Ogrzewanie prowizorycznymi piecami

Ogrzewanie prowizorycznymi piecami dopuszczalne jest w wyjątkowych wypadkach, przy czym piece nie powinny się znajdować w pobliżu miejsca produkcji i przechowywania elementów torrazzowych; nakrywa się je mokrymi matami (program uprawnienia budowlane na komputer). Szlifowanie może być zarówno ręczne, jak mechaniczne. Woda używana do szlifowania powinna mieć temperaturę od +15 do -20°C.

Pęknięcia i inne wady (rozwarstwienie, wykwity itp.) w okładzinach terrazzowych mogą być spowodowane:

1. złym gatunkiem gruntu i podłoża betonowego;
2. nierównomiernym osiadaniem budynku (program uprawnienia budowlane na ANDROID);
3. zmianami temperatury;
4. zbytnią Pustością mieszaniny terrazzowej lub zbyt wielką zawartością wody;
5. niedostatecznym przygotowaniem podłoża (nasiekanie, moczenie itp.) wskutek czego terrazzo oddziela się od podłoża
6. zjawiają się pęknięcia;
7. zbyt wielką zawartością ochry w mieszaninie terrazzowej będącą przyczyną wystąpienia pyłu;
8. nie wystarczającą zawartością substancji o jasnych odcieniach tub farb (zmienia się wówczas kolor posadzki);
9. nie dość starannym oczyszczeniem kamiennego kruszywa i piasku lub użyciem żużlowej podsypki na podłożu żużlobetonowym lub ceglanym (na powierzchni terrazzo zjawiają się wówczas plamy) (uprawnienia budowlane);
10. szlifowaniem terrazzo zawierającego nie dość twarde kruszywo (powierzchnia ma wówczas zabrudzony wygląd);
11. brakiem lub zbyt małą ilością szczelin dylatacyjnych w stropach - powstają wówczas rysy (to samo zjawisko występuje na skutek przegrzania w pobliżu grzejników i przewodów kominowych) (program egzamin ustny);
12. nie dość starannym oczyszczeniem podłoża z gipsu alabastrowego lub zwykłego, co powoduje pęcznienie i kruszenie się okładziny;
13. wilgotnością podłoża - zjawiają się wykwity (opinie o programie).

Wypolerowane terrazzo

Wypolerowane terrazzo ma zmętniały połysk, jeżeli:

1. do szlifowania i polerowania przystępuje się zanim szpachlówka terrazzowa dostatecznie stwardniała;
2. cement przed użyciem był wilgotny lub zleżały;
3. materiały wchodzące w skład podłoża betonowego mają szkodliwe domieszki (sole), które mogą przeniknąć do terrazzo;
4. do podłoża betonowego użyto nieprzepłukanego albo źle przepłukanego kruszywa (żwir, piasek);
5. w skład terrazzo wchodzi grysik kamienny z miękkich lub porowatych skał nie dających się polerować (segregator aktów prawnych).

Posadzki narażone na działanie silnych czynników mechanicznych szybko niszczeją. Aby zapobiec zjawianiu się rys i innych braków w okładzinie terrazzowej, należy przedsięwziąć szereg środków. Przy dużej powierzchni posadzki, nie przecinanej żyłkami, należy okładzinę terrazzową układać tak, aby nie była ona sztywno związana z podłożem. W tym celu na podłożu betonowym kładzie się warstwę piasku grubości 3-5 cm, którą bardzo starannie ubija się i wyrównuje. Następnie układa się papę i na niej rozprowadza się warstwę zaprawy cementowej (jak zwykle, gdy podkład leży bezpośrednio na podłożu betonowym).

Aby uniknąć pęknięć w posadzce terrazzowej pochodzących z nierównomiernego osiadania ścian budynku, trzeba uważać by warstwa terrazzo nie przylegała bezpośrednio do ścian. W tym celu między posadzkę terrazzową (razem z podkładem) a ścianą należy układać paski papy (promocja 3 w 1).

Aby uniknąć pęknięć spowodowanych zmianami temperatury, należy okładzinę podzielić na płyty, pola itp. Wzdłuż granic podziału i linii desenia umieszcza się wkładki rozdzielające (żyłki) miedziane, mosiężne lub szklane. Nie zaleca się układania wąskich płytek ceramicznych jako wkładek rozgraniczających pola, ponieważ źle się one polerują i nie są dość ozdobne dla terrazzo. W monolitycznej okładzinie terrazzowej należy tworzyć szczeliny dylatacyjne. W tym celu można stosować siatkę lub kratę z prętów przegubowo połączonych. Szczeliny wypełnia się masą elastyczną.