Ograniczenie asortymentu

Zgodnie więc z założeniami projektowymi, jednym z zasadniczych celów było umożliwienie projektowania w oparciu o elementy i detale zunifikowane. Dlatego też określono zasady posługiwania s ę albumami elementów i detali zunifikowanych. Rozumiano przy tym, że w rozwiązaniach indywidualnych o ich wartości decyduje nie tylko ilość i rodzaj zastosowanych elementów typowych, ale i umiejętność ich zestawienia. Nie ulega wątpliwości, że najlepsze rozwiązania są do osiągnięcia przede wszystkim drogą świadomego zaprojektowania budynków w oparciu o elementy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Prace nad pierwszym etapem Unifikacji Warszawskiej ukończono w 1962 r., produkcję zaś elementów rozpoczęto w 1963 r. Główny cel, jakim było znaczne ograniczenie asortymentu produkowanych elementów, został zasadniczo osiągnięty:

1. wzrósł udział elementów typowych w produkcji Faelbet z 47% w 1962 r. do 65% w 1963 r.,
2. ograniczono ilość typorozmiarów (np. zmniejszono ilość typorozmiarów elementów stropowych z 950 do 39),
3. stypizowano elementy dotychczas produkowane indywidualnie (np. bloki wentylacyjne, gzymsy, balkony, elementy ślusarskie i niektóre stolarskie) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W wyniku nastąpiła również poważna obniżka kosztów produkowanych elementów i zużycia podstawowych materiałów (stal i cement). Miało to niewątpliwie również wpływ na obniżkę ceny jednostkowej budynków zrealizowanych w latach 1962-1964, która wyniosła średnio około 14% w stosunku do cen kosztorysowych wybranych 44 budynków przed ich zunifikowaniem (uprawnienia budowlane).

Przydatność elementów

Przydatność elementów została sprawdzona zarówno w budynkach opracowanych w Pracowni Unifikacyjnej, jak i po zakończeniu pierwszego etapu UW, w całym szeregu projektów wykonywanych przez różne pracownie w oparciu o elementy zunifikowane. Osiągnięto przy tym dalszą obniżkę kosztów budynków. Wskaźnik kosztu budynków projektowanych w latach 1962-1963 w oparciu o elementy UW-1 przy pełnym standardzie wyposażenia w technologii „Ż" (,,cegła żerańska”) kształtował się od ok. 1850-1950 zł/m² p. u., zaś przy tzw. standardzie podstawowym (lecz z pełnym podłączeniem instalacji sanitarnych) ok. 1600-1650 zł/m² p. u. Szczególnie istotnym osiągnięciem UW-1 było obniżenie kosztów budynków średniowysokich (9 do 11 kondygnacji) poniżej 2000 zł/m² p. u (program egzamin ustny).

Prace nad pierwszym etapem unifikacji przyniosły przy tym dalsze sprecyzowanie i pogłębienie metody unifikacyjnej. Nastąpiło uściślenie pojęcia typizacji lokalnej. W pojęciu tym ujawniły się swego rodzaju stopniowania. Obok stosowania budynków powtarzalnych na terenie poszczególnych osiedli okazało się celowe objęcie wspólnymi rygorami typizacyjnymi i unifikacyjnymi obszaru będącego w zasięgu produkcji zespołu stacjonarnych zakładów prefabrykacji i zespołu przedsiębiorstw wykonawczych (zjednoczenia budowlanego). Pozwala to na specjalizację produkcji tych zakładów oraz rejonizację stosowanych technologii (opinie o programie).

Dla tak przyjętej typizacji lokalnej bardziej istotne jest ograniczanie ilości stosowanych technologii i asortymentu produkowanych elementów, niż stosowanie projektów typowych budynków. Względy urbanistyczne, konieczność maksymalnego wykorzystania terenów, przyspieszenia i potanienia budowy zmuszają do dobierania budynków o kształcie i gabarytach najkorzystniejszych zarówno ze względów urbanistycznych, jak i warunków montażu; stąd istotna jest taka metoda ich projektowania, by z ograniczonego zestawu elementów możliwe było tworzenie różnorodnych budynków (segregator aktów prawnych).

W Warszawie punktem wyjścia była omówiona wyżej analiza istniejących możliwości wykonawczych i prefabrykacyjnych oraz wybranych budynków i poszukiwanie dla nich wspólnych elementów. Można było również jako punkt wyjścia przyjąć wyłącznie inwentaryzację produkowanych elementów i poprzez eliminację usiłować ograniczyć ich ilość,

dbając przy tym, by uzyskane elementy nadawały się do możliwie szerokiego zastosowania (taką drogę przyjęto w woj. katowickim). Można było również dążyć do teoretycznego określenia elementów poprzez próby ustalenia cech, jakim one powinny odpowiadać zarówno ze względu na warunki produkcji, jak i rolę, jaką mają spełniać w budynku (promocja 3 w 1).