Odporność drewna na działanie wody

Badania nad zmianami zachodzącymi w drewnie pod wpływem długotrwałego przebywania w wodzie przeprowadzone zostały przez Graczewa. Przedmiot badań stanowiło drewno sosny, świerka, brzozy i osiki, które zatonęło w czasie spławu na rzecznych i jeziornych drogach spławnych i leżało w wodzie przez okres 10-30 lat (program uprawnienia budowlane na komputer).

Niektóre techniczne własności badanego drewna przy wilgotności 10-11%; liczby podane tłustym drukiem odnoszą się do obwodowej, a liczby podane zwykłym drukiem do środkowej części badanych próbek. Dla porównania podano analogiczne liczby dla normalnego drewna tych samych gatunków.
Zestawione w tabeli liczby nie wykazują wyraźnie zarysowanych zmian we własnościach drewna. Natomiast pod działaniem wody morskiej, zwłaszcza w morzach o dużym zasoleniu, drewno wykazuje stosunkowo szybki spadek wytrzymałości. Wytrzymałość na zginanie statyczne obniża się po upływie 30 lat o 60-70%, wytrzymałość na rozciąganie o 40-60%. Według Tretiakowa w drewnie zanurzonym w wodzie morskiej już po upływie 4 miesięcy występuje wydatne obniżenie własności mechanicznych, a zwłaszcza udarności. Tłumaczy się to ujemnym wpływem substancji zawartych w wodzie morskiej, w skład której wchodzą związki sodu, wapnia i potasu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Odporność drewna na działanie grzybów
Odporność drewna na działanie grzybów zależy od rodzaju i ilości występujących w drewnie substancji ekstraktywnych. Substancje te działają trująco i utrudniają lub uniemożliwiają rozwój grzybów. Drewno dębowe np. dzięki zawartości substancji garbnikowych nie podlega rozkładowi przez grzyba Merulius lacrimans; udział substancji garbnikowych w ilości 2  nie dopuszcza już do rozwoju grzyba (uprawnienia budowlane).

Na podstawie badań odporności na działanie grzyba Coniophora cerebella Wanin uszeregował badane gatunki drewna w następujący sposób:
- Drewno trwałe: cis, mahoń, grochodrzew.
- Drewno średniotrwałe: sosna, świerk, limba, olcha, korkowiec.
- Drewno nietrwałe: brzoza, lipa, osika.

Porównawcza charakterystyka trwałości drewna

Drewno wystawione na bezpośrednie działanie czynników atmosferycznych i związane z tym wahania temperatury może być użytkowane - zależnie od gatunku - przez okres kilku do kilkunastu lat. Natomiast trwałość drewna okrytego dachem wynosi (przy racjonalnej budowie) kilkaset lat (program egzamin ustny). Drewno znajdujące się stale pod wodą wykazuje niemal nieograniczoną trwałość. Natomiast szybkiemu rozkładowi ulegają części elementów drewnianych znajdujące się na poziomie zwierciadła wody, wystawione na zmienne działanie powietrza i wody. W wyniku powtarzających się okresów wysychania i nawadniania drewno ulega w tej strefie szybkiemu rozkładowi; można to obserwować w pilotach mostowych i w nadbrzeżach portowych (opinie o programie).

Nie impregnowane podkłady kolejowe wykazują w porównaniu z drewnem stosowanym w budownictwie niewspółmiernie krótki okres trwałości. Tłumaczy się to ujemnym oddziaływaniem ziemi, z którą podkłady kolejowe stykają się na dużej powierzchni. Powoduje to zmiany stanu wilgotności w dolnej części podkładu i stwarza warunki dla rozwoju grzybów. Trwałość podkładów leżących w wilgotnej glebie piaszczystej lub gliniastej jest kilkakrotnie większa od trwałości podkładów leżących na lekkich glebach piaszczystych, wapiennych lub humusowych (segregator aktów prawnych).

Zestawione liczby należy traktować jako przybliżone wartości orientacyjne, określone na podstawie znalezisk, obserwacji i szacunkowej oceny. Co do niektórych liczb nasuwają się zastrzeżenia. I tak np. analiza naszego budownictwa drewnianego wykazuje, że trwałość drewna jodłowego i świerkowego osłoniętego dachem znacznie przekracza 50 i 75 lat, a wiek istniejących budowli z drewna modrzewiowego znacznie przekracza 150 lat (promocja 3 w 1)..

Z liczb zestawionych w tabeli wynika, że trwałość drewna jest duża, a w sprzyjających warunkach praktycznie nieograniczona. Należy jednak pamiętać, że drewno beztwardzielowe, jak osika, brzoza, buk i olcha w początkowym stadium (po ścięciu) łatwo ulega zaparzeniu, które może spowodować zniszczenie drewna w krótkim czasie.