Oddziaływanie wody morskiej

Oddziaływanie wody morskiej na beton wywołuje wszystkie rodzaje korozji betonu. Najgłębiej jest położona strefa 1 wyługowywania rozpuszczalnych składników zaczynu cementowego. Wynoszenie tych składników na zewnątrz może odbywać się, jeśli nie zachodzi przypadek przepływu, tylko dzięki dyfuzji; procesy korozji odbywają się wtedy powoli. Jeśli wynoszenie rozpuszczalnych składników odbywa się wskutek filtracji przez beton, wtedy korozja z powodu wyługowywania może spowodować znaczne zmniejszenie długotrwałości betonu (program uprawnienia budowlane na komputer).

W strefie 2 tworzenie się kryształów gipsu (CaS04 • • 2H20) nie jest możliwe. W strefie tej może następować tworzenie się kryształów soli Candlota, zresztą w ograniczonej ilości, wobec wysokiego stężenia Na Cl. Strefa 3 ulega głównie korozji wobec pęcznienia produktów reakcji chemicznych. Strefa 4 ulega korozji magnezowej, która polega na wyługowaniu produktów reakcji chemicznych (związków wapnia). W stałą natomiast fazę przechodzi wodorotlenek magnezu. Najbardziej zewnętrzna część strefy 4 przedstawia warstwę betonu karbonizowanego, powstałą z powodu styczności z powietrzem (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ta zewnętrzna warstwa jest chemicznie najbardziej odporna i fizycznie bardziej trwała w porównaniu z pozostałymi warstwami betonu.
Niszczenie betonu ma ścisły związek z jego nasiąkliwością. Dotyczy to nasiąkania w drodze filtracji jak i dyfuzji wody w głąb betonu. Ze wzrostem nasiąkliwości wzrasta korodujące oddziaływanie wody na beton. Z tego powodu dąży się do uzyskania możliwie szczelnych betonów (uprawnienia budowlane).

Szczelny beton o nasiąkliwości poniżej 6°/o bardzo powoli ulega niszczącym wpływom wody morskiej i mrozu. Największe zniszczenie betonu budowli morskich ma miejsce w strefie zmiennego poziomu wody przy jednoczesnym oddziaływaniu zamarzania i tajania. W niższych partiach betonu stale zanurzonych w wodzie korozja postępuje znacznie wolniej. Obecnie są coraz częściej stosowane betony sprężone. Zaletą ich jest wielka odporność na powstawanie rys, które w budowlach morskich stają się główną przyczyną ich niszczenia (program egzamin ustny).

Bezwodne sole

Stosowanie zatem betonów w wodzie morskiej sprowadza się do zasady największej szczelności betonu, projektowania elementów nie ulegających pęknięciom i nadania powierzchniom zewnętrznym faktury gładkiej, szczelnej (np. metodami próżniowymi) lub zastosowanie odpowiednich środków ochronnych powierzchniowych (izolacji).

Należy przy tym brać pod uwagę, że izolacje powierzchniowe są etapem pomocniczym ochrony betonów przed działaniem wody morskiej i powinny być stosowane po wyzyskaniu środków strukturalnego zabezpieczenia betonów (przede wszystkim przez nadanie im szczelności) (opinie o programie).
W warunkach zmiennego nawilżania betony na cementach portlandzkich ulegają korozji w wodzie morskiej. Żużle paleniskowe są zazwyczaj żużlami kwaśnymi, dla których stosunek ciężarowy.
Do najbardziej kwaśnych należą żużle z węgla brunatnego; znacznie mniej kwaśne są żużle z węgla kamiennego (antracytu) (segregator aktów prawnych).

Zmian objętości przy pełnym nasyceniu wodą żużli z węgla kamiennego praktycznie nie spotyka się. Natomiast domieszki, jak np. niespalony węgiel, składniki mineralne (np. sole) mogą przy współdziałaniu wody powiększać objętość i spowodować duże zmiany w betonach wykonanych z dodatkiem żużla paleniskowego. Szczególnie bezwodne sole, przechodząc w sole uwodnione, powiększają swoją objętość czasami o 80%. Wskutek kolejnego nawilżania i wysychania i związanych z tym przemian soli bezwodnych w uwodnione i na odwrót, zmiany objętości w materiale również powtarzają się. W związku z tworzeniem się kryształów powstają naprężenia w betonie żużlowym, które mogą spowodować uszkodzenie struktury materiału (promocja 3 w 1).

Badanie konstrukcji z betonów żużlowych wykazało, że w opisanych wyżej wypadkach pojawiają się na początku na powierzchniach włoskowate pęknięcia; następnie tworzy się porowata masa, a wreszcie rozkruszenie całych partii betonu.