Odizolowanie konstrukcji

Celem ochrony biernej metali przed korozją jest oddzielenie zabezpieczanego metalu, a raczej konstrukcji metalowej, od środowiska korozyjnego (program uprawnienia budowlane na komputer). W znacznym stopniu można by to uzyskać przez zastosowanie różnego rodzaju środków o charakterze projektowo-konstrukcyjnym, np. dla rurociągów przesyłowych przez wybór trasy, omijającej obszary o znanej agresywności korozyjnej, dla instalacji różnego rodzaju przez odpowiednią ich konstrukcję (np. zmniejszenie możliwości uszkadzania powierzchni, unikanie dodatkowych naprężeń mechanicznych, odizolowanie konstrukcji od pola prądów błądzących itp.) albo właściwe wykonanie, zgodne z prawidłową technologią pracy i z uwzględnieniem wszelkich możliwych warunków, które mogłyby zmniejszyć niebezpieczeństwo korozji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Teoretycznie biorąc, najlepszą na przykład ochroną przeciwkorozyjną rurociągów i kabli jest ich całkowite odizolowanie od zetknięcia się z agresywnym środowiskiem elektrolitycznym przez umieszczanie tych urządzeń w specjalnie zbudowanych kanałach (kanalizacji kablowej, kolektorach itp.). Tymczasem przypadki korozji i to na dużą skalę takich urządzeń metalowych nie należą do rzadkości w praktyce. Wynika to właśnie z nieprzestrzegania podstawowych zasad budowania takiej kanalizacji lub z niedokładnego umieszczania w niej urządzeń metalowych i spowodowanie miejscowego stykania się z roztworami korozyjnymi (uprawnienia budowlane).

Do takich oczywistych środków ochrony należy właściwy dobór materiałów konstrukcyjnych; w wielu przypadkach oszczędności mogą okazać się bardzo krótkotrwałe i w końcowym efekcie przynieść skutek ujemny i znaczne zwiększenie kosztów wskutek konieczności napraw uszkodzonych konstrukcji metalowych lub ich wymiany (program egzamin ustny). Typowym przykładem może być tutaj wiele przypadków, gdzie wprowadzenie materiałów zastępczych nie wynikało z niemożliwości zastosowania materiałów właściwych, np. mosiądzów lub innych stopów miedzi, lecz ze źle pojętej dążności do zmniejszenia kosztów samej konstrukcji lub instalacji; nie zwrócono przy tym uwagi na trudności, jakie będą powstawać podczas długoletniej eksploatacji (opinie o programie).

Powłoki ochronne

Niemniej jednak mimo najbardziej nawet właściwego doboru tworzyw dla konkretnych warunków i uwzględniania wymogów zmniejszania niebezpieczeństwa korozji należy zawsze liczyć się z tym, że korozja może wystąpić, a nawet że w określonych warunkach wystąpi na pewno, jeżeli nie zostaną zastosowane właściwe środki zapobiegawcze (segregator aktów prawnych).

Do takich środków jeżeli chodzi o ochronę bierną należą różnego rodzaju powłoki (pokrycia) ochronne. W pewnym niekiedy bardzo ściśle określonym zakresie spełniają one swe główne zadanie, jakim jest izolowanie metalu od środowiska korozyjnego. W praktyce jednak nie ma powłok o dostatecznej trwałości, zapewniających długotrwałą i całkowitą ochronę przed korozją. Dlatego dla ważniejszych instalacji i konstrukcji powłoki są stosowane łącznie ze środkami ochrony elektrochemicznej.

Powłoki ochronne powinny być ścisłe, nieprzepuszczalne i mieć dobrą przyczepność do metalu podłoża, powinny ponadto mieć dużą odporność na zużycie i na działanie czynników korozyjnych oraz jak największą trwałość w warunkach pracy, do jakiej są przeznaczone.

Jednym z głównych warunków umożliwiających dotrzymanie tych wymagań jest dobre przygotowanie powierzchni metalu, na którą ma być naniesiona powłoka. Na powierzchni metalu znajdują się bowiem zawsze tlenki metali oraz zanieczyszczenia tłuszczami, pyłem itp. Oczyszczenie powierzchni przeprowadza się mechanicznie lub chemicznie, przez piaskowanie, szlifowanie, polerowanie, ługowanie, trawienie, przemywanie itp. (promocja 3 w 1). Proces wytrawiania po odtłuszczeniu przeprowadza się często w obecności inhibitorów korozji, co zapobiega nawodorowaniu metalu (kruchości wodorowej) występującemu przy bardziej intensywnym rozpuszczaniu metalu. Przy obecności inhibitorów powierzchnia metalu trawionego w rozcieńczonych roztworach kwasów jest rozpuszczana tylko nieznacznie, natomiast tlenki z powierzchni zostają usunięte całkowicie.