Obszar oddziaływania prądów błądzących

W pewnych obszarach prądy błądzące muszą opuścić te konstrukcje, by wrócić do swego źródła. Upływ prądu przez środowisko elektrolityczne jest połączony z procesem korozji metalu tych konstrukcji, przy czym korozja ta może być bardzo intensywna, o charakterze wżerowym, szybko prowadzącym do przedziurawienia ścianki konstrukcji metalowej (rury, powłoki kabla, ścianki zbiornika itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Obszar oddziaływania prądów błądzących pochodzących z sieci szynowej tramwajów i kolei zelektryfikowanych może być bardzo rozległy. Wprawdzie gęstość prądu w ziemi maleje bardzo szybko w miarę oddalania się od szyn, ale przez rozgałęzione sieci różnego rodzaju rurociągów i kabli prądy błądzące mogą rozpływać się na znaczne odległości, wpływać do instalacji w budynkach, oddziaływać na uzbrojenie konstrukcji żelbetowych itp.

Dodatkowym źródłem prądów błądzących, chociaż raczej o ograniczonej strefie działania, mogą być urządzenia prądu stałego o dużej mocy, takie jak zespoły spawarek, elektrolizernie, galwanizernie, instalacje ochrony katodowej prądem zewnętrznym itp. (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wartość natężenia prądu upływu z szyn do ziemi jest proporcjonalna do obciążenia linii, długości odcinka i rezystancji wzdłużnej szyn oraz odwrotnie proporcjonalna do rezystancji przejścia między szynami a ziemią, czyli stopnia ich odizolowania od ziemi. W praktyce wartości prądów upływu mogą osiągać nawet kilkaset amperów, a w poszczególnych rurociągach mierzono prądy o natężeniu rzędu 100 A i więcej(uprawnienia budowlane).

Obrazuje to wyraźnie skalę możliwych zniszczeń korozyjnych, jeżeli zważyć, że zgodnie z prawem Faradaya prąd o natężeniu 1 A upływający z obszaru anodowego niszczy w ciągu roku 9,1 kg żelaza (co odpowiada np. płytce o powierzchni 1 dcm² i grubości 11,5 mm), 33,9 kg ołowiu lub 2,9 kg aluminium. Podkreślić należy raz jeszcze, że korozja powodowana prądami błądzącymi ma prawie zawsze charakter korozji wżerowej, tzn. że upływ prądu jest skoncentrowany na niewielkiej powierzchni metalu(program egzamin ustny).

Ochrona bierna

Metody i środki ochrony metali przed korozją można klasyfikować w różny sposób, zależnie od sposobu działania środków zabezpieczających lub ich wykonania. Jeżeli zmienia się warunki procesu korozyjnego, można mówić o ochronie czynnej, natomiast oddzielenie powierzchni metalu od środowiska korozyjnego za pomocą specjalnej warstwy izolacyjnej nazywa się często ochroną bierną. Oba te terminy nie są dostatecznie precyzyjne, mogą być jednak używane w praktyce jako dostatecznie jasne (opinie o programie).

Ochrona bierna nie może zapewnić całkowitej ochrony przed korozją, jest więc często stosowana łącznie z jedną z metod ochrony czynnej. Podstawowym środkiem ochrony biernej są różnego rodzaju powłoki: powłoki malarskie i lakiernicze oraz powłoki z tworzyw sztucznych, grubości od kilku ąm (przy korozji atmosferycznej) do kilku mm (przy korozji ziemnej), powłoki metalowe grubości od 10^-3 do kilku mm, powłoki emaliowane od 0,1 do 2 mm, zaprawa cementowa grubości rzędu 1 cm (np. dla wewnętrznej ochrony rurociągu) (segregator aktów prawnych).

Czynnikami miarodajnymi dla skuteczności ochrony za pomocą powłok malarskich i lakierniczych jest właściwe przygotowanie powierzchni, odpowiednia grubość powłoki oraz rodzaj i własności składników wiążących i barwników. Barwniki bowiem mogą mieć inhibitujące działanie na wodę przedostającą się ze środowiska agresywnego albo mogą utrudniać taką dyfuzję wody.

Z powłok metalowych największe znaczenie praktyczne mają powłoki cynkowe nakładane na gorąco, chociaż zakres ich stosowania jest ograniczony wieloma względami. W instalacjach gorącej wody użytkowej optymalnym zabezpieczeniem przed korozją jest zastosowanie powłok emalii i ochrony katodowej, jednak i tutaj zakres możliwości techniczno-ekonomicznych takiego systemu ochrony jest bardzo ograniczony (promocja 3 w 1).