Ogniwa miejscowe

Ogniwa miejscowe klasyfikuje się według ich wielkości na:
- makroskopowe (makroogniwa) o elektrodach widzialnych gołym okiem; tworzą się one na przykład na styku dwu różnych metali, gdzie mniej „szlachetny” (tj. o bardziej ujemnym elektropotencjale) służy jako makroanoda i koroduje mocniej niż w wypadku ogniw powstających na tym samym metalu;
- mikroskopowe, najczęściej występujące, których elektrody dostrzegalne są tylko pod mikroskopem;
- submikroskopowe, których elektrod nie można dostrzec nawet i pod mikroskopem (program uprawnienia budowlane na komputer).

W środowisku mogą się znajdować związki (stymulatory), jak np. jony chlorkowe, potęgujące i przyspieszające korozję, albo inne (inhibitory), np. chromiany i azotany w środowiskach naturalnych, hamujące postęp korozji.
Korozję elektrochemiczną stali podzielić można też według charakteru i zakresu niszczenia metalu:
- korozja równomierna, rozłożona jednakowo na całej powierzchni zaatakowanego metalu, występująca głównie w pierwszej fazie procesu;
- korozja miejscowa, obejmująca ograniczone powierzchnie, oddzielnie umiejscowione; bardziej szkodliwa od poprzedniej i występująca w dalszych fazach procesu;
- korozja punktowa (pitting), występująca również w dalszych fazach procesu w oddzielnych punktach, ale głębiej drążąca metal niż poprzednie rodzaje korozji;
- korozja międzykrystaliczna, występująca na granicy kryształów i obniżająca szczególnie szybko wytrzymałość stali (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wskutek opisanych procesów ulegają korozji i rdzewieniu zanurzone w wodzie elementy stalowe wielu budowli morskich i portowych.
Gdy chodzi na przykład o korozję stalowych ścianek szczelnych, które stanowią w naszych warunkach najpoważniejszy element stalowy wielu typów budowli, szczególnie nabrzeży, to nie jest ona równomierna na całej wysokości ścianek. Najgroźniejsze jest zwykle zniszczenie ścianek w górnej ich części, w strefie zmiennego poziomu wody i postęp jego dochodzi w przedziale od średniego poziomu wody do rzędnej 0,5 m do 0,2 mm/r., na głębokości od -0,5 do -2,0 m - 0,1 mm/r., a głębiej do 0.05 mm/r.

Zjawiska elektrochemiczne

Druga strefa korozji ścianek występuje przy dnie basenu, w które ścianka jest wbita (Dziembowski).
Ustalony doświadczalnie wpływ zasolenia wody na średni postęp korozji (uprawnienia budowlane).
W warunkach portów polskich odpowiednio do zasolenia przyjmuje się średnio postęp korozji w wodzie morskiej równy 0,1 mm/r., a w wodzie słodkiej 0,01 mm/r.

W niesprzyjających warunkach (silny wpływ prądów błądzących, duże zasolenie i szkodliwe zanieczyszczenia wody, stal o małej odporności na korozję itp.) postęp zniszczenia może dochodzić we wżerach do 0,25 i 0,5 mm/r. Niekiedy w krótkim czasie stwierdzić można wżery korozyjne przebijające ścianki na wylot (program egzamin ustny).
Postęp korozji ścianek szczelnych w wielu krajach sprawdzany jest przez płetwonurków za pomocą defektoskopów ultradźwiękowych. Celowe jest systematyczne kontrolowanie w ten sposób wszelkich budowli o stalowych elementach podwodnych, szczególnie tych najstarszych, a więc najmocniej zagrożonych korozją (opinie o programie).
Zjawiska elektrochemiczne zachodzące w wodzie morskiej (lub słodkiej) w obecności metali mogą być wykorzystane także dla ochrony elementów metalowych przed korozją.
W ciągu ostatnich lat wypróbowano w budownictwie morskim dwa podstawowe rodzaje ochrony elektrochemicznej, a mianowicie: ochronę protektorową galwaniczną i ochronę katodową (z zewnętrznym źródłem prądu) (segregator aktów prawnych).

Ochrona protektorowa galwaniczna polega na zastosowaniu tzw. protektorów, które odgrywając rolę anod w tworzących się makroogniwach galwanicznych między protektorami a chronionym elementem konstrukcji, ulegają stopniowemu rozpuszczeniu, przy czym rozpuszczony i przetworzony materiał rozkłada się równomiernie w otoczeniu anod na powierzchnie konstrukcji (promocja 3 w 1).