Odcinki środkowe

W celu powiększenia sztywności odcinki środkowe doku otrzymują wyższe pontony niż odcinki końcowe. Typ Pola znalazł zastosowanie przy budowie największych obiektów tego rodzaju o nośności do 60 000 t. Wadą jego są pewne trudności, jakie nastręcza rozkręcanie śrub przy wymontowywaniu poszczególnych odcinków do dokowania (program uprawnienia budowlane na komputer).
Dalszą odmianą doków samodokujących jest typ Hawana.

Doki tego rodzaju mają ciągłe ściany pionowe, natomiast pontony składają się z szeregu odcinków, połączonych ze ścianami. Poszczególne odcinki pontonów mogą być wymontowane i podniesione na odcinki pozostałe. Konserwacji ścian bocznych dokonuje się przez niesymetryczne wypełnianie doku wodą, przy czym następuje przechylenie doku i wynurzenie ściany nad wodę.
Dzięki znacznej wysokości ścian bocznych osiągnięto dużą sztywność całości, pozwalającą na budowę tego rodzaju doków do nośności 25 000 t.
Podobny jest dok typu Rennie, odpowiedni dla średnich nośności (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

I tu ściany boczne są ciągłe, a ponton podzielony na odcinki. W odróżnieniu jednak od typu Hawana ściany nie przebiegają na całą wysokość doku, lecz zmontowane są na pontonie. Ponieważ ściany są niższe, przeto i sztywność wzdłużna całości jest mniejsza niż w dokach poprzednio wymienionych. Można ją poprawić stosując w środkowych odcinkach pontony wyższe niż w odcinkach skrajnych (podobnie jak w typie Pola). Doki typu Rennie nadają się do nośności do 60 000 t.

Osobną grupę stanowią doki trójdzielne, do których należą doki typu Dewaya, złożone z trzech odcinków nierównych długości i doki typu
Clarka i Stanfield a, złożone z trzech odcinków długości mniej więcej równej, lecz w których odcinki skrajne mają silnie wykształcone dzioby, wychodzące przed ściany.
Sposób samodokowania tych rodzajów doków. Przy rozmontowywaniu końcowe odcinki mogą podnieść odcinek środkowy (uprawnienia budowlane). Odcinki krańcowe w typie Dewaya mogą być bez trudności dokowane w odcinku środkowym, w typie zaś Clarka i Stanfielda przy podnoszeniu odcinka skrajnego, dziób jego wchodzi w koryto odcinka środkowego, z drugiej zaś strony odcinek ten opiera się na dziobie pozostałego odcinka skrajnego.

Grodź osiowa

Istnieje jeszcze cały szereg innych typów, rzadziej stosowanych, które tu omawiane nie będą (program egzamin ustny).
Trzecie wreszcie kryterium pozwala doki symetryczne podzielić na wiele typów, przeważnie za granicą patentowanych, które dadzą się sprowadzić do następujących schematów.
Najprostsze rozwiązanie, z jedną podłużną grodzią osiową, dzielącą pomieszczenia doku na dwie symetryczne części, zapewnia konieczną stateczność doku w stanie zatopionym i daje najniższe położenie środka ciężkości, wymaga natomiast największego wkładu pracy pomp w czasie podnoszenia doku.

Rozwiązanie Asmussena przewiduje zastosowanie w osi pontonu podłużnej komory powietrznej, która przy zanurzeniu doku nie ulega zatopieniu (opinie o programie). Dzięki temu podnosi się nieco środek ciężkości wody balastowej i zmniejsza się praca pomp przy opróżnianiu pomieszczeń, natomiast stateczność nic na tym nie traci, a nawet zyskuje wskutek rozmieszczenia ciężarów nieco dalej od osi. Wadą tego rozwiązania są dość
duże naprężenia występujące w konstrukcji dna doku w fazie jego zanurzenia na skutek większego ciśnienia wody. Może na tym ucierpieć szczelność doku (segregator aktów prawnych).

Większość innych rozwiązań bierze za podstawę typ Asmussena ze środkową komorą powietrzną, do którego wnoszone są te czy inne ulepszenia. I tak na przykład, typ Dieckhoffa i ulepszony typ Flamm-Romberga odznaczają się jeszcze dodatkowymi grodzami podłużnymi oraz otworami do grawitacyjnej cyrkulacji wody balastowej.

Otwory te przynoszą wprawdzie dalsze zmniejszenie potrzebnej pracy pomp, bo dzięki nim woda samoczynnie wylewa się z bocznych komór w czasie podnoszenia, ale warunki stateczności są o wiele gorsze niż w czystym rozwiązaniu Asmussena (promocja 3 w 1). Tworzą się dodatkowe, niezależne od siebie poziomy wody w komorach dennych i bocznych, co jest niekorzystne z uwagi na stateczność; podobnie niekorzystnie działają otwory, stwarzające połączenie pomiędzy wodą zewnętrzną a wewnętrzną.