Odmiany szlachetne turmalinów

Zależnie od barwy najważniejsze odmiany szlachetne turmalinów noszą nazwę: achroit - bezbarwny, rubelit (także dauryt) - czerwony, indygoit (lub indygolit) - niebieski, werdelit - zielony, apiryt - barwy brzoskwiniowej, syberyt - fioletowo-czerwony. Czarne odmiany znane są pod nazwą szeszerl (szerl lub skoryl, a szare - drawit (program uprawnienia budowlane na komputer).
W kryształach turmalinu pospolicie występuje nierównomieność zabarwienia. Z Elby pochodzą bezbarwne lub jasnozielony turmaliny o czarnych zakończeniach, nazywane główkami. Czarne turmaliny mają nieraz koniec biały. W Brązy spotyka się kryształy o zakończeniu czerwonym, nazywane główkami tureckimi.

Kryształy niektórych turmalinów są zabarwione na jednym końcu na czarno, a na drugim na czerwono, znane również kryształy mające na końcach barwy niebieską. W środkowej części kryształów występują barwy pośrednie li inne. Szczególnie częste są turmaliny zielone na jednym końcu a czerwone na drugim, z bezbarwną częścią środkową, lub turm liny czerwone i zielone o czarnych zakończeniach. Między poszczególnymi pasami barwnymi zdarzają się przejścia, częściej poszczególne barwy odcinają się kontrastowo.
Wskutek podgrzewania barwa turmalinu ulega niekiedy w raźnym zmianom (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ciemnozielone kamienie pochodzące z południowo-zachodniej Afryki zmieniają barwę na szmaragdowo-zielną. Niektóre odmiany ciemnozielone ulegają przy podgrzewam rozjaśnieniu. O tej własności turmalinów trzeba pamiętać dokonywaniu przeróbek złotniczych, przy których należy zachowywać należytą ostrożność, by nie spowodować zmiany barwy k mienia.

Występowanie. Jako pospolity minerał pneumatol i tyczny tu malin występuje zwłaszcza w aplitach i pegamtytach granitowych, gdzie tworzy nieraz słupy o dużych rozmiarach. W magmowych skałach głębinowych nierzadki jest jako minerał akcesoryczny, stanowi również składnik niektórych skał . Dzięki znacznej twardości i dużej odporności na wietrzeń występuje pospolicie w postaci drobnych kryształów i ziarn w piaskach i piaskowcach (uprawnienia budowlane). Używane do celów szlachetne odmiany turmalinów pochodzą przeważnie z pogmatytów.

Kamienie różowe

Krajem częstego występowania turmalinów jest Brazyli szczególnie obszar położony na wschód od Minas Gerais (Baai de Salinas Lajao, Arassuahy). Turmaliny występujące w pegmetytach lub w żyłach kwarcowych są najczęściej barwy zielone ponadto wydobywa się tu turmaliny różowe i czerwone, niebieskie, żółtawe i bezbarwne (program egzamin ustny).
W podobnych warunkach geologicznych występują turmalny na Madagaskarze (okolice Antsirane, Ambositra i Fianaranl soa), który jest uważany za turmalinowy obszar przyszłości. Przeważają tu turmaliny czerwone; znane są o barwie zielonej, niebieskiej, brunatnej i żółtej. Piękne niebieskawozielone kamieni wydobywano z pegmatytów w południowo-zachodniej Afryki. Z Mozambiku pochodzą kamienie różowe, czerwone, zielone i dwubarwne (opinie o programie).

W Związku Radzieckim turmaliny występują w uralskich żyłach pegmatytowych. Słynne są od dawna eksploatowane złoża Szajtanki, Murzinki, Jużakowej, Saraputki i Lipówki. Szczególnie piękne są pochodzące z Saraputki turmaliny barwy karminowoczerwonej. Na Zabajkalu wydobywa się turmaliny barwy malinowej. Ciemnozielone chromowe występują w okręgu Dolnoisetskim (segregator aktów prawnych).
Z okruchowych złóż aluwialnych na Cejlonie pochodzą przezroczyste turmaliny, które do Europy przywożono już na początku XVIII w.

Również w Birmie (Mainglong) wydobywa się turmaliny ze złóż aluwialnych. W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej najbardziej znane są dwa obszary występowania pięknie zabarwionych turmalinów: w Maine (Mt. Mica, Mt. Apatite, Mt. Rubellite, Paris, Anburn, Hebron) i w Kalifornii (Mesa Grande, Diego County). Turmaliny wydobywa się również w Indiach (Kaszmir) i w Australii (Wyspa Kangura i Cocoanrup) (promocja 3 w 1).. Z Elby pochodzą turmaliny bezbarwne, czerwone, żółte i zielone, a także czarno zakończone główki murzyńskie.