i została w dużym stopniu zmieniona przez działalność człowieka (uprawnienia budowlane).

Rozmieszczenie gatunków

Świat zwierzęcy Ameryki Północnej charakteryzuje się wielką różnorodnością, wynikającą z silnego zróżnicowania środowiska przyrodniczego tego kontynentu. Rozmieszczenie gatunków nawiązuje do stref klimatyczno- -roślinnych, jednak współczesne zasięgi zwierząt w wielu wypadkach odbiegają od pierwotnych ze względu na znaczne przetrzebienie ich populacji; niektóre uległy nawet całkowitej zagładzie, np. papuga karolińska (Conuropsis carolinensis) czy gołąb skalny (Ectopistes migrator i us) (program egzamin ustny).

Strefę tundry i pustyń arktycznych zamieszkują przystosowane do skrajnych warunków klimatycznych stałocieplne ssaki i ptaki; ze względu na niskie temp, nie występują tu natomiast zmiennocieplne płazy i gady. Cechą charakterystyczną tej strefy jest występowanie niewielu gatunków przy dużej liczbie osobników w ich obrębie. Z gryzoni na wzmiankę zasługują: leming Dicrostonyx hudsonius oraz świstak alaskański (Marmota broweri) i kanadyjski (Marmota caligata), żyjący w górskiej tundrze Kordylierów (opinie o programie). Wśród roślinożerców dominują karibu (Rangifer tarandus caribou), tworzące stada liczące do 100 tys. osobników i endemiczny dla Nearktyki wół piżmowy (Ovibos moschatus). Z drapieżników żyje tu niedźwiedź polarny (Thalarctos maritimus) i lis polarny, czyli piesiec (Alopex lagopus). Na terenach wysuniętych najdalej na pn. przeważają zwierzęta związane ze środowiskiem morskim. Na nadmorskich skałach gniazdują ptaki z gatunków należących do alk (Alcidae) i mew (Laridae), na kamienistych plażach spotyka się kolonie morsów (Odobenus rosmarus) (segregator aktów prawnych).

Z zasobów morza korzystają też ptaki żyjące tu tylko w okresie lęgowym. Należą do nich m.in.: nur rdzawoszyi (Gavia stellata), nur lodowiec (Cavia immer), bernikla białolica (Branta leucopsis), bernikla kanadyjska (Branta canadensis), bernikla obrożna (Branta bernicla), lodówka (Clangula hyemalis), edredon (Soma- teria mollisima), turkan (Somateria spectabilis) i liczne biegusy (Calidris). Ich pisklęta oraz niesiony przez dorosłe ptaki do gniazd pokarm (ryby, bezkręgowce morskie) padają łupem wydrzyków - pasożytnego (Stercorarius parasiticus) i długosternego (Stercorarius longicaudatus). Dla obszarów tundry położonych w głębi lądu typowi są przedstawiciele rodziny lasówek (Parulidae), a także pardwa górska (Lagopus mutus), śnieguła (Plectrophenax nivalis), mewa modrodzioba (Pagophila eburnea) czy żyjący na Grenlandii alczyk (Alle alle). Z nielicznych na tym obszarze bezkręgowców na uwagę zasługują mustykowate (Simuliidae) (promocja 3 w 1).